ดาว หาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วิญญาณดวงนั้น 100%

ชื่อตอน : วิญญาณดวงนั้น 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 22

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ย. 2562 20:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วิญญาณดวงนั้น 100%
แบบอักษร

-วันเเรกเเห่งการเปิดเทอม-

"หวัดดีพวกเเก คิดถึงพวกเเกจังเยย"น้ำหวานเอ่ย

"คิดถึงพวกเเกเหมือนกันนน" มะปางเอ่ยตอบน้ำหวาน

"ฉันก็คิดถึงพวกเเกเหมือนกัน" ฉันพูดพลางยิ้มให้พวกมันสองคน เฮ้อ..เปิดเทอมเเล้วสินะฉันต้องเจอ..หลายเดือนเลยสินะเอานะเฟิร์นเเกต้องชินกันมัน

"เอ้อพวกเเกหิวอะลงโรงอาหารป้ะ" น้ำหวานพูดพลางชักชวน

"เอาดิเราก็หิวพอดี เฟิร์นไปกัน"

"อือ"

 

 

กริ้ง!........

เสียงสัญญาณบ่งบอกว่านี้คือเวลาหมดคาบช่วงเช้าเเล้วมันก็คือพักเที่ยงนั้นเเหละ พวกเราสามคนมักจะไปโรงอาหารพร้อมๆกัน เเต่วันนี้ต่างออกไปเพราะวันนี้อยู่กลางคาบสองพ่อมะปรางก็มาขอยืมตัวมะปรางออกไป มีไม่กี่เรื่องหรอกที่พ่อเเม่จะเรียกลูกไปกลางคาบเเบบนี้นะ เเต่สำหรับฉันมันชินเเล้วเคยถูกