หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 2 คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลอวิ๋น (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลอวิ๋น (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2562 16:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลอวิ๋น (2)
แบบอักษร

เด็กสาวค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเนินเขาจำลอง มุมปากยกขึ้นอย่างมีเลศนัย 

หากชายผู้นั้นไม่ได้มีรูปร่างคล้าย ซ้ำยังสวมใส่อาภรณ์เยี่ยงองค์รัชทายาท อวิ๋นลั่วเฟิงผู้ตกหลุมรักองค์รัชทายาทอย่างหมดใจคงไม่เข้าใจผิด นางคงไม่เร่งรุดไปฉุดกระชากจนถูกกล่าวหาว่าลวนลามบุรุษรูปงาม 

แน่นอนว่าถ้าหากเรื่องมีเพียงเท่านี้ ผู้คนคงไม่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างนางและบุรุษรูปงามผู้นั้นผิดไปดังที่เกิดขึ้น 

ส่วนสำคัญก็คือเมื่อชายผู้นั้นถูกนางรั้งตัวไว้ เขาก็เริ่มโวยวายหาว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลอวิ๋นพยายามบังคับขู่เข็ญให้เขาไปเป็นทาสบำเรอของนาง น่าเศร้าที่อวิ๋นลั่วเฟิงพูดไม่เก่ง และตื่นตระหนกจนปกป้องตัวเองไม่ได้ พอเงียบเข้าเลยกลายเป็นว่ายืนยันความผิดของตนไปโดยปริยาย 

พอนึกถึงเหตุการณ์ดังกล่าว หญิงสาวก็แอบถอนใจอยู่ภายใน “อวิ๋นลั่วเฟิงนางนี้เป็นถึงหลานสาวผู้สูงศักดิ์ของท่านแม่ทัพแท้ๆ แต่กลับโง่เขลาเสียจริง! ละครตบตาง่ายๆ แค่นี้ก็มองไม่ออก แถมยังหลงผิดคิดใช้ชีวิตตัวเองเป็นเครื่องมือต่อรองหัวใจรัชทายาท! หากองค์รัชทายาทไม่รับสั่งลงมาเอง ใครจะกล้าสวมอาภรณ์ของพระองค์ออกมาเดินกลางถนนกันเล่า” 

รัชทายาทเกาหลิงเป็นบุรุษรูปงามที่สุดแห่งแคว้นหลงหยวน ทรงเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์และความสามารถอันโดดเด่น! ด้วยคุณสมบัติและฐานันดรเพียบพร้อมถึงเพียงนี้ ใครเล่าจะอยากแต่งงานกับเศษขยะ 

นางก็พอจะเข้าใจความตรอมตรมนั้นอยู่หรอกนะ 

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเหตุใด เพื่อรักษาเกียรติของพระองค์ไว้ เกาหลิงถึงขนาดใส่ร้ายป้ายสีอวิ๋นลั่วเฟิงให้กลายเป็นหญิงไร้ยางอายผู้ละทิ้งสถานะการหมั้นหมายไปฉุดกระชากบุรุษรูปงาม 

ตอนนั้นเอง ชิงเหยียนสาวรับใช้ส่วนตัวของอวิ๋นลั่วเฟิงก็รีบรุดเข้ามา ใบหน้าที่เดิมตื่นตระหนกเมื่อเห็นเด็กสาวนั่งอยู่บนเนินเขาจำลองก็พลันเปลี่ยนเป็นความดีใจ นางผลุนผลันวิ่งไปหาอวิ๋นลั่วเฟิงพลางหอบหายใจ “คุณหนูเจ้าคะ นายท่านกลับมาแล้วเจ้าค่ะ ท่านรับสั่งให้คุณหนูไปพบท่านที่ห้องหนังสือ” 

“ท่านปู่กลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ” 

อวิ๋นลั่วเฟิงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง นี่นางลืมไปได้อย่างไรว่าวันนี้คือวันกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ของยอดแม่ทัพอวิ๋นลั่ว! เมื่อไม่นานมานี้เจ้าของร่างเดิมได้แต่เฝ้ารอให้วันนี้มาถึงอย่างใจจดใจจ่อ! ใครเล่าจะรู้ว่านางต้องมาด่วนตายไปเพราะแผนร้ายเสียก่อนจะได้พบกับท่านปู่ ผู้ที่นางเฝ้าคิดถึงมายาวนานนับสิบปี 

“ไปสิ พาข้าไปพบท่านปู่ที ตาแก่นั่น!” 

นางได้สติแล้วหยิกแก้มน้อยๆ ของชิงเหยียนที่ดูน่าอร่อยราวผลแอปเปิ้ล ใบหน้าสวยสะพรั่งประดับไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ 

หลังจากนั้น นางจึงรีบรุดไปยังห้องทำงานทันทีโดยไม่รอชิงเหยียน 

 

ภายในห้องเขียนหนังสือของแม่ทัพใหญ่ ปรากฏร่างชายชราผมสีดอกเลานั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้าว่างเปล่า สายตามองไปยังหญิงสาวชุดขาวผู้ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเคร่งขรึม 

อวิ๋นลั่วเฟิงยืนหาวหวอดอย่างเกียจคร้าน นางก้าวเข้ามาในห้องนี้ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน แต่ท่านแม่ทัพก็ไม่เอ่ยอะไรแม้เพียงครึ่งคำ เอาแต่จ้องมองนางด้วยสีหน้าว่างเปล่าอยู่อย่างนั้น เมื่อเห็นว่าแม่ทัพอวิ๋นลั่วไม่พูดอะไร นางก็จะไม่เป็นฝ่ายพูดก่อนแน่นอน 

ในที่สุดแม่ทัพอวิ๋นลั่วก็ไม่อาจกักเก็บโทสะไว้ได้ เจ้าของใบหน้าชราเอ่ยถามเสียงเข้มอย่างเคร่งเครียด “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าได้กระทำเรื่องราวฉาวโฉ่ต่อหน้าธารกำนัล เจ้าไม่คิดจะอธิบายหน่อยรึ” 

“ท่านปู่ต้องการให้ข้าอธิบายอย่างไร” นางหัวเราะเบาๆ “ในเมื่อท่านเลือกที่จะเชื่อข่าวลือจากคนนอกมากกว่าฟังหลานสาวแท้ๆ ของตัวเองอยู่แล้ว ฉะนั้นสิ่งที่ท่านได้ยินมาก็ถูกต้องแล้วทั้งหมด ข้าไม่มีอะไรที่จะต้องอธิบาย” 

“โอหังนัก!” 

แม่ทัพอวิ๋นลั่วฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดังปังจนมันหักออกเป็นสองเสี่ยง สละชีพในหน้าที่สังเวยแก่โทสะของชายชรา 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น