หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 21 เผชิญหน้ามู่อู่ซวงครั้งแรก (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 เผชิญหน้ามู่อู่ซวงครั้งแรก (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2562 11:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 เผชิญหน้ามู่อู่ซวงครั้งแรก (1)
แบบอักษร

“อัครมหาเสนาบดีมู่ ยามทั้งคู่พบกันกลางถนนคนเดิน หลานท่านได้กระทำการหยาบคายต่อคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลข้ายิ่งนัก ซ้ำร้ายยังพยายามจะขืนใจคุณหนูใหญ่ต่อหน้าธารกำนัล ตัวข้านั้นได้รับคำสั่งมาจากท่านแม่ทัพให้ปกป้องคุณหนูใหญ่ ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของข้าที่ไม่อาจปล่อยให้ใครบังอาจมาทำร้ายคุณหนูใหญ่ได้! ทว่ากลับต้องมาพบเจอเรื่องราวเช่นนี้ คุณหนูใหญ่จะทำอย่างไรได้ ยามนี้คุณหนูใหญ่ทุกข์ทรมานกับแผลใจเหลือเกิน ด้วยเหตุนี้พวกข้าจึงมาเพื่อแจ้งให้ท่านอัครมหาเสนาบดีทราบว่าท่านแม่ทัพของเรา จะมาเยือนจวนแห่งนี้ของท่านเพื่อหารือเรื่องค่าสินไหม” 

มู่สิงโฉวโมโหหนักจนเลือดชราแทบกระเซ็น ร่างโซซัดโซเซจวนเจียนจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ต้องคอยประคองตนเอาไว้ไม่ให้ล้มลงกับพื้น 

เขาเนื้อตัวสั่นระริก ยกมือขึ้นชี้ไปยังร่างกำยำดั่งภูผาขององครักษ์แห่งตระกูลอวิ๋นเบื้องหน้าพลางกล่าวว่า “เจ้ารอก่อนเถอะ ข้าไม่ยอมให้เรื่องนี้จบลงง่ายๆ แน่!” 

ทำไมคนเหล่านี้จึงได้ไร้ยางอายถึงเพียงนี้ 

หลานชายถูกรุมตีบาดเจ็บเจียนตายแท้ๆ ไยเขาต้องตกเป็นคนผิดถูกเรียกร้องค่าสินไหมเอาดื้อๆ เช่นนี้กันเล่า 

แล้วยังอวิ๋นลั่วเฟิงนั่นอีก นางมิยำเกรงสิ่งใดแม้แต่ฟ้าดิน จะหาผู้ใดสยบนางให้กลัวหัวหดนั้นเป็นไปมิได้ 

“ข้าแจ้งให้ท่านทราบแล้วคงต้องขอตัวกลับไปรายงานก่อน ไม่นานนักท่านแม่ทัพเราจะมาพบเป็นการส่วนตัวเพื่อเจรจาหาความยุติธรรมให้แก่คุณหนูใหญ่!” 

วาจาองครักษ์เปี่ยมล้นด้วยความเที่ยงธรรมเหลือจะกล่าวจนมู่สิงโฉวยินแล้วแทบเป็นลมไปด้วยแรงโทสะ เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วกล่าวอย่างไร้เมตตาว่า “ได้! เช่นนั้นข้าเองก็จะไปทูลฝ่าบาทเดี๋ยวนี้ ดูซิว่าฝ่าบาทจะทรงเห็นควรเช่นไร! เฮอะ!” 

กล่าวดังนั้นก็สะบัดแขนเสื้ออย่างเกรี้ยวกราดหมุนกายเอามือไพล่หลังแล้วเดินจากไป บัดนี้เขาต้องเร่งรุดไปยังราชสำนักเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้ 

หลังองครักษ์ส่งตัวมู่เซินให้แก่จวนอัครมหาเสนาบดีเรียบร้อยแล้ว หนึ่งในนั้นก็มุ่งกลับสู่ตระกูลอวิ๋นทันทีเพื่อรายงานข่าวสารเหตุการณ์ที่เกิด 

ครั้นฟังรายงานจากผู้ใต้บังคับบัญชา อวิ๋นลั่วก็นิ่งตะลึงไปชั่วอึดใจก่อนระเบิดเสียงหัวรเราะดังลั่น 

“ฮ่าๆๆ! เยี่ยม! ดีมาก อย่างนี้สิจึงจะเรียกว่าเป็นหลานข้า เจ้าจงองอาจเข้าไว้อย่าได้ยำเกรงผู้ใด! อย่างไรก็ดีเจ้ามู่สิงโฉวจอมโฉดชั่วคนเดิมคงไม่ปล่อยให้พวกเราลอยนวล! มาเถิดเจ้ามาช่วยแม่ทัพผู้นี้เตรียมตัว ข้าจำต้องรุดไปยังราชสำนักเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้!”  

-- 

แผ่นเดินหลงเซี่ยวนั้นได้ชื่อว่าเป็นแหล่งรวมยอดฝีมือด้านการแพทย์ 

ว่ากันว่ายอดฝีมือเหล่านี้รวมตัวกันอยู่ที่หอโอสถ ซึ่งไม่เพียงแต่จำหน่ายสมุนไพรอันมีสรรพคุณทางยาหลากหลาย หากยังมีแพทย์ฝีมือดีมากอีกด้วย! อย่างไรก็ดีแพทย์เหล่านี้ไม่ใคร่จะออกมาเยียวยารักษาผู้คนเสียเท่าไร แม้เอาทองเท่าศีรษะมาทูนกองก็มิอาจรับประกันว่าพวกเขาจะหันมามอง 

อวิ๋นลั่วเฟิงก้าวสู่ด้านในหอโอสถอย่างไม่ลังเล 

เคราะห์ดีที่ผู้ใดมาเยือนหอโอสถแห่งนี้ไม่ใช่คนธรรมดา ต่างคนจึงต่างวุ่นวายอยู่กับธุระของตนจนไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นนาง 

“แม่นาง” 

ครั้นอวิ๋นลั่วเฟิงมองสำรวจสำนักโอสถอันโด่งดังแห่งนี้ บุรุษในอาภรณ์สีน้ำเงินก็ปรากฏกายขึ้นข้างตัวแล้วกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ขออภัยเถิดแม่นาง ท่านมายังหอโอสถแห่งนี้เพื่อหาซื้อยาสมุนไพรใช่หรือไม่” 

อวิ๋นลั่วเฟิงพยักหน้าแผ่วเบาพลางหยิบเอาแผ่นกระดาษที่ติดตัวมากับนาง “ข้าต้องการสมุนไพรตามรายการดังต่อไปนี้ โปรดนำมาให้ข้าด้วย” 

บุรุษอาภรณ์น้ำเงินยังคงไว้ซึ่งรอยยิ้มบนใบหน้า มือหยิบกระดาษจากอวิ๋นลั่วเฟิงไปแล้วกล่าว “แม่นางโปรดรอข้าสักครู่ อีกเดี๋ยวข้าจะนำสมุนไพรเหล่านี้มาให้แม่นาง” 

กล่าวดังนั้นบุรุษอาภรณ์น้ำเงินก็ก้าวออกไปหาสมุนไพรตามอวิ๋นลั่วเฟิงสั่ง 

ครั้นได้โอกาสอวิ๋นลั่วเฟิงจึงได้ชื่นชมหอโอสถแห่งนี้ 

ด้วยหอโอสถแห่งนี้มีผู้มาเยือนไม่ขาดสายบนผนังจึงมีข้อความปรึกษาหารือจากแพทย์สู่แพทย์ยามผู้ใดมีโรคภัยหนักหนาเกินรับมือ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น