หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 24 ผู้เฒ่าหรงเริงใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 24 ผู้เฒ่าหรงเริงใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2562 09:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24 ผู้เฒ่าหรงเริงใจ
แบบอักษร

อย่างไรก็ดี

เมื่อบุรุษอาภรณ์น้ำเงินเดินผ่านกำแพงคำถามไป เขาก็หยุดชะงักทันที

สองตาของเขาเบิกกว้าง ร่างกายสั่นเทาเมื่อเอื้อมมือไปดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกำแพง

“มีคนเขียนวิธีแก้พิษม่านหลัวไว้จริงๆ งั้นรึ ไม่ได้การ ข้าต้องรีบไปหาผู้เฒ่าหรงเสียแล้ว มีเพียงผู้เฒ่าหรงเท่านั้นที่บอกได้ว่าคำตอบนี้จริงเท็จเพียงใด!”

บัดนั้นบุรุษอาภรณ์น้ำเงินก็ไม่อาจอยู่ต้อนรับเกาเส่าเซินได้อีกต่อไป เขารีบร้อนวิ่งไปยังส่วนในของหอโอสถทันที

ภายในหอโอสถ

ผู้เฒ่าหรงที่ผู้ดูแลหลินบอกปัดไปว่าไม่อยู่บัดนี้นั่งจิบชาไม่แยแสสิ่งใด ใบหน้าชราฉายแววหวั่นวิตก ส่วนตรงหน้านั้นก็ปรากฏชายวัยกลางคนยืนอยู่

เทียบกับดวงหน้าวิตกกังวลของผู้เฒ่าหรงแล้ว ใบหน้าชายวัยกลางคนผู้นี้เปี่ยมล้นไปด้วยความน่าเคารพยำเกรง

“จนบัดนี้แล้วก็ยังไม่มีผู้ใดรู้วิธีแก้พิษม่านหลัวอีกรึ”

ผู้เฒ่าหรงวางถ้วยชาลงจากนั้นถอนหายใจแผ่วเบา

“ผู้เฒ่าหรง” ชายวัยกลางคนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยตอบ “กระทั่งแพทย์ระดับสูงสุดแห่งหอโอสถเรายังอับจนหนทาง ข้าเกรงว่าคงมิมีผู้ใดล่วงรู้ถึงวิธีแก้พิษดอกม่านหลัวนี้”

ผู้เฒ่าหรงเปล่งเสียงหัวเราะขมขื่น “ข้าเพียงแต่อยากลองภูมิเท่านั้น หากทั่วทั้งแผ่นดินนี้ไม่มีใครหาคำตอบได้ ข้าก็มิกล่าวโทษเจ้าแต่อย่างใด เพียงแต่ข้าประเมินฝีมือแพทย์แห่งหลงหยวนสูงเกินไปเท่านั้น”

สิ้นวาจาผู้เฒ่า พลันเสียงฝีเท้ารีบเร่งก็สะท้อนก้องอยู่ภายนอก จากนั้นประตูห้องก็เปิดผางออกทันที

บุรุษวัยกลางคนตีสีหน้าบึ้งมองไปยังบุรุษอาภรณ์น้ำเงินผู้ผลักประตูเปิดผางเข้ามาด้วยสายตาเย็นชา “หลินเซี่ยว ผู้เฒ่าหรงกับข้ากำลังปรึกษาหารือกันอยู่ ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามารบกวน ยัง ยังไม่ออกไปอีก”

หลินเซี่ยวหวาดวิตกหนักก่อนจะลงไปนั่งคุกเข่า “นายท่านมู่หรง บ่าวผู้นี้ได้เห็นว่ามีผู้เขียนวิธีแก้พิษดอกม่านหลัวเอาไว้แล้ว ข้าจึงรีบรุดมารายงาน โปรดท่านอภัยบ่าวด้วยเถิด”

พรึ่บ!

คราวนี้ผู้เฒ่าหรงไม่รีรอให้บุรุษวัยกลางคนเปิดปาก จากที่นั่งจิบชาก็พลันลุกขึ้นยืนลมหายใจถี่กระชั้น

“เจ้าว่าอย่างไรนะ มีผู้หาวิธีแก้พิษดอกม่านหลัวได้แล้วจริงๆ น่ะหรือ เร็วเข้า! เจ้าจงเอากระดาษมาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้!”

“ขอรับผู้เฒ่าหรง”

หลินเซี่ยววางกระดาษลงบนมือผู้เฒ่าหรงอย่างนอบน้อม เมื่อเห็นท่าทีท่านผู้เฒ่าใจก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย

ผู้เฒ่าหรงกลั้นหายใจ ส่วนมือที่ถือกระดาษอยู่ก็สั่นเทา “ถูกต้องแล้ว นี่ล่ะวิธีแก้พิษดอกม่านหลัว! วิธีเรากับวิธีของคนผู้นี้ต่างกันเพียงขั้นตอนเดียว เช่นนี้เองไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหตุใดเราจึงได้ล้มเหลวอยู่เรื่อย ผิดเพียงขั้นตอนเดียวเท่านั้น ไม่ได้การ ข้าต้องการพบบุคคลปริศนาผู้นี้เดี๋ยวนี้ หลินเซี่ยว เจ้าจงไปควานหาตัวแพทย์ผู้ตอบคำถามนี้มาให้เร็วที่สุด! คนผู้นี้สำคัญต่อหอโอสถเรามาก!”

“รับทราบขอรับ!” หลินเซี่ยวประสานมือทั้งสองเข้าด้วยกันอีกครั้งจากนั้นลุกขึ้นยืน อย่างไรก็ดีก่อนจากเขาก็พลันรำลึกถึงเหตุการณ์หนึ่งได้จึงเอ่ยถาม “จริงสิท่านผู้เฒ่าหรง วันนี้มู่อู่ซวงจากจวนอัครมหาเสนาบดีมู่นั่นแวะเวียนมาเยี่ยมท่าน ข้าไม่ทราบว่าท่านผู้เฒ่าหรง...”

มิทันสิ้นเสียงหลินเซี่ยว ผู้เฒ่าหรงก็ตีสีหน้าบูดบึ้งในทันที

“นางเป็นผู้แก้ปัญหานี้หรือไม่ หากไม่ใช่ก็ตะเพิดนางกลับไปเสีย!”

“ขอรับ”

ปากหลินเซี่ยวกระตุกเล็กน้อยทว่ายังคงนอบน้อมตอบรับ

เขาเข้าใจดีว่าตอนนี้คงไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าการแก้พิษดอกม่านหลัวได้แล้ว

อวิ๋นลั่วเฟิงมิได้คาดคิดมาก่อนว่าเพียงเพราะตนตวัดลายมือชุ่ยๆ ลงไปสองสามคำตามอำเภอใจ ทั่วทั้งหอโอสถจะสั่นสะเทือนถึงเพียงนี้! และด้วยเหตุดังกล่าว ผู้คนแห่งหอโอสถจึงได้ออกตามหาตัวนางกันจ้าละหวั่น...

หากนางรู้ล่วงหน้าถึงผลแห่งการกระทำนั้นสักหน่อย นางคงนิ่งเฉยมิหาเรื่องใส่ตัวด้วยการเขียนตอบเป็นแน่

    

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น