หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 16 อวิ๋นชิงหย่า ยอดฝีมือแห่งตระกูลอวิ๋น (4)

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 อวิ๋นชิงหย่า ยอดฝีมือแห่งตระกูลอวิ๋น (4)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2562 14:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 อวิ๋นชิงหย่า ยอดฝีมือแห่งตระกูลอวิ๋น (4)
แบบอักษร

อวิ๋นลั่วทอดถอนใจ ใบหน้าชราเจือแววอับจนหนทาง 

“หลานเอ๋ยสถานการณ์ของท่านอาเจ้าพิเศษนัก หากเรื่องที่ว่าเขายังไม่ตายแพร่ไปถึงหูคนในเมืองแล้วศัตรูคงล่วงรู้แน่ เมื่อถึงคราวนั้นตระกูลอวิ๋นเราทั้งตระกูลคงไม่อาจสู้ได้” 

อวิ๋นลั่วเฟิงได้ยินดังนั้นก็เผยรอยยิ้มจับใจ 

“ไม่ยากเลยท่านปู่ ท่านจงทิ้งเราสองอาหลานไว้ที่ภูเขา เมื่อใดผู้คนไม่ทันสนใจท่านก็จงพาท่านอาขึ้นไปบนเขาด้านหลังแล้วบอกแก่ทุกคนว่าข้ากำลังฟื้นฟูร่างกายอย่างเงียบๆ เช่นนั้นแล้วก็จะไม่มีผู้ใดเข้ามายุ่มย่าม” 

ทุกคนต่างรู้ดีว่าอวิ๋นลั่วเฟิงมีร่างกายไม่สมบูรณ์ กระทั่งลุกขึ้นยืนฝึกพลังฌานยังมิได้! 

ด้วยเหตุนี้แล้วหากบอกใครๆ ว่านางต้องฟื้นฟูร่างกายอย่างเงียบๆ อยู่กลางป่าเขาลำเนาไพรก็คงไม่มีผู้ใดกังขา 

“เฟิงเอ๋อร์น้อยของข้า เจ้าจะต้องลำบากสักเพียงใด” 

อวิ๋นชิงหย่ายกมือขึ้นแตะศีรษะอวิ๋นลั่วเฟิง ความเย็นชาในสองตาเจือแววระทมทุกข์ในหัวใจ 

“เดิมทีเจ้าจะเสวยสุขอยู่แต่ในตระกูลอวิ๋นก็ไม่ผิด แต่เจ้ากลับปรารถนาที่จะเข้าไปเก็บตัวอยู่กับข้าท่ามกลางขุนเขาห่างไกล ถ้าหากขาข้ากลับมาเดินไม่ได้จริงๆ ก็ไม่เป็นไร ตลอดหลายปีที่ผันผ่านข้าได้จำใจยอมรับชะตาชีวิตของตนแล้ว” 

ยอมรับชะตาชีวิตงั้นรึ 

อวิ๋นลั่วเฟิงชำเลืองมองบุรุษผู้เย็นตาดั่งเทพบุตร อย่างไรก็ดี นางรู้สึกว่าประโยค ‘ยอมรับชะตาชีวิต’ นั้นช่างไม่เหมาะกับเขาเอาเสียเลย  

บุรุษผู้สูงส่งเช่นนี้ควรเป็นดังเช่นเมื่อสิบปีก่อน เปี่ยมล้นไปด้วยกำลังวังชา 

“ท่านอา ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อเยียวยาท่าน” อวิ๋นลั่วเฟิงตัดสินใจแน่วแน่ สายตาชำเลืองไปยังอวิ๋นลั่วผู้ยืนอยู่ไม่ไกล “ท่านปู่ ตระกูลอวิ๋นเรายังมีเรื่องให้ต้องคิดอีกเรื่องหนึ่ง” 

“ว่ามาสิ” 

ไม่รู้ด้วยเหตุอันใดอวิ๋นลั่วจึงได้รู้สึกว่าตัวตนของหลานสาวนั้นพร่าเลือน ความรู้สึกดังกล่าวยังความอึดอัดใจมาสู่ชายชรา ด้วยเหตุผลบางประการ เขารู้สึกว่าตนพลาดอะไรไปหลายอย่างระหว่างหนึ่งทศวรรษที่จากบ้านจากเมืองไป 

ดวงตาอวิ๋นลั่วเฟิงฉายแสงแน่วแน่ “ท่านปู่ ท่านเคยได้ยินภาษิตนี้หรือไม่ ‘อำนาจสูงกลบนาย[1]’ ท่านมีทัพทหารนับล้านและฝูงม้าอยู่ในกำมือ แต่องค์ฮ่องเต้ไร้ประโยชน์กลับนิ่งเฉยอยู่ได้ทุกคืนวัน ถ้าหากท่านปรารถนาให้ตระกูลอวิ๋นได้อยู่อย่างสงบสุขท่านก็ต้องปล่อยทัพทหารเหล่านั้นไปเสีย! ไม่เช่นนั้นแล้วตระกูลอวิ๋นคงต้องพินาศเข้าสักวัน!” 

ทุกวันนี้อวิ๋นลั่วเฟิงเริ่มเข้าใจสิ่งต่างๆ มากขึ้นทุกที บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่แห่งนี้อำนาจราชสำนักหาใช่อำนาจสูงสุด หากแต่ยังมีอำนาจซ่อนเร้นจากตระกูลต่างๆ และพลังอื่นๆ ซึ่งอยู่เหนือกว่า! เมื่อใดที่พลังอำนาจเหล่านั้นสำแดงตน เมื่อนั้นทั่วทั้งแว่นแคว้นก็จะต้องระส่ำระสาย 

อย่างไรก็ตามที อวิ๋นลั่วเฟิงคนปัจจุบันอดหวาดหวั่นกับองค์ฮ่องเต้ผู้ไร้ประโยชน์นั่นไม่ได้! อย่างน้อยก่อนที่นางจะแข็งแกร่งขึ้น นางจะปล่อยให้ตระกูลอวิ๋นขัดแย้งกับราชสำนักไม่ได้เป็นอันขาด 

“‘อำนาจสูงกลบนาย’ อย่างนั้นรึ ช่างเหมาะสมกับสถานการณ์ยิ่งนัก” 

อวิ๋นลั่วผุดรอยยิ้มเหนื่อยล้า 

ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความสิ้นหวัง “ครั้งนี้ข้าหวนกลับมาพร้อมชัยชนะ และไม่เพียงแต่องค์ฮ่องเต้ที่ชื่นชมข้า ข้ายังได้รับชัยชนะอันสูงส่ง แต่แล้วอย่างไรล่ะ ประชาชนอาจยกยอปอปั้นข้า ทว่าความกลัวขององค์ฮ่องเต้ก็จะยิ่งหยั่งรากลึกลงมากขึ้นทุกที การเดินตามราชสำนักหรือก็เปรียบเสมือนย่ำรอยเท้าเสือ ภาษิตนี้จะผ่านไปกี่ยุคสมัยก็ยังใช้ได้ดี” 

“ท่านปู่ท่านต้องฟังตามคำข้าบอก” อวิ๋นลั่วเฟิงถูคาง รอยยิ้มเผยแววชั่วร้าย “ทัพทหารเหล่านั้นท่านจงคืนฮ่องเต้นั่นไปเสีย ท่านจะไร้ซึ่งพลังอำนาจอย่างสิ้นเชิงและกลายเป็นแม่ทัพแต่เพียงในนาม ทว่าเท่านั้นก็เพียงพอ! แม้ไร้ซึ่งทัพทหารในกำมือ แต่ท่านก็ได้ชื่อว่าเป็นผู้ฝึกฌานลำดับที่สองแห่งหลงหยวนติดตัว เช่นนั้นแล้วคงไม่มีใครกล้ามารังควานตระกูลอวิ๋นของเรา!” 

ที่สำคัญยิ่งกว่าคือตราบใดที่อวิ๋นลั่วได้คืนทัพทหารไปแล้วนางจึงจะวางใจและรวบรวมอำนาจใหม่ของตระกูลด้วยตนเอง! 

อวิ๋นลั่วให้รู้สึกวูบโหวงอยู่ในใจ สิ่งที่หลานสาวพูดนั้นไม่ผิดเลย แม้ปราศจากทัพทหารนับล้านนายเขาก็ยังเป็นผู้ฝึกฌานอันดับสองแห่งแคว้นหลงหยวน! ตราบใดที่เขายังมีลมหายใจ ในแคว้นหลงหยวนนี้จะไม่มีใครบังอาจมารังแกตระกูลอวิ๋นได้!” 

  

------ 

[1] อำนาจสูงกลบนาย หมายถึง ขุนนางที่มีอำนาจและความสามารถมากแต่ไม่รู้จักเก็บงำเอาไว้บ้างจนทำให้กษัตริย์เคลือบแคลงสงสัย 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น