หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 5 คัมภีร์เซียนโอสถ (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 คัมภีร์เซียนโอสถ (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 13k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2562 10:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 คัมภีร์เซียนโอสถ (1)
แบบอักษร

“แผ่นดินแห่งนี้มีนามว่าหลงเซี่ยว เป็นแผ่นดินที่พลังฌานได้รับการยอมรับสูงสุด และผู้ฝึกวิชาจะได้รับการขนานนามว่าผู้ฝึกฌาน ซึ่งมีการแบ่งลำดับขั้นแตกต่างกันไป อันได้แก่ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง ขั้นพิภพ ขั้นนภา ขั้นเซียน และขั้นปราชญ์ ในแต่ละลำดับขั้นก็ยังมีการแบ่งระดับแยกย่อยลงไปอีก ได้แก่ ระดับต่ำ ระดับกลาง ระดับสูง และระดับสูงสุด! อย่างไรก็ดี ในแคว้นหลงหยวนนั้นผู้แข็งแกร่งที่สุดเป็นผู้ฝึกฌานขั้นสูง และมีเพียงสองคนที่ครองอันดับผู้ฝึกฌานขั้นสูง หนึ่งคือท่านปู่ผู้น่าสมเพชของข้า และอีกคนคือปราชญ์จากราชวงศ์” 

เด็กสาวลืมตาขึ้นบนเตียง จัดระเบียบข้อมูลที่ได้เก็บสะสมมาในหัวพลางถอนหายใจเบาๆ “น่าเสียดายเหลือเกินที่ร่างนี้ทั้งอ่อนแอและไร้ความสามารถ ไม่มีทางเลยที่ข้าจะได้ขึ้นเป็นผู้ฝึกฌาน บนแผ่นดินแห่งนี้ที่พลังฌานได้รับการยกย่อง ใครที่ฝึกฌานไม่ได้ก็เหมือนเศษขยะดีๆ นี่เอง” 

แต่ใช่ว่าเจ้าของร่างเดิมจะไม่เคยฝึกรวบรวมพลังฌานเสียทีเดียว ทว่าเมื่อใดที่นางเริ่มต้นซึมซับพลังรอบกาย ทั้งร่างจะพลันรู้สึกถึงความเจ็บปวดรวดร้าวจนมีเม็ดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายไปทั่ว นางจึงได้เพียงแต่ยอมแพ้ 

เรื่องดีอย่างหนึ่งก็คือ อวิ๋นลั่วเฟิงคนก่อนได้ศึกษากลวิธีฝึกรวบรวมพลังฌานไว้มาก เช่นนี้ก็ง่ายสำหรับนาง 

ชิ!  

เมื่ออวิ๋นลั่วเฟิงพยายามซึมซับพลังโดยรอบ ความเจ็บปวดทรมานก็พลันปะทุขึ้นในร่าง มากจนถึงขนาดที่ว่าร่างกายสั่นสะท้านและมีเหงื่อเย็นเฉียบผุดขึ้นมา 

“ข้าจะยอมแพ้ไม่ได้! หากฝึกพลังฌานบนแผ่นดินที่ยกย่องแต่เพียงผู้มีพลังแข็งแกร่งไม่ได้ นอกจากต้องทนอยู่กับการดูถูกเหยียดหยามแล้ว ข้าก็ทำได้แค่รอวันตายเท่านั้น! ข้าจะไม่ยอมเป็นสวะเด็ดขาด!” 

ในตอนนั้น แม่ทัพอวิ๋นลั่วผู้ยิ่งใหญ่กำลังจะผลักประตูเข้าไป ทว่าเขากลับรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง มือที่กำลังจะดันบานประตูออกพลันหยุดนิ่ง และยามนั้นเองเสียงกรีดร้องของเด็กสาวก็แล่นทะลุผ่านแก้วหู ราวกับมีมือมาบีบรัดหัวใจของชายชรา 

“อ๊าก” 

อวิ๋นลั่วชักมือกลับ ในดวงตามีความรู้สึกผิดและทุกข์ระทมอย่างเด็นได้ชัด 

นางทุ่มเทบากบั่นอย่างมากเพื่อฝึกฝนพลังฌาน ทว่าเขากลับเลือกเชื่อข่าวลือภายนอกและเข้าใจนางผิดไป เขาไม่เพียงแต่ทอดทิ้งนางไปอย่างไม่ไยดี ซ้ำยังทำร้ายจิตใจนางจนแตกสลายอีกด้วย 

“ท่านแม่ทัพ” 

ทันทีที่อวิ๋นลั่วเริ่มจะถูกความรู้สึกผิดกลืนกิน ข้ารับใช้ก็ผลุนผลันเข้ามาหาจากทางด้านหลัง พลางโค้งคำนับด้วยฝ่ามือกำแน่น “องค์รัชทายาทเสด็จมาเยือน พระองค์ทรงรออยู่ห้องโถงเจ้าค่ะ” 

“รัชทายาทอย่างนั้นรึ” อวิ๋นลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเบื้องหน้าประตูที่ปิด ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไปบอกท่านว่าไม่ว่าใครก็ห้ามรบกวนหลานสาวข้า” 

“เจ้าค่ะ” 

อวิ๋นลั่วเฟิงรู้ดีอยู่แล้วว่าอวิ๋นลั่วมาหา แต่ตอนนี้นางเจ็บปวดเจียนตายจนแม้จะข่มตาหลับยังทำไม่ได้ นางจะเอาเรี่ยวเอาแรงที่ไหนมาสนใจคนอื่นเล่า 

หากมีใครสักคนยืนอยู่ที่นี่ล่ะก็ คนผู้นั้นคงต้องหวาดกลัวอวิ๋นลั่วเฟิงเป็นแน่ 

เพราะสิ่งที่คนผู้นั้นจะได้เห็นคือร่างของเด็กสาวในอาภรณ์ขาวโชกเลือด รูขุมขนเปิดกว้างหลั่งหยาดเลือดออกมาไม่ขาดสาย ราวกับนางผุดขึ้นมาจากบ่อโลหิตแดงฉาน เป็นภาพที่น่าพรั่นพรึงโดยแท้ 

“อั้ก!” 

พริบตาก่อนที่อวิ๋นลั่วเฟิงจะช็อกจากการเสียเลือดมาก ก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นในสำนึก ทำให้นางฟื้นคืนสติสัมปชัญญะขึ้นมาอีกครั้ง 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น