สูดกาวเข้าสู่นิพพาน
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เลือดหยดที่26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 92

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2562 20:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เลือดหยดที่26
แบบอักษร

"พวกมึงมันหมาหมู่กันนี้หว่า!"คูเปอร์ตวาดด่าพวกโจรไร้ชนชั้นมือสมัครเล่น

"พวกนายยกห้องให้พวกเราเถอะนะ"

"ใช่ๆๆชั้น6ห้อง2นั้นมันไม่เหมาะกับคนกระจอกๆอย่างนายหรอก"

ยิ่งพูดยิ่งวงล้อมยิ่งบีบเข้ามาแคบขึ้นคนเหล่านั้นล้วนมีอาวุธในมือคงเตรียมมาสับคูเปอ

พวกมันคงคิดว่าพอล้อมให้ศพรับใช้กับเจ้านายหันหลังชนกันเป็นหมาจนตรอกแล้วจะชนะล่ะก็....พวกมันคิดผิด!

"เจสทางนั้นกูยกให้มึงทางนี้กูจัดการเอง"

"ไม่ต้องบอกกูก็จัดการอยู่แล้ว"

"คิดจะแย่งห้องไปข้ามศพพวกกูไปก่อน!"หนึ่งศพจริงกับหนึ่งฆาตกรผสานเสียงกันก่อนบุกตะลุยด่านฝ่าล้อมราวกับกองทัพพม่า

ผลลัพธ์ที่ออกมาไม่ต้องเดาก็รู้ทุกคนต่างลงไปนอนกลิ้งอาบเลือดกับพื้นในสภาพเละเทะไส้ไหลสมองไหลปะปนกันไป

"good job baby"คูเปอร์มองซากศพพร้อมหยัดยิ้มอย่างพอใจเมื่อครู่เห็นเจ้าพวกห้อง3เองก็ถูกรุมไม่ต่างกันผลสุดท้ายก็ถูกอัดเละศพผิดรูปไปตามๆกัน

คิดจะเล่นของใหญ่สุดท้ายก็มีจุดจบไม่สวยแบบนี้แหละหนา

ทั้งๆที่พวกมือสมัครเล่นต่างก็รู้ว่าการโค่นพวกชั้นบนๆไม่ใช่เรื่องง่ายแทนที่จะค่อยๆไต่เต้าจากชั้นล่างสุดขึ้นมาก่อนแต่นี่เล่นวิธีหมาหมู่สุดท้ายก็รนหาที่ตายกันหมด

"แล้วงานชุมนุมบ้านี่จะจบเมื่อไหร่"เจสเปอร์เริ่มเบื่อหน่ายกับการถูกรุมมาค่อนคืน

มันก็แค่งานฆ่าการ(อ)กุศลดีๆนี่เอง 

"นี่พึ่งเริ่มเองนะ"คูเปอร์พูดตามจริงเขาก็เริ่มเบื่อเหมือนกันที่ไม่เจอคนฝีมือเข้าขั้นบ้างเหมือนลงแรงค์แล้วเจอแต่พวกไก่ยังไงยังงั้น

"กูเบื่อแล้วอ่าา"เจสเปอร์เริ่มงอแง

"เออๆงั้นเอางี้มึงไปหาที่นั่งเล่นก่อนตอนนี้รังโจรปิดเข้าไม่ได้"คูเปอร์กล่าวเจสเปอร์ท่าทางเซ็งหนักกว่าเดิมจึงแยกจากคูเปอร์ไปหาที่สงบๆนั่งเล่นคนเดียว

 

ณ ใต้ต้นอโศกใหญ่ยามค่ำคืน

หากใครเดินผ่านไปผ่านมาคงคิดว่าคนที่ขุดๆคุ้ยๆดิน ณ ที่แห่งนี้เป็นผีสางนางไม้แน่

ด้วยความไม่มีอะไรเล่นเจสเปอร์จึงใช้กิ่งไม้คุ้ยรังมดเล่นมาเป็นชั่วโมงกว่าๆแล้วตั้งใจว่าพองานชุมนุมเลิกเมื่อไหร่ค่อยกลับห้องนอนเมื่อนั้น

"หวังไอ้บ้านั้นจะไม่โง่ให้ห้องโดนยึดหรอกนะ"เจสเปอร์พร่ำบ่นไปเขี่ยมดไปทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางเกิดขึ้นได้

 

!!!!! 

"นั่นใครน่ะ?"

ทักขึ้นเมื่อจู่ๆได้ยินเสียงแหวกพุ่มไม้ดังสวบสาบทางด้านหลังแต่ยังไม่ทันหันไปมองดีๆก็รู้สึกถึงผงบางอย่างที่ปะทะเข้าหน้าเต็มๆทั้งกลิ่นเหมือนท่อระบายน้ำและรสขมเฝื่อนจากนั้นเขาก็ไม่รับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว

 

ทางฝั่งคูเปอร์ตามตัวเต็มไปด้วยเลือดจากกิจกรรมอันแสนหฤโหดเขาลงมือฆ่าไปหลายคนถลกหนังเล่นไปหลายศพสุดท้ายแล้วผลลัพธุ์ที่ได้มาก็หนีไม่พ้นความเบื่อหน่ายอยู่ดีจึงได้คิดจะไปหาเจสเปอร์

"บอกให้นั่งเล่นแถวนี้หายหัวไปไหนของมันวะ!?"บ่นอย่างหัวเสียเมื่อเดินๆดูแล้วกลับไม่พบร่องรอยหาตรงนั้นก็ไม่มีตรงนี้ก็ไม่เห็นขณะที่กำลังจะหันหลังกลับไปล่าเหมือนเดิมจู่ๆก็รู้สึกถึงรสขมคอก่อนที่สติจะค่อยๆเลือนลางไป

 

"ท..ที่นี่ที่ไหนกัน??"

