คุณชายเผือก

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 22

คำค้น : อ่านฟรีไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 23

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2562 11:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 22
แบบอักษร

            ณ โรงพยาบาล

"เข้าไปก่อนนะตาภู เดียวแม่ไปซื้อของเยี่ยมก่อน" คุณหญิงมณีวรรณเอ่ยขณะก้าวผ่านประตูโรงพยาบาลกับลูกชายคนเล็ก "ครับแม่" ภูวเนตรเอ่ยพร้อมเดินไปยังห้องพักฟื้นของคนที่เขาจะมาเยี่ยมเมือเปิดประตูเข้าไปก็ต้องตกใจเมือเห็นคนในห้องไม่อยู่แล้วที่นอนก็ถูกเก็บเรียบร้อยจึงไม่รอช้าเดินออกจากห้องอย่างเร่งรีบไปยังห้องหมอเจ้าของไข้ "ตาภู ตาภู แกจะไปไหนนะ" คุณหญิงที่เดินมายังห้องเอ่ยถามขึ้นเมือเห็นว่าลูกชายตนรีบๆ "รออยู่นี้น่ะแม่ เดียวผมมา" ภูวเนตรเอ่ยแค่นั้นก็วิ่งออกไปยังก้องพักหมอทันที่ "หมอครับคนไข้ห้อง 401 หายไปไหนแล้วครับ" ภูวเนตรเอ่ยถามทันทีที่มาถึง "ญาติมาขออนุญาติหมอพาไปพักฟื้นที่บ้านครับ" คุณหมอเอ่ยตอบ "แล้วหมอปล่อยให้ออกไปได้ยังไงกันครับ คนไข้ยังไม่หายดีเลย" ภูวเนตรเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนิดหนึ่ง "หมอจะติดต่อคุณก่อนนแล้วน่ะครับ แต่พวกเขาก็บอกว่าจะติดต่อคุณเอง คุณยังไม่รู้หรอครับ" คุณหมอเอ่ยขึ้น "ครับ ขอโทษครับคุณหมอ งั้นผมขอตัวเลยน่ะครับ" ภูวเนตรเอ่ยขอโทษที่เสียมารยาทแล้วขอตัวออกมาจากห้องพักหมอพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นแล้วกดโทรหาปลายสายทันที่ "แชมป์เปี่ยน แกอยู่ไหน ไปดูคุณกินที่โรงแรมทีว่าอยู่หรือเปล่า" ภูวเนตรกรอกเสียงอย่างกระวนกระวาย "ผมกำลังจะโทรหาพี่พอดี พี่กินเขาไม่อยู่แล้ว เขาไปแล้ว" แชมป์เปี่ยนเอ่ยด้วยเสียงอ่อนลง "เออ ขอบใจ" ภูวเนตรเอ่ยแค่นั้นก็ว่างสายไป "เกิดอะไรขึ้นตาภู" คุณหญิงเอ่ยขึ้นเมือเห็นว่สลูกชายหายไปนานจึงเดินตามหาแล้วเจอขณะที่ภูวเนตรคุยโทรศัพท์ด้วยอาการไม่สู้ดีนัก "คุณกินเขาหนีออกจากโรงแรมนะแม่" ภูวเนตรเอ่ยกับผู้เป็นแม่

          คฤหาน์สสกุลบริรักษ์

"นี้มันอะไรกัน แม่งงไปหมดแล้วน่ะ" คุณหญิงโวยวายทันทีที่มาถึงบ้าน "กินรีนี้ออกจากโรงแรมแล้ว และยังไม่มีใครเจอตัวเลยครับ" ภูวเนตรเอ่ยตอบคำถามผู้เป็นแม่ "แล้วหนีทำไม หนูกินเขาไม่ใช่นักโทษน่ะ" คุณหญิงเอ่ยถามต่อ "คุณกินคงอึดอัดน่ะแม่ ที่ต้องทนอยู่กับพี่เพ อุป!!!" ภูวเนตรเอ่ยขึ้นอย่างลืมตัว เมือผู้เป็นพี่ชายได้เอ่ยห้ามบอกเรื่องที่เขาอยู่กับกินรีให้ผู้เป็นแม่ทราบแต่มันก็เผลอพูดออกมาจนได้ "ว่ายังไงน่ะ ตาเพอยู่โรงแรมเดียวกันกับหนูกิน ต้าย ตาย ทำอะไรลงไป" คุณหญิงเอ่ยเอ็ดขึ้น "แม่ก็รู้นิว่าพี่เพเป็นคนยังไง" ภูวเนตรเอ่ยขึ้น "ก็สมควรแล้วแหละที่หนูกินหนีออกไปแบบนั้น" คุณหญิงเอ่ยขึ้นเมือนึกถึงลูกชายคนโต "แล้วจะเอายังไงต่อละที่นี้" คุณหญิงเอ่ยต่อพร้อมหยิบยาดมในกระเป่ามาดม "ผมเชื่อครับแม่ว่าคุณกินเขาไม่เอาเปรียบเราแน่นอน" ภูวเนตรเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ

อ่านอาทิตย์ละตอนไปก่อนเนอะ ช่วงนี้ไรท์ไม่คอยมีสติสตางปั่นเรื่องสักเท่าไร รอหน่อยน่า 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น