หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 19 ผู้ใดอวดเบ่งกว่า (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 ผู้ใดอวดเบ่งกว่า (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2562 14:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 ผู้ใดอวดเบ่งกว่า (1)
แบบอักษร

“เจ้ามีปัญหาอะไรงั้นรึ” 

อวิ๋นลั่วเฟิงยืนกอดอกอยู่บนถนนอันพลุกพล่าน ชำเลืองมองไปยังกลุ่มคนที่ยืนขวางทางอย่างเกียจคร้าน แววตาสะท้อนประกายชั่วร้ายอ่อนจาง นางกำลังจ้องไปยังบุรุษผู้เลอโฉมเบื้องหน้า 

ชั่วครู่หนึ่งเรื่องราวของชายหนุ่มเบื้องหน้าก็ก้องกังวานอยู่ในหู 

มู่เซินพี่ชายต่างสายเลือดของมู่อู่ซวงนั่นเอง! คุณชายผู้ขี้โอ่ที่สุดแห่งเมืองหลวง เหตุเนื่องมาจากเขามีท่านป้าเป็นสนมคนโปรดของฮ่องเต้จึงใช้ชีวิตอยู่เหนือกฎหมายเสมอมา ในสายตาของตน เขาคือผู้สูงส่งที่สุด! ซ้ำยังมีเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างมู่อู่ซวงและองค์ชายเกาหลิง หลายปีที่ผ่านมาเขาจึงตามรังควานอวิ๋นลั่วเฟิงอย่างหนักหนาสาหัสทีเดียว! 

“ดูสิว่าใครมา นี่มันสวะแห่งตระกูลอวิ๋นมิใช่หรือ ฮ่าๆ!” มู่เซินหัวเราะเสียงดังลั่นพลางผิวปาก สองตาหรี่มองอวิ๋นลั่วเฟิงหัวจรดเท้า “อะไรกัน เพราะองค์ชายไม่รับรัก เจ้าเลยมาตามล่าหาบุรุษอย่างนั้นหรือ ให้ดิ้นตายเถิดข้าไม่อยากเชื่อจริงๆ ว่าบุรุษเช่นแม่ทัพอวิ๋นจะให้กำเนิดหลานสาวชั้นต่ำอย่างเจ้าขึ้นมาได้! ถ้าเจ้าอยากสนุกนักนายน้อยผู้นี้จะเมตตาสนองเจ้าให้เอง” 

อวิ๋นลั่วเฟิงแย้มริมฝีปากเล็กน้อย พลางไล่ต้อนหนุ่มจอมอวดเบ่งเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มร้าย “แต่ข้าได้ยินมานะว่านายน้อยแห่งตระกูลมู่ ท่านมู่เซินยังมีความบกพร่องบางประการ เห็นในจวนท่านทั้งเหล่านางสนมและหญิงรับใช้ต่างยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่มิใช่หรือ เห็นท่าเยี่ยงนี้แล้วท่านจะเอาอะไรมาสนองข้า” 

มู่เซินพลันนิ่งงันไปในทันใด 

จะว่าไปเรื่องนั้นเขาก็ยังบกพร่องอยู่จริง จึงไม่อาจแตะต้องหญิงรับใช้นางใดได้! ไม่เพียงเท่านั้น เพราะแม้ปรารถนาจะกระทำก็แสนอับจนไร้หนทาง! แต่เรื่องนี้แม้ท่านปู่เขาก็ยังไม่รู้ แล้วอวิ๋นลั่วเฟิงนางสวะนี่เล่า มาล่วงรู้เรื่องราวของเขาได้อย่างไร 

แน่นอนว่ามู่เซินไม่ล่วงรู้ถึงวิชาแพทย์ของอวิ๋นลั่วเฟิง มองปราดเดียวนางก็วินิจฉัยได้ว่าชายหนุ่มไม่เคยร่วมเตียงกับผู้ใด! จึงไม่ยากที่จะเดาว่าเหล่านางสนมและหญิงรับใช้ในจวนคงไม่พ้นยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง 

ยิ่งไปกว่านั้นนางยังเห็นชัดเจนว่าทำไมท่ามกลางเมืองหลวงแห่งนี้ ยอดบุรุษขี้โอ่ผู้นี้จึงได้ไร้น้ำยา! 

“อวิ๋นลั่วเฟิง นางสารเลว! เจ้ากล่าววาจาอะไรไร้สาระ” ใบหน้ามู่เซินแดงก่ำหลังถูกเปิดโปง แล้วความอับอายก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นโทสะ “นายน้อยผู้นี้แข็งแกร่งนัก จะให้ร่วมเตียงกับสตรีร้อยนางชั่วข้ามคืน ข้าก็ทำได้! นางสวะชั้นต่ำ กล้าดีอย่างไรมาใส่ร้ายป้ายสีข้า เดี๋ยวข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสชาติเบื้องล่างของข้าอย่างสาสม!” 

“นายน้อยรองมู่” 

ได้เห็นมู่เซินจะขืนใจอวิ๋นลั่วเฟิงดังนั้น เด็กหนุ่มผู้ดีที่ติดตามมาด้วยกันก็รีบรั้งเขาไว้ในทันใด “อวิ๋นลั่วเฟิงเป็นหลานสาวคนเดียวของจวนแม่ทัพนะท่าน หากทำเกินไปท่านแม่ทัพอวิ๋นคงไม่ปล่อยเราไปง่ายๆ แน่” 

“ชิ!” 

มู่เซินเตะป้าบเข้าให้ที่เด็กหนุ่มผู้ดีที่รั้งตัวเขาไว้ ประกายโทสะฉายอยู่ในสองตาขณะมองอวิ๋นลั่วเฟิง “ท่านป้าของนายน้อยผู้นี้เป็นถึงสนมคนโปรดแห่งองค์ฮ่องเต้ ใครเล่าจะกล้าขัดขืนคำสั่ง อวิ๋นลั่วเฟิง เจ้ามาดูแคลนนายน้อยผู้นี้ ข้าจะให้เจ้าเป็นคนกล่าวยืนยันความบริสุทธิ์ของข้าต่อหน้าคนทั้งโลก!” 

ภายในภัตตาคาร บุรุษในอาภรณ์ไหมทองยืนสังเกตการณ์ฉากบนถนนอยู่ข้างหน้าต่างพลางส่งเสียงจุ๊ปาก “องค์ชาย ท่านจะโปรดอวิ๋นลั่วเฟิงหรือไม่นางก็ยังเป็นคู่หมั้นของท่าน ท่านจะปล่อยให้นางต้องแปดเปื้อนต่อหน้าธารกำนัลเช่นนั้นรึ” 

เกาหลิงเม้มริมฝีปาก ร่างก็ตั้งตรงเช่นใบดาบ ดวงตาคมปราดไปยังร่างขาวสว่างกลางถนน 

“ไม่ใช่กงการอะไรของข้า!” เมื่อมองอยู่นานเข้าเกาหลิงก็ถอนสายตา เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนว่า “ข้าต้องขอบใจมู่เซินเสียด้วยซ้ำที่ช่วยจัดการนางสวะนั่นแทนข้า หากนางแปดเปื้อนต่อหน้าธารกำนัลจริง นางก็จะยิ่งไม่คู่ควรกับข้าโดยสิ้นเชิง” 

กล่าวดังนั้นเกาหลิงก็เอามือไพล่หลังแล้วเดินจากไป ตั้งแต่ต้นจนจบองค์รัชทายาทไม่เหลียวแลอวิ๋นลั่วเฟิงผู้ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเลยแม้แต่น้อย 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น