marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 563

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2562 20:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 29
แบบอักษร

 

Chapter 29: ความสับสน

 

 

“นี่...นะ....นี่...มัน....นี่มันอะไรกัน!!!! อ๊ากกกกก!!!!!”

ปุ๊ง~~~~

ฉันกลับมาร่างเดิมด้วยความตกใจเล็กน้อยแต่ที่ตกใจกว่่าคือคนตรงหน้าเขาเห็นทุกอย่าง!!!!!!! ฉันรีบลุกขึ้นทันทีที่กลับร่างตัวเอง

“คือ..คุณแอล...” ฉันพยายามจะเดินไปหาเขาแต่เหมือนเจ้าตัวจะตกใจมากจนแทบจะช๊อคไปแล้วละมั้งเขายิ่งกลัวตุ๊กแกด้วย...

“ย่ะ...ย่ะ...อย่าๆๆๆ พึ่งเดินเข้ามาฉันขอตั้งสติแป๊บ!!” เขาพูดขึ้นอย่างลนลานในขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปหา และ นั้นก็ทำให้ฉันชะงักฝีเท้าทันที เขามองฉันด้วยแววตาที่ตื่นตระหนกที่มาพร้อมกับความกลัวความแปลกใจด้วย เขาสะบัดหัวไปมาราวกับกำลังสับสนก่อนที่จู่ๆเจ้าตัวจะวิ่งหนีเข้าห้องไปด้วยความเร็ว...

“คุณ...แอล...” ฉันเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เขาหันมาสนใจแต่อย่างใดจนไม่นานเสียงประตูห้องก็ปิดลง...

แอ๊ดดดด! ปัง!!

“ไปแล้วสินะ...” ฉันพึมพำกลับตัวเองด้วยความสมเพชที่เป็นแบบนี้ความเจ็บปวดกรีดลึกลงไปในใจฉันอีกครั้ง และ ครั้งนี้มันยิ่งเจ็บมากกว่าเดิม...ทุกทีที่นึกถึงใบหน้าของเขาที่มองฉันด้วยความกลัวนั้นมันยิ่งทำให้ฉันเจ็บปวดแทบขาดใจ!!!!

“ก็สมควรแล้วนิที่คุณจะกลัว...ฉันมันก็แค่ยัยตัวประหลาด” น้ำตาของฉันค่อยๆไหลออกมาอีกครั้งอย่างเจ็บปวดฉันหันหน้าไปมองประตูห้องนอนของเขาที่ตอนนี้คงปิดสนิทด้วยความเสียใจ...ฉันรู้..ฉันรู้ดีว่าเขาจะไม่มีวันยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นนี่ได้แน่นอน...ฉันรู้ดีแก่ใจเลยละ

‘เจส...กลับกันก่อนดีมั้ย’ แต่จู่ๆเสียงของเยรินก็ดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง

“อื้อ...ฮึกๆ ฮึกๆ” ฉันพยักหน้าขึ้นพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้นก่อนจะตัดสินใจเดินออกมาจากห้องของเขาด้วยหัวใจที่เบาโหวง...ตอนนี้ทุกอย่างมันมากกว่าความเสียใจด้วยช้ำ...ตรงหัวใจมันถูกบีบรัดด้วยความเจ็บปวดอย่างมากมายมหาศาล...

‘ฉันก็ไม่รู้ว่าจะปลอบใจเธอยังไงทั้งๆที่พึ่งทำให้เธอรู้สึกดีเรื่องพ่อขึ้นได้...ให้ตายเถอะ’ เยรินพูดขึ้น และ คำพูดนั้นก็ทำให้ฉันสะอึกอีกครั้ง

“ฮือๆๆๆ!!! ฮือๆๆๆ!!! ทำไม!!! ทำไมต้องเป็นฉัน!!! ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้!!!!!” ฉันร้องไห้โวยวายขึ้นราวกับคนเสียสติ และ มันก็ใช่ตอนนี้ฉันเสียใจจนเสียสติไปแล้ว...

 

Rrrrrr Rrrrrrr

 

และ ในขณะที่กำลังนั่งร้องไห้โวยวายคนเดียวอยู่นั้นจู่ๆโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นมา ฉันหันหน้าไปมองทางต้นเสียงก่อนจะหันหน้ากลับมาตามเดิม...ฉันตัดสินใจไม่รับสายนั่นถึงไม่รู้ว่าใครโทรมาก็เถอะแต่ฉันไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น....

 

Rrrrrr Rrrrrr

 

เสียงโทรศัพท์ยังดังต่อเนื่องราวกับคนที่โทรมานั้นต้องการบอกว่าต่อให้ไม่รับเขาก็จะโทรอยู่อย่างนั้น...

‘รับสายสิเผื่อหมอนั่นจะช่วยเธอได้อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องมานั่งร้องไห้โวยวายแบบนี้’

“ฉัน ฮึก ไม่ ฮึก อยาก ฮึก คุย ฮึกๆ”

‘แต่ให้ตายเถอะแล้วเธอจะนั่งร้องไห้อยู่แบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่ หยุดร้องไห้แล้วตั้งสติหน่อยสิ’ คำพูดของยัยผีตอนนี้ไม่เข้าหูฉันเลยฉันไม่สนใจสิ่งที่หล่อนพูดก่อนจะนั่งก้มหน้าร้องไห้แทบเป็นแทบตายคนเดียว...

 

1 ชั่วโมงต่อมา

 

Rrrrrrr Rrrrrrr

“ฮือๆๆๆ ฮือๆๆๆๆ” เสียงโทรศัพท์ยังดีงต่อเนื่องพร้อมกับเสียงร้องไห้ของฉันที่ยังไม่สามารถหยุดได้เลย...

‘โว้ย!!!! หยุดร้องไห้แล้วไปรับสายสักทีฉันรำคาญเสียงโทรศัพท์จะแย่ละให้ตายเถอะ!!!’ และ เสียงโวยวายของยัยผีก็ดังขึ้นแต่ฉันก็ไม่สนใจสิ่งที่หล่อนพูดทำแค่เพียงร้องไห้ต่อไปจนหล่อนตะโกนขึ้นอีกครั้ง

‘ตั้งสติสักทียัยบ้า!!!! ถ้าฉันเป็นเธอนะฉันจะหยุดร้องไห้งี่เง่าแบบนี้!!! ฉันจะเคาะประตูโวยวายใส่เขาให้ออกมาเคลียร์กันให้เรียบร้อย และ ฉันก็จะพูดทั้งหมดด้วยว่าที่เป็นแบบนี้ทุกอย่างมันเพราะเขา!!! เขาเป็นคนสาบให้เป็นแบบนี้เอง!!!! เพราะงั้นเขาต้องรับผิดชอบ!!!!’ และ เหมือนว่าเสียงตะโกนของยัยผีครั้งนี้จะฉุดฉันขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพราะทันทีที่ฟังหล่อนพูดจนจบฉันก็รีบปาดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว...

“ใช่!!! ฮึก เพราะเขา ฮึก!! ฉันจะต้องให้เขา ฮึกๆ รับผิดชอบ!!!”

‘ใช่!!! เขสต้องรับผิดชอบที่หล่อนเป็นแบบนี้แต่ก่อนอื่น!!! จะทำอะไรก็ช่างช่วยรับโทรศัพท์เฮงซวยนั้นสักทีมันน่ารำคาญ!!!’ ฉันหันไปมองโทรศัพท์ทันทีก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วลุกขึ้นวิ่งไปล้างหน้าล้างตาให้สะอาดหลังจากนั้นก็วิ่งมาหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงขึ้นมารับ...เพราะมันดังไม่หยุดมาเป็นชั่วโมงกว่าละ...

‘ซอจุน’

ฉันมองชื่อคนที่โทรเข้ามาอย่างแปลกใจแต่ก็ได้จังหวะพอดีฉันอยากคุยกับซอจุนแบบสุดๆ...

“ซอจุนนนนน ฮึกๆ”

‘นี่ยัยเจสทำบ้าอะไรของเธอถึงไม่ยอมรับสายฉันห้ะ!!! ฉันโทรหาเธอเป็นร้อยๆสายแล้วนะทำบ้าอะไรของเธอรู้มั้ยว่าทำแบบนี้คนอื่นเป็นห่วง!!!! แล้วนี่เธออยู่ที่ไหนฉันกลับมาที่ไทยเพราะได้ยินมาว่าพ่อเธอเสียแต่ให้ตายเถอะฉันมาถึงงานก็เห็นแต่คนของหมอนั่นเต็มไปหมด!!’ นี่มันเรื่องอะไรกันเจส!!!’ แต่ฉันไม่ทันจะพูดอะไรต่อเสียงบานยาวเหยียดของซอจุนก็ดังขึ้นเอาแทบลืมหายใจไปเลย....

“คือ...ฮึกๆ..ฉัน ฮึกๆ”

‘นี่เธอร้องไห้อยู่งั้นเหรอ!!! เธออยู่ไหนบอกมาเดี๋ยวจะไปหา!!! เจส!!! ตอบมาว่าอยู่ไหน!!’ เสียงร้อนรนของซอจุนทำให้ฉันยิ่งร้องไห้มากขึ้นกว่าเดิมหมอนี่ยังเป็นห่วงฉันมากกว่าใครบางคนด้วยช้ำ!!!!

“ฉัน...อยู่...ที่...รัสเซีย” ฉันพยายามตั้งสติพูดกลับหมอนั่น และ ทันทีที่พูดจบเจ้าบ้านั้นก็ตะโกนกลับมาทันที

‘ห๊าาาาาา!!!! รัสเซีย!!!! แกไปทำบ้าอะไรของแกที่นู้นห้ะ!!! ยัยเจสแกบ้าหรือเปล่าว่ะ!!!!’ การที่ได้ยินหมอนี่ตะโกนด่าฉันแบบนี้มันก็ดีนะอย่างน้อยฉันก็ลืมนึกถึงบางคนที่ทำให้ฉันเจ็บปวด...

‘เล่าให้หมอนั่นฟังสิ...ฉันว่าหมอนั่นต้องเป็นห่วงเธอมากแน่ๆ’ เสียงยัยเยรินแทรกเข้ามานั่นก็ทำให้ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจ...ฉันจึงตัดสินใจตั้งสติหยุดร้องไห้แล้วพูดขึ้น

“คือ...เรื่องมันก็.....$\*^{+]+¥]*\++]€]+]+€]$]^]*]” ฉันเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ซอจุนฟังยกเว้นตอนที่ฉันกับเขามีอะไรกันนะเพราะเกรงว่านั้นจะละเอียดไป...ซอจุนเงียบฟังฉันอย่างตั้งใจตั้งแต่ต้นจนจบ

“เรื่องทั้งหมดก็แบบนี้แหละจุน...ตอนนี้ฉันไม่รู้จะเอาไงใจหนึ่งก็อยากไปเคาะประตูห้องเขาแล้วโวยวายใส่เขา ส่วนอีกใจก็ไม่รู้จะทำไง”

‘เปิดกล้องหน่อยสิฉันอยากเห็นหน้าเธอ’ จุนพูดขึ้นพร้อมกับกดขอวิดีโอคอลมาฉันจึงกดรับกล้องทันที...