ครู่หนึ่งเจสเปอร์ลืมตาตื่นขึ้นในที่มืดๆเมื่อลองขยับตัวดูก็ได้ยินเสียงเหล็กกระทบกันดังแกร๊งๆในหูยามจะขยับตัวก็ขยับไม่สะดวกเห็นได้ชัดว่าเขาติดกับเข้าเสียแล้ว

"ฮ่าาาๆๆๆๆๆๆๆ"หลังตื่นไม่นานก็มีเสียงแหบๆหัวเราะลั่นดังสนั่นราวกับกำลังสะใจเป็นอย่างมาก

"ใครวะ!?"เจสเปอร์โพล่งถามออกไปพยายามพุ่งตัวออกแต่ศัตรูมัดเขาไว้แน่นหนาเกินไป

"ใจร้อนเสียจริงนะเด็กน้อย"หลังเสียงนั้นหายไปพลันแสงสว่างก็เจิดจ้าขึ้นจนแสบตาเห็นร่างใครบางคนนั่งเก้าอี้สำนักงานหันหลังให้เขายกแข่งขาไขว่ห้างอย่างกวนประสาท

"มึงเป็นใคร?"ยังไงซะคนตรงหน้าคงไม่ได้เป็นพันธมิตรแน่นอนดูได้จากที่อีกคนล่ามเขาไว้เสียแน่นหนาโซ่ขนาดงูอนาคอนดาล่ามทั้งตัวเขาทั้งแน่นทั้งตึงเสียจนขยับตัวลำบาก

"อยากรู้จริงหรอ?"ฝ่ายนั้นถามกลับ

"อย่ามาเล่นลิ้นกับกู"ขืนอีกฝ่ายมัวยึกยักอยู่ล่ะก็เขาได้ลุกไปกัดคออีกคนแน่ๆ

"ฮ่าๆๆวัยรุ่นสมัยนี้ทำไมใจร้อนกันจัง"ว่าแล้วๆคนๆนั้นก็หมุนเก้าอี้มาหาเขาจ้องมองด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ทันทีที่คนๆนั้นหันมาใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วของเจสเปอร์กลับซีดลงหนักกว่าเดิมทั้งยังพยายามเค้นเสียงออกจากคออย่างยากลำบาก"พ...พ่อ"

"ว่าไงไม่เจอกันนานเลยนะ....เจเรมี่ ไดเออร์"คนๆนั้นหรือพ่อของเขาที่ควรจะตายไปแล้วกลับมานั่งพูดปาวๆอยู่ตรงหน้า

"ป..เป็นไปไม่ได้..พ..พ่อ.."

"ตายไปแล้ว?จะพูดแบบนี้ใช่มั้ย?"

"....."

"เห้อ.."ชายคนนั้นถอนหายใจก่อนกล่าวใหม่"เอมิลี่หลอกลูกได้ลงคอนะ"เขากล่าวชื่อผู้เป็นแม่เขาน้ำเสียงเลื่อนรอยหากแต่แววตาแลดูอัมหิตน่ากลัวราวกับอมนุษย์

เจสเปอร์..หรือยามนี้ชื่อจริงถูกเปิดเผยออกมาแล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ถ้าหากว่ารู้ชื่อจริงแล้วจะต้องอยู่ใต้ล่างอีกคน....หากแต่ตอนนี้เขายังปกติดีแสดงว่าใช่อย่างที่เขาคิดไว้ชื่อนี้ไม่ใช่ชื่อจริงๆของเขา เช่นนั้นแล้วเขาเป็นใครมาจากไหน?

"ไม่ดีใจที่ได้เจอพ่อของแกหรอเจเรมี่?"ยามนี้เจสเปอร์ช่างรู้สึกพะอืดพะอมกับชื่อนี้เป็นที่สุดจนไม่อาจมีคำใดๆมาบรรยายได้

"เลิกเรียกผมด้วยชื่อนั้นเถอะ..."ถือว่าขอร้องละกัน

"นั่นสินะ"ชายคนนั้นตีหน้าเศร้าสักครู่จึงกลับมายิ้มราวกับคนเป็นไบโพลาร์ถามหาก่อนพูดกลับมาว่า"ต้องเรียกว่า....สุดยอดฆาตกรแห่งรังโจรท่านโจเซฟฆาตกรแห่งชั้น6ห้อง1ถึงจะถูก"

 

....................................................................................

ตอนนี้เรื่องนรกคลั่งเลือดก็เดินทางมาใกล้ถึงจุดสิ้นสุดแล้วขอบคุณทุกคำชมและคำติเตียนไรท์อ่านคอมเมนต์ตลอดอยากตอบมากๆแต่ไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี ณ ที่นี้ขอบอกคำนี้ว่า"ขอบคุณมากๆ"ขอบคุณมากนะที่ติดตามอยู่ด้วยกันมาตลอดขอบคุณคำชมที่ทำให้มีกำลังใจขอบคุณคำติที่ชี้ให้ไรท์เห็นข้อผิดพลาดของตัวเองนำไปสู่การแก้ไขในทางที่ดีขึ้น ไรท์ขอขอบคุณและขอน้อมรับทุกคำชมและคำตินะคะ

 

❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น