หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 6 คัมภีร์เซียนโอสถ (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 คัมภีร์เซียนโอสถ (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2562 10:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 คัมภีร์เซียนโอสถ (2)
แบบอักษร

“นายท่านช่างมุทะลุเสียจริง ถ้าหากข้าไม่ปลุกท่านขึ้นมาได้ทันเวลาล่ะก็ ป่านนี้ท่านคงตายไปแล้ว” 

เสียงนุ่มนวลกังวานอยู่ในสำนึกของอวิ๋นลั่วเฟิง จากนั้นในหัวของนางก็ขาวโพลนไปหมด และเมื่อฟื้นคืนสติ นางก็มาอยู่บนผืนดินแคบๆ แห่งหนึ่งแล้ว… 

เด็กชายผู้หนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้านางในชุดสีขาว มองดูคล้ายเทวดาตัวน้อยที่แกะสลักขึ้นจากหยกสีชมพู ชัดเจนว่าเสียงที่ดังอยู่ในหัวของอวิ๋นลั่วเฟิงเมื่อครู่คือเสียงของเด็กชายผู้นี้เอง 

“นายท่าน ไม่พบกันเสียนาน ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน” 

เมื่อเห็นอวิ๋นลั่วเฟิงปรากฏตัว เด็กชายตัวน้อยก็ยิ้มเห็นเขี้ยวอย่างน่าเอ็นดู จากนั้นก็บินอย่างเริงร่าเข้ามาหา 

โครม!  

ใครเลยจะรู้ว่าเมื่อหญิงสาวเห็นความเคลื่อนไหวของเด็กชาย นางจะรีบเอนตัวหลบทันที 

เด็กน้อยไม่อาจหยุดตัวเองได้ทัน เซล้มลงกับพื้นราวสุนัขจมบ่อโคลน จากนั้นร่างเล็กๆ ก็ลุกขึ้นจ้องมองอวิ๋นลั่วเฟิงด้วยดวงตาแสนเศร้า “นายท่านช่างโหดร้ายยิ่งนัก…” 

“ช้าก่อน!” อวิ๋นลั่วเฟิงขัด เอ่ยถามหน้านิ่วคิ้วขมวด “เจ้าคือใคร ที่นี่ที่ไหน แล้วเรารู้จักกันหรือ” 

“นายท่านลืมข้าไปแล้วหรือ” เมื่อเด็กชายได้ยินคำอวิ๋นลั่วเฟิงว่า ริมฝีปากเบะออกคล้ายกับจะร้องไห้ “ถ้าหากว่าท่านไม่หยิบข้าออกมาจากห้องสมุด ข้าคงไม่มีทางได้พบกับนายท่าน ข้าไม่คิดเลยว่านายท่านจะลืมข้าภายในช่วงเวลาแค่สองสัปดาห์!” 

ห้องสมุดอย่างอย่างนั้นรึ 

อวิ๋นลั่วเฟิงสับสนไปหมด เจ้าเด็กคนนี้พูดอะไรไม่รู้เรื่อง ห้องสมุดที่ไหนกัน 

“นายท่าน ข้าคือผู้อารักษ์คัมภีร์เซียนโอสถ ท่านเอาข้ามาจากห้องสมุดของมหาวิทยาลัยหวาเซี่ยอย่างไรเล่า” 

คัมภีร์เซียนโอสถ 

ตูม!  

ข่าวนี้เปรียบดั่งสายฟ้าฟาด อวิ๋นลั่วเฟิงตัวแข็งทื่อ 

นางบังเอิญหยิบคัมภีร์เซียนโอสถมาจากมุมหนึ่งของห้องสมุดมหาวิทยาลัย ทว่าในห้องสมุดไม่มีฐานข้อมูลของหนังสือดังกล่าว ชายสูงอายุที่อยู่เวรตอนนั้นจึงให้หนังสือเล่มนี้แก่นาง 

นางไม่รู้ว่าทำไม แต่ดูเหมือนทำอย่างไรก็ไม่สามารถเปิดคัมภีร์เซียนโอสถได้ ลั่วเฟิงลองมาหมดแล้วทุกวิธีแต่ก็ไร้ผล 

นางไม่คิดเลยว่าหลังข้ามมิติมาแล้วคัมภีร์เซียนโอสถจะติดตามมาด้วย รวมถึงวิญญาณเด็กชายผู้อ้างตนว่าเป็นผู้อารักษ์คัมภีร์เซียนโอสถ จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมา 

“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” อวิ๋นลั่วเฟิงได้สติแล้วเอ่ยถาม 

นางอยากจะถามมากกว่านี้อีก หรือนี่คือเหตุผลที่ทำให้นางข้ามมาอยู่ในที่แห่งนี้ 

อวิ๋นลั่วเฟิงปักใจเชื่อทันทีว่าเรื่องทั้งหมดนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเด็กชายคนนี้แน่ๆ! 

“นายท่าน ก่อนหน้านี้ตอนที่ท่านทำการทดลองอยู่ในห้องปฏิบัติการของมหาวิทยาลัยแล้วเกิดเหตุระเบิดขึ้น ข้าเองนี่แหละที่พาท่านมาสู่แผ่นดินหลงเซี่ยวแห่งนี้ ไม่อย่างนั้นท่านคงตายไปแล้ว” เด็กน้อยเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ รับเอาความดีความชอบไว้ทั้งหมด ทว่าก็ดูเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าจึงหมองลงทันที “น่าเสียดายที่หวาเซี่ยไม่มีพลังวิญญาณ แค่จะพาท่านไปสู่โลกแห่งเซียนโอสถก็ยังทำไม่ได้ นับประสาอะไรกับการฝึกพลังฌาน ไม่เช่นนั้นร่างของท่านคงไม่ต้องบาดเจ็บสาหัสเพียงเพราะการระเบิดเล็กๆ นั่นหรอก” 

คิ้วของอวิ๋นลั่วเฟิงย่นยู่ ริมฝีปากแลดูคล้ายรอยยิ้มปีศาจ “จากคำของเจ้า ดูเหมือนเจ้าไม่ได้มาจากหวาเซี่ยสินะ” 

เด็กชายตัวน้อยพยักหน้า เอ่ยตอบจริงจัง “ข้ามาจากดินแดนหลงเซี่ยวแห่งนี้ ข้าหลุดไปอยู่ที่หวาเซี่ยโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วท่านก็บังเอิญหยิบข้ามา แต่นายท่าน นายท่านตกอยู่ในอันตรายใหญ่หลวง เกรงว่าถ้าข้าไม่หยุดท่านเอาไว้ ป่านนี้ท่านคงต้องหลั่งเลือดจนตายเป็นแน่” 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น