“ว่าไงจะเปิดกล้องทำไม”

‘เปล่าแค่อยากเห็นว่าร้องไห้หนักขนาดไหน...แต่เท่าที่ดูผ่านกล้องก็หนักนะเนี่ยตาบวมมาก’ หมอนั่นพูดขึ้นไปเรื่องตาบวมของฉันในขณะที่ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องนี้

“ช่างเถอะน๊าา!!! ตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจเรื่องนี้สักหน่อยฉันแค่อยากรู้ว่าจะทำไงดีนายช่วยฉันหน่อยสิ!!!”

‘เธอรักเขามากใช่ไหมเจส...’จุนพูดขึ้นด้วยแววตานิ่งๆฉันจึงเงียบฟังที่จุนพูด

‘รักเขามากก็ทำตามหัวใจตัวเองต้องการสิ...ต่อให้เขาจะปฏิเสธหรือไม่ว่ายังไงอย่างน้อยก็ได้ทำทุกอย่างเต็มที่แล้ว...และ ไม่ว่าสุดท้ายผลมันจะออกมาเป็นไงฉันก็จะอยู่ข้างๆเธอเสมอ...ไม่ต้องนึกถึงคนแรกก็ได้แต่อย่างน้อยแค่ได้เป็นคนที่เธอนึกถึงก็พอ’ คำพูดของจุนทำให้ฉันน้ำตาไหลอีกครั้งหลังจากที่หยุดไปพักหนึ่ง

“ขอบคุณนะจุน ขอบคุณที่แกเป็นเพื่อนที่ดีมาตลอดขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งฉันไปไหนนะแม้แต่ตอนที่แกรู้ว่าฉันเป็นตัวประหลาดก็ตาม”

‘เจส...ฉันนะทิ้งเธอไปไหนไม่ได้หรอก...’

“อื้อขอบคุณมากจริงๆ”

‘ยัยโง่อย่่คิดมาใครไม่รักแกก็ช่างอย่างน้อยแกก็มีฉันอยู่ตรงนี้เสมอ’

“อื้อ...งั้นแค่นี้ก่อนนะไว้จะโทรหาเดี๋ยวจัดการทางนี้เสร็จจะรีบกลับไปทันที...”

‘โอเค...สู้ๆนะฉันเอาใจช่วย”

“อื้อ ขอบคุณนะจุน แค่นี้นะไว้เจอกัน” พูดจบฉันก็กดวางสายทันทีก่อนจะตัดสินใจอย่างแน่วแน่ได้!!!

“เป็นไงเป็นกันว่ะ!!! ลองดูสักตั้งละกัน!!!” พูดจบฉันก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาอีกครั้งทันทีก่อนจะมองตัวเองผ่านกระจก...

“นี่มันผ่านมาหกเดือนแล้วสินะที่เรากลายเป็นแบบนี้...เฮ้อ!!! จากนี้จะได้ตัดสินสักทีว่าต่อจากนี้เราจะมีชีวิตรอดหรือเปล่า...เอาไงเอากันว่ะ!!!” พูดจบฉันก็มองหน้าตัวเองอย่างแนวแน่ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากห้องนอนแต่ไม่ทันจะเดินไปถึงห้องเขาด้วยช้ำประตูห้องฉันก็เปิดออก....

 

แอ๊ดดดดด ปัง!!

 

 

เสียงประตูดังขึ้นพร้อมกับการมาของเขาที่ปรากฏตัวตรงหน้าฉันยืนนิ่งอึ้งอย่างไม่มันตั้งตัวที่จู่ๆเขาโผล่มาแบบนี้....

“คือฉัน...อยากคุยกับเธอนะเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น”

 

 

 

เขากำลังจะคุยกันละพยายามไม่ให้เรื่องมันดราม่าเลยนะเนี่ยเห็นใจรีดๆกันอีกอย่างอยากไถ่ความผิดที่หายไปนาน...ปกติเนื้อเรื่องเดิมตอนจบต้องมีใครสักคนตายนะเนี่ยแต่ยอมเปลี่ยนให้ฮ่าๆกลัวทุกคนโกรธ😂😂😂

ความคิดเห็น