หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 10 องค์รัชทายาทมาเยือน (3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 องค์รัชทายาทมาเยือน (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2562 12:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 องค์รัชทายาทมาเยือน (3)
แบบอักษร

สีหน้าจิ่งหลินแปรเปลี่ยนทันควัน รำลึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นที่ทำให้ทั้งแคว้นหลงหยวนต้องตกตะลึง 

ในปีดังกล่าว บิดามารดาของอวิ๋นลั่วเฟิงได้นำทัพทหารออกรบกับชาติศัตรู ทว่าอัครมหาเสนาบดีมู่แห่งแว่นแคว้นได้เผลอเปิดเผยความลับนี้ ก่อนถูกล่วงรู้เข้าโดยฝั่งตรงข้าม และนำมาสู่ความตายอันน่าสลดของทั้งสองในที่สุด ด้วยเหตุนี้เองอวิ๋นลั่วผู้โศกเศร้าจึงได้ส่งทหารทั้งหมดไปถล่มจวนอัครมหาเสนาบดีจนราบคาบ ก่อให้เกิดกระแสปั่นป่วนขึ้นทั่วทั้งแคว้นหลงหยวน 

สุดท้าย ฮ่องเต้แห่งแคว้นหลงหยวนต้องทรงออกมาห้ามทัพเอง 

ถึงแม้ฮ่องเต้จะรับสั่งให้อัครมหาเสนาบดีไปเยี่ยมสุสานบิดามารดาของอวิ๋นลั่วเฟิงทุกปีเพื่อขอขมาและชดใช้ความผิด ประชาชนก็ยังรู้แก่ใจดีว่าฮ่องเต้ทรงเข้าข้างฝั่งอัครมหาเสนาบดีมากกว่า 

เหตุก็เพราะบุตรีของอัครมหาเสนาบดีมู่คือนางสนมคนโปรดของพระองค์ ว่ากันตามตรงโทษของอัครมหาเสนาบดีมู่นั้นหนักถึงขั้นประหาร ทว่าจนบัดนี้ก็ยังคงกินอยู่สบายดี ซ้ำร้ายยังก้าวหน้าในตำแหน่งหน้าที่ขึ้นทุกวันจนได้ขึ้นเป็นอัครมหาเสนาบดีในที่สุด 

แล้วการไปเยี่ยมสุสานประจำปีเล่า 

แค่ไม่ย่ำยีสุสานก็ดีเท่าไหร่ เรื่องให้ไปแสดงความเคารพนั้นคงไม่ต้องพูดถึง 

“ตาเฒ่า ดูเหมือนหมู่นี้ท่านจะโมโหบ่อยนะ สงบจิตสงบใจลงหน่อยไหม” 

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงหัวเราะดังเข้ามาในโถงจากด้านนอก 

หญิงสาอาภรณ์ขาวเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจือแววเกียจคร้าน นางมีเสน่ห์ร้ายกาจ ทั้งยังมีกิริยาท่าทางเสมือนไม่ได้รับการอบรมสั่งสอน นางชายตามองใบหน้าอวิ๋นลั่วอย่างเฉยชา และไม่ชายตาแลชายหนุ่มผู้นั่งอยู่ในโถงกลางเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้น 

ก่อนหน้านี้ ชายหนุ่มเพียงนั่งจิบชาอยู่เงียบๆ แต่เมื่อได้ยินเสียงอวิ๋นลั่วเฟิงจึงได้เงยหน้าขึ้น ในที่สุดสายตาก็กวาดไปยังร่างของนางด้วยความรู้สึกเสียใจอยู่ภายใน 

ปฏิเสธไม่ได้ว่าอวิ๋นลั่วเฟิงช่างเป็นสตรีที่งดงามยิ่ง น่าเสียดายที่นางมีดีแค่หน้าอกใหญ่ ทว่ากลับคลั่งไคล้บุรุษ และไร้ซึ่งคุณสมบัติโดดเด่นใดๆ แล้วจะให้นางขยะเช่นนี้ขึ้นมายืนอยู่เคียงข้างเขาได้หรือ 

ฟ้ากำหนดชะตามาให้เขาเป็นดั่งมังกรในหมู่บุรุษ ส่วนนาง...นางนั้นเป็นแค่เศษขยะที่ผู้คนต่างรังเกียจเดียดฉันท์ 

หากได้ร่วมหอลงโรงกันแล้ว ชื่อเสียงทั้งหมดที่มีคงย่อยยับป่นปี้ไม่มีเหลือ! 

“เอ้อ” อวิ๋นลั่วไอแห้งๆ สองที สีหน้ามีแววลำบากใจหลงเหลืออยู่ “เฟิงเอ๋อร์เอ๋ย เจ้ามาได้แล้วรึ” 

นางเด็กคนนี้ อุตส่าห์เป็นเดือดเป็นร้อนแทนให้แท้ๆ แต่ยังมาว่าเขาให้สงบจิตสงบใจลงอีกอย่างนั้นหรือ 

คนเราต้องยั่วยุอารมณ์กันมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ 

อันที่จริง อวิ๋นลั่วเฟิงมายืนอยู่หน้าประตูได้สักพักหนึ่งแล้ว นางจึงได้ฟังบทสนทนาทุกอย่างระหว่างท่านปู่และจิ่งหลิน 

แรกเริ่มเดิมที คำพูดชายชราที่กล่าวหานางทำให้นางรู้สึกไม่ดีกับท่านปู่ผู้น่าสมเพชคนนี้ แต่นางไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าต่อหน้าผู้อื่น ตาเฒ่าจะยืนหยัดเพื่อปกป้องนาง ดังนั้นความรู้สึกที่มีท่านปู่คอยปกป้องเช่นนี้มันก็...ไม่ได้เลวร้ายเสียทีเดียว 

ริมฝีปากอวิ๋นลั่วเฟิงโค้งขึ้น “ข้าเพิ่งตื่น เป็นธรรมดาที่ข้าจะสายเช่นนี้” 

เพิ่งตื่นอย่างนั้นรึ 

ใบหน้าชราของอวิ๋นลั่วร้อนไปด้วยความอับอาย นี่นางเด็กคนนี้ขลุกอยู่ในห้องเป็นนานสองนานเพราะนอนหลับอยู่จริงๆ หรือนี่ 

“โฮ่” จิ่งหลินเย้ยหยัน “ก็อย่างที่ข้าพูดไป อวิ๋นลั่วเฟิงมีธุระสำคัญอะไรที่ไหน ที่ว่าสำคัญนั้นคือนอนหลับ แล้วปล่อยให้องค์รัชทายาทต้องทรงรออย่างนั้นรึ” 

อวิ๋นลั่วเฟิงชายตามองชายเฒ่า “การนอนหลับเป็นกิจวัตรสำคัญ ผู้ใดจะมาหาก็ช่าง หากข้าไม่ตื่น ข้าก็ไม่ออกมาพบใคร” 

“เฟิงเอ๋อร์” อวิ๋นลั่วแสร้งทำเป็นขัด แล้วจึงหันไปทางเด็กหนุ่ม “องค์รัชทายาท ไม่มีผู้ใดไปอารามโดยปราศจากสาเหตุ ท่านคงไม่เสด็จมาถึงจวนแม่ทัพของข้าในวันนี้เพียงเพื่อดื่มชา ถูกต้องหรือไม่” 

ชายหนุ่มวางถ้วยชาลง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงและสายตาที่เย็นชา “ท่านแม่ทัพอวิ๋นลั่ว องค์ชายผู้นี้มาเยือนจวนท่านแม่ทัพ ก็เพื่อยกเลิกการหมั้นหมายเสีย! ท่านคงรู้อยู่แล้วว่าร่างกายหลานสาวท่านผิดปกติ หากไม่มีหมอคอยดูแลรักษา นางก็ต้องเป็นเศษขยะไปชั่วชีวิต ดังนั้นด้วยเหตุนี้ ข้าจะให้จิ่งหลินใช้ความสามารถของเขาช่วยให้หลานสาวผู้สูงส่งของท่านรวบรวมพลังฌานให้ได้ ข้าไม่อาจรับปากว่านางจะกลายเป็นอัจฉริยะได้ แต่อย่างน้อยนางก็จะได้เป็นเช่นคนธรรมดา ไม่ใช่สวะ” 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น