หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 23 องค์ชายที่สี่ผู้อบอุ่นประหนึ่งหยก

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 องค์ชายที่สี่ผู้อบอุ่นประหนึ่งหยก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2562 11:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 องค์ชายที่สี่ผู้อบอุ่นประหนึ่งหยก
แบบอักษร

“เจ้าจงคิดบัญชีแม่นางอวิ๋นรวมกันกับของข้าเถอะ” 

ครั้นอู๋ฉีได้ก่อกวนใจอวิ๋นลั่วเฟิง น้ำเสียงอบอุ่นประหนึ่งหยกก็แทรกขึ้นมาจากด้านหลัง 

ยามแรกอู๋ฉีก็ยังคงสีหน้าอวดดีไว้อยู่ ครั้นบุรุษผู้มาเยือนก้าวเข้ามาเผชิญหน้าเท่านั้นล่ะ กายนางจึงได้แข็งทื่อสีหน้าบิดเบี้ยวไปคล้ายได้ชิมมูลสัตว์ แต่นางก็มิกล้าเอ่ยวาจาอันใด 

บุรุษในอาภรณ์ไหมผู้นี้แลดูสูงสง่าหาผู้ใดเปรียบ กำจายราศีดั่งเยื้องย่างบนสรวงสวรรค์ซึ่งคนเช่นอู๋ฉีมิอาจเทียบชั้นได้ ใบหน้าแย้มรอยยิ้มอบอุ่นส่วนดวงตาเล่าก็เปล่งแสงสุกใสอ่อนโยน 

ช่างมีรูปโฉมงดงามยิ่งนัก ทั้งยังอบอุ่นประหนึ่งหยก! 

ทันใดนั้นถ้อยคำเหล่านี้ก็ผุดขึ้นในจิตใจอวิ๋นลั่วเฟิง ส่งผลให้นางมิอาจฝืนจำต้องชำเลืองมองไปยังบุรุษผู้มาเยือนอีกครา 

เพียงแต่ว่า... 

บุรุษผู้นี้แม้ใบหน้าแย้มยิ้มแต่รอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา ในดวงตาอ่อนโยนกลับเร้นเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวประหนึ่งจิ้งจอกก็มิปาน! 

“องค์ชายสี่เพคะ” มู่อู่ซวงกล่าวด้วยรอยยิ้มสะกดใจ ประหนึ่งว่าเมื่อครู่ตนมิได้เป็นผู้ออกปากให้อู๋ฉีตามรังควานอวิ๋นลั่วเฟิงแต่อย่างใด “ท่านทรงมาเยี่ยมท่านผู้เฒ่าหรงหรอกหรือ” 

เกาเส่าเฉินแย้มยิ้มน้อยๆ พลางคลี่พัดในมือ พระเนตรที่เดิมอบอุ่นกลับฉายแววเย็นชาขึ้นมาเล็กน้อย 

“ข้ามิได้มาเยี่ยมเยียนท่านผู้เฒ่าหรง เพียงแต่มาหาซื้อสมุนไพรเท่านั้นเอง และข้ามิได้คาดหวังว่าจะมาเห็นเจ้ารังแกอวิ๋นลั่วเฟิงเช่นนี้ด้วย! ผู้ดูแลหลินท่านจงคิดบัญชีแม่นางอวิ๋นลั่วเฟิงรวมกันกับข้าด้วยเถิด” 

“แม้จวนแม่ทัพข้ายากจนข้นแค้น แต่เงินห้าล้านพวกข้าก็พอมีจ่าย” อวิ๋นลั่วเฟิงชำเลืองมองเกาเส่าเฉินแล้วจึงหันไปยังบุรุษอาภรณ์น้ำเงิน “ข้าขอนำสมุนไพรเหล่านี้กลับไปก่อนแล้วท่านจงไปรับเงินที่จวนแม่ทัพ อย่างไรก็ดีราคาสมุนไพรของท่านสูงนัก ข้าว่า...ท่านให้หญ้าเหล่านั้นข้าเป็นของขวัญได้หรือไม่” 

สองตาเด็กสาววาววับอยู่ชั่วขณะ มือไม้ชี้ไปยังมุมที่มีสมุนไพรหญ้าเขียววางอยู่ วาจาระรื่นแฝงเลศนัย 

บุรุษอาภรณ์น้ำเงินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะจากนั้นเผยรอยยิ้มนอบน้อม “แม่นาง หญ้าเหล่านั้นเป็นเพียงสมุนไพรธรรมดาขึ้นดาษดื่นอยู่ทั่วไปซ้ำยังปราศจากประโยชน์อันใดจริงจัง หากแม่นางปรารถนาก็จงหยิบเอาไปตามใจชอบเถิด” 

“ขอบใจท่านมาก” 

อวิ๋นลั่วเฟิงไม่รอช้าหรือมัวรักษามาด มือหยิบหญ้าสมุนไพรเต็มอ้อมแขนแล้วก็หมุนกายเยื้องย่างไปทางประตูโดยไม่หันกลับมามองแต่อย่างใด 

เกาเส่าเฉินมองร่างเด็กสาวลับตาไปจากนั้นพลันระเบิดเสียงหัวเราะ “ข้าไม่ได้คาดคิดมาก่อนเลยว่าอวิ๋นลั่วเฟิงแห่งตระกูลอวิ๋นผู้นี้แท้จริงก็มิใช่จะเลวร้ายดังข่าวลือว่า สงสัยน้องชายข้าจะทำสมบัติล้ำค่าหลุดมือเสียแล้วกระมัง” 

มู่อู่ซวงยืนอยู่ข้างกายเกาเส่าเฉินครั้นยินดังนั้นก็รู้สึกคับข้องใจนัก 

องค์ชายทรงหมายความว่าอย่างไรที่ว่าองค์รัชทายาทเกาหลิงดูท่าจะทำสมบัติล้ำค่าหลุดมือ มีเพียงนางเท่านั้นที่คู่ควรเป็นชายาองค์ชาย สวะเช่นอวิ๋นลั่วเฟิงนั้นเล่าต่อให้ขึ้นเป็นนางสนมก็ยังมากไป! 

“ไปเถอะ” 

ด้วยได้รับการศึกษามาดีมู่อู่ซวงจึงเก็บอาการได้แนบเนียน นางมองไปยังเกาเส่าเฉินจากนั้นจึงนำจะตะกร้าสมุนออกจากหอโอสถกลับไปท่ามกลางแสงเจิดจ้าในเวลาบ่าย... 

“องค์ชายสี่ข้าบังอาจถามได้หรือไม่ ท่านเสด็จมายังหอโอสถแห่งนี้ ทรงตามหาสมุนไพรใดอยู่หรือ” ครั้นบุรุษอาภรณ์น้ำเงินเห็นเหล่าสตรีได้จากไปแล้วก็เผยรอยยิ้มบางและเอ่ยถามด้วยวาจานอบน้อม 

ดวงตาของเกาเส่าเฉินส่องแสงวูบวาบคล้ายจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ “แม่นางอวิ๋นลั่วเฟิงได้หาซื้อสิ่งใดไปเล่า ข้าขอแบบเดียวกันทั้งหมด” 

“ท่านกรุณารอสักครู่ ข้าจะไปหามาเดี๋ยวนี้” 

บุรุษอาภรณ์น้ำเงินให้เบิกบานใจยิ่งนักเนื่องด้วยมิบ่อยเลยที่โอสถราคางามจำนวนมากเช่นนี้จะขายได้ภายในหนึ่งวัน บัดนี้รอยยิ้มบนใบหน้าจึงหาใช่รอยยิ้มตามมารยาทไม่ หากแต่เบ่งบานขึ้นจากจิตใจอย่างแท้จริง 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น