หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 11 องค์รัชทายาทมาเยือน (4)

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 องค์รัชทายาทมาเยือน (4)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2562 12:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 องค์รัชทายาทมาเยือน (4)
แบบอักษร

เมื่อได้ยินคำว่า ‘ยกเลิกการหมั้นหมาย’ สีหน้าอวิ๋นลั่วก็เจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด 

อย่างไรก็ตาม ข้อเสนอต่อมาของเด็กหนุ่มทำให้อวิ๋นลั่วใจชื้น ที่สุดแล้วการที่อวิ๋นลั่วเฟิงไม่สามารถรวบรวมพลังฌานได้ยังให้เกิดความเจ็บปวดรวดร้าวอยู่ในอกเขา ถ้าหากว่ามันจะช่วยให้นางรวบรวมพลังได้ดังเช่นคนปกติทั่วไป ไม่ต้องเป็นถึงอัจฉริยะก็ได้ เพียงแค่นั้นเขาเองก็จะไม่เสียใจ 

“แม่ทัพอวิ๋นลั่ว” จิ่งหลินกระแอมอย่างเย็นชา “พวกเราหมอหลวงเคยรักษาแต่เชื้อพระวงศ์เท่านั้น หากไม่ใช่คำขอขององค์รัชทายาทโดยตรงข้าคงไม่ชายตาแล! ข้าหวังว่าเจ้าจะซาบซึ้งกับข้อเสนอนี้ เพราะถ้าหากพลาดโอกาสนี้ไป ข้าเกรงว่าอวิ๋นลั่วเฟิงคงไม่อาจรวบรวมพลังฌานได้อีกเลยชั่วชีวิต!” 

อวิ๋นลั่วมีสีหน้าเคร่งเครียดเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง และก่อนที่ชายชราจะได้ตัดสินใจ เสียงหวานใสของเด็กสาวก็กล่าวขึ้นทำลายสมาธิทั้งหมดของเขาลง 

“ท่านปู่ ข้าไม่ต้องการให้ใครมาวินิจฉัยร่างกายข้า” 

ก่อนที่อวิ๋นลั่วจะตัดสินใจ นางก็เผยการตัดสินใจของนางให้ทุกคนทราบแล้ว 

“อวิ๋นลั่วเฟิง!” 

ในที่สุด ชายหนุ่มก็อดรนทนไม่ไหวจนต้องลุกขึ้นยืน ใบหน้าหล่อเหลาแฝงแววเย้ยหยัน ไม่เหลือเค้าความสงบนิ่งอีกต่อไป 

“นี่เจ้าปรารถนาจะไล่ตามข้ามากขนาดนั้นเชียวรึ เพียงเพื่อข้าเจ้าถึงกับยินยอมเป็นสวะไปชั่วชีวิตอย่างนั้นหรือ” 

ใบหน้าเกาหลิงดูไม่ได้เลยเมื่อเขากำหมัดแน่น ถ้าไม่เห็นแก่ผู้เฒ่าอวิ๋นลั่ว ป่านนี้กำปั้นนี้คงเหวี่ยงใส่อวิ๋นลั่วเฟิงไปแล้ว 

อวิ๋นลั่วเฟิงมองเกาหลิงหัวจรดเท้า ริมฝีปากบิดโค้งอย่างร้ายกาจ “องค์รัชทายาททรงหลงตัวเองไปหน่อยหรือไม่ ต่อให้บุรุษหน้าตาดาดๆ เช่นท่านมาหาข้าถึงเตียง ข้าคงไม่ยอมลดตัวลงไปแลด้วยซ้ำ” 

“เจ้า...” 

ใบหน้าเกาหลิงถอดสีลงเรื่อยๆ ร่างทั้งร่างไม่อาจกักกลั้นโทสะไว้ได้อีกต่อไป ดวงตาคมปรายมองอวิ๋นลั่วเฟิงเฉกเช่นใบมีด เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้านี่มันไร้ยางอาย! ท่านแม่ทัพอวิ๋นลั่ว ท่านอบรมหลานสาวมาอย่างไรกัน” 

จะอย่างไรเสีย เขาก็มีรูปโฉมงดงามยิ่งกว่าบุรุษผู้ใดในหลงหยวน แต่หญิงสาวนางนี้กลับกล่าววาจาจาบจ้วงว่าเขาไม่มีอะไรดีอย่างนั้นหรือ ใครๆ ก็รู้ว่าถ้าหากให้สตรีทุกนางในหลงหยวนที่อยากแต่งงานกับเขามาเข้าแถวเรียงกัน หางแถวคงยาวตั้งแต่ห้องนี้ไปจรดป่าอสูรเซียนที่อยู่ไกลออกไปสุดลูกหูลูกตาโน่น 

“ถูกต้องแล้ว ข้าไม่ได้อบรมสั่งสอนหลานสาวข้ามาอย่างดี เพราะเพื่อแคว้นหลงหยวน ข้าจึงได้ทิ้งหลานสาววัยสี่ขวบไปยังชายแดน และเมื่อข้าไป ข้าก็มิได้หวนกลับมานานถึงสิบปี พระองค์จะทรงคาดหวังให้ข้าดูแลสั่งสอนนางเยี่ยงไร” 

เดิมทีอวิ๋นลั่วก็ตกใจกับคำพูดรุนแรงของอวิ๋นลั่วเฟิงอยู่หรอก แต่พอได้สติกลับต้องมาฟังคำกล่าวโทษของเกาหลิง ใบหน้าชราพลันถมึงทึงทันที 

เพื่อแคว้นหลงหยวน เขาจำใจทิ้งบ้าน ทิ้งครอบครัวไปนานนับสิบปี แต่สุดท้ายองค์รัชทายาทแห่งหลงหยวนเองกลับทรงตำหนิว่าเขาอบรมสั่งสอนหลานสาวมาได้ไม่ดีพอ 

แล้วจะไม่ให้เขารู้สึกผิดหวังได้อย่างไร 

สีหน้าเกาหลิงเองก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน เมื่อรู้ตัวว่าพูดผิดไป เขาจึงผินหน้าไปทางอวิ๋นลั่วเฟิงอีกครั้ง 

“อวิ๋นลั่วเฟิง ข้าไม่สนใจหรอกว่าเจ้าจะเป็นหญิงขยะอย่างไร ข้ายังปรารถนาจะทำให้คำมั่นสัญญาที่จะแต่งงานกับเจ้าเป็นจริง แต่ดูเจ้าสิ ทำตัวเหลวแหลกเช่นนี้ ต่อให้ข้าหย่าร้างกับเจ้าความผิดก็ยังอยู่ที่ตัวเจ้าอยู่ดี ถึงจะเป็นเช่นนั้น องค์รัชทายาทคนนี้ก็ยังคิดถึงความมุ่งมั่นทุ่มเท และความดีความชอบของท่านแม่ทัพที่ทำเพื่อแคว้นหลงหยวน ข้าถึงได้ตัดสินใจที่จะช่วยให้เจ้าได้ฝึกฝนรวบรวมพลังฌาน! แต่เจ้าก็ยังเลือกที่จะรังควานข้า! คนเราควรรู้จักที่ต่ำที่สูงบ้าง อะไรที่ไม่ได้เป็นของเจ้าตั้งแต่แรกก็จะไม่มีวันเป็นของเจ้า!” 

เกาหลิงเย้ยหยัน ทุกถ้อยคำเหมือนคมหนามทิ่มแทง 

อันที่จริง เป็นที่รู้กันทั่วไปว่าองค์ชายเกาหลิงทรงมีพระอัธยาศัยดี แต่เพราะอยู่ต่อหน้าอวิ๋นลั่วเฟิง พระองค์จึงทรงหยาบคายเช่นนี้! 

ใครกันแต่งตั้งนางขยะนี่ให้เป็นคู่หมั้น จะไม่ให้เขาขยะแขยงได้อย่างไร 

วันคืนที่ผันผ่าน ได้เห็นหน้านางเมื่อใดก็ให้ระคายเคืองใจจนเขาแทบยับยั้งตนไม่ได้จริงๆ! อย่างไรก็ตาม อวิ๋นลั่วเฟิงนางนี้ก็เหมือนกับหนังสุนัข ที่ไม่ว่าจะสะบัดอย่างไรก็ไม่ยอมหลุด! 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น