เหม่อลอย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 : ตื่นจากหลุม

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 : ตื่นจากหลุม

คำค้น : ซอมบี้ , ผีดิบ , ตาย

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 42

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2562 00:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 : ตื่นจากหลุม
แบบอักษร

 

-กลิ่นจันทร์-

 

“ตกฟาก!” ข้าหยุดเดินและเอ่ยเรียกตกฟาก

 

ปึก!

 

“หยุดเดินไยเจ้าถึงไม่เอ่ยเตือนข้า แล้วเรียกข้าเสียงดังมีอันใดหรือ” ตกฟากยกมือขึ้นลูบที่คางเพราะมันชนเข้ากับหัวของข้า

 

“เจ้าดูที่หลุมศพนั้นสิ!” ข้าชี้มือไปที่หลุมศพของสองผัวเมีย เมื่อสายที่ข้ากับตกฟากเดินผ่านหลุมศพนั้นยังอยู่ดี แต่ตอนนี้มันกลับเหมือนถูกใครมาขุดรื้อเอาศพไป

 

“ไม่นะ! เป็นไปไม่ได้! เมื่อเช้าข้ากับคนในโรงหมอช่วยกันฝังศพสองผัวเมียนั้นแล้วนี่! แล้วใครกันมาขุดหลุมเอาศพออกไปเช่นนี้” ตกฟากมองตามนิ้วมือข้าไปยังหลุมศพก่อนที่ตกฝากจะเดินไปสำรวจยังหลุมศพนั้น

 

“หรือเจ้าคิดว่ามีคนขุดเอาศพพวกนั้นไปทำอะไรหรือไม่” ข้าถามอย่างสงสัยใคร่รู้

 

“เจ้าว่าจะเป็นไปได้หรือไหมว่า…….” ตกฝากที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลุมศพ เงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถามข้า แต่กลับถูกเสียงกรีดร้องของใครสักคนหนึ่งดังขัดขึ้นมาแทนเสียก่อน

 

“กรี๊ด! ช่วยข้าด้วย! อย่า! อ้าก!” เสียงของหญิงสาวกรีดร้องดังมาจากอีกด้านของป่าก่อนที่นางผู้นั้นจะเงียบเสียงไป ซึ่งก็คือทางไปยังโรงหมอ

 

“เกิดอะไรขึ้นนะ!” ข้าหันไปมองทางเสียงกรีดร้องนั้น

 

“หรือว่าจะเป็น…..ศพนั้นฟื้นขึ้นมาอีก”  ตกฟากลุกขึ้นก่อนจะพึมพำเสียงเบา แต่ข้านั้นกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง! ศพนั้นฟื้นขึ้นมานั้นก็หมายความว่า….. ศพนั้นไม่มีวันตายเยี่ยงนั้นหรือ?

 

“อ๊าง…… คล๊าวววว” เสียงคำรามแสนสยดสยองดังกังวานขึ้นพร้อมกับท้องฟ้าที่มืดสนิท ข้าและตกฟากมองหน้ากัน ก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่า….. แล้วที่โรงหมอจะเป็นเยี่ยงไร

 

“ข้าว่า….. รีบกลับกันเสียเถิด ข้าเป็นห่วงท่านพ่อ” ข้าเอ่ยบอกตกฟาก

 

“ข้าก็คิดเยี่ยงเจ้า เสียงนั้นมันดังมาจากทางไปโรงหมอ” ตกฟากเอ่ยอย่างเห็นด้วยก่อนที่ข้าและตกฟากจะออกเดินกลับไปยังโรงหมอ

 

สวบ! แกร๊บ!

 

ในจังหวะที่ข้ากับตกฟากกำลังเดิน อยู่ ๆ ก็มีเสียงเหมือนใครสักคนกำลังเดินเข้ามาทางข้ากับตกฟาก ข้าทั้งสองคนจึงหยุดก้าวเดินและหยุดมองก่อนที่…..

 

สวบ! สวบ! สวบ!

 

“อ๊าง…..คล๊าวววววว” เสียงฝีเท้าที่วิ่งตรงเข้ามาทางข้ากับตกฟาก พร้อมกับเสียงคำรามอันน่ากลัวของใครสักคนที่ข้าไม่รู้จัก ร่างของหญิงผู้นั้นมีร่องลอยของการถูกกัดกินจนไส้ถลักออกมา

 

“กรี๊ดดดดดด” ข้ากรีดร้องอย่างหวาดกลัว

 

“ระวัง!” ตกฝากร้องตะโกนเตือนข้า ก่อนที่เขาจะมายืนขว้างหน้าข้าพร้อมกับที่ตกฟากยกตะกร้าใส่สมุนไพรขึ้นมาป้องกันการโจมตี

 

“อ๊าง….. คล๊าวววว” เสียงคำรามร้องอย่างน่ากลัว พร้อมกับสองมือของมันที่ตะกายอย่างต้องการจับตัวตกฟาก

 

“วิ่ง! กลิ่นจันทร์! เจ้าหนีไป!” ตกฟากหันมาตะโกนบอกกับข้า แต่จะให้ข้าทิ้งตกฟากไว้เพียงผู้เดียวได้อย่างไรเล่า

 

“ไม่! ข้าจะทิ้งเจ้าได้เยี่ยงไร” ข้าบอกกับตกฟาก ก่อนที่ข้าจะขวานหาอาวุธมาถือป้องกันตัว ซึ่งก็คือเคียวอันเล็กที่ข้านั้นไว้ขุดดินถางหญ้าหาสมุนไพร

 

“อ๊าง…… คล๊าวววว” เสียงของนางยังคงคำรามดัง

 

“อ๊างงงง….. คล๊าวว” แต่ก็ยังมีอีกเสียงที่คำรามมาจากอีกทาง

 

สวบ! แกร๊บ! สวบ!

 

สวบ! สวบ! สวบ!

 

“ตกฟาก! มะ…..มันมาอีกทางนี้! กรี๊ด!” ข้าที่ได้ยินเสียงเหมือนกับมีตัวอะไรวิ่งเข้ามาก่อนที่จะพบว่าเป็นร่างของสองผัวเมียที่ตอนนี้ร่างกายของพวกเขานั้นเน่าและส่งกลิ่นเหม็นเจียนจะอ้วก

 

ตุบ!

 

“วิ่งแล้ว! กลิ่นจันทร์! วิ่ง” ตกฟากที่ยกเท้าถีบร่างของคนที่วิ่งเข้าใส่พวกข้าในตอนแรก ก่อนที่จะหันมาขว้าข้อมือข้าและพาวิ่ง

 

“อ๊างง….คล๊าววว” เสียงคำรามของมันร้องอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่พวกมันจะวิ่งไล่ข้ากับตกฝากมา

 

“ทำไมพวกมันถึงวิ่งเร็วเยี่ยงนี้นะ แฮ่ก ๆ” ข้าที่วิ่งหนีเอ่ยถามขึ้นอย่างเหนื่อยหอบ

 

“ข้าเองก็ไม่รู้ ใกล้ถึงโรงหมอแล้ว เร่งอีกนิดกลิ่นจันทร์ แฮ่ก ๆ” ตกฟากที่จับมือข้าและพาวิ่งเอ่ยบอกอย่างเหนื่อยหอบเช่นกัน

 

ข้าที่หันหลังไปมองยังเบื้องหลังที่มีสามร่างที่เปรียบดุจดั่งปีศาจร้ายวิ่งไล่อยู่นั้นยิ่งทำให้ข้าหวาดกลัวเข้าไปใหญ่ ถ้าหากข้าหรือตกฟากถูกกัดกิน ข้าและตกฟากก็คงจะมีชะตาชีวิตเยี่ยงสามคนนี้ใช่หรือไม่?

 

“ถึงแล้ว! เปิดประตู!” ตกฟากเอ่ยบอกเมื่อข้าและเขาวิ่งมาถึงยังหน้าประตูของโรงหมอ ก่อนที่ตกฟากจะตะโกนบอกกับคนภายในโรงหมอ ถึงแม้ว่าจะไม่มีคนได้ยินก็ตาม

 

“กรี๊ดดด! อย่า! อ้ากกกกก!” เสียงของผู้คนภายในโรงหมอที่หลังประตู เอ่ยร้องกันเสียงดังโวยวาย ก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงคำรามที่ข้านั้นคุ้นเคยมันอย่างดี

 

“อ๊าง……. คล๊าววว” แต่เสียงนั้นมาดังมาจากภายในโรงหมอ ข้ากันตกฟากหันมามองหน้ากัน

 

“อ๊าง…… คล๊าวววว” และก็ตามมาด้วย ปีศาจคืนชีพสามตนที่ร้องคำรามและวิ่งใส่พวกข้าที่ยืนจนมุมอยู่บริเวณหน้าประตูโรงหมอ

 

“เห้ย!” 

 

“กรี๊ด!” 

 

“อ๊าง…. คล๊าววว!”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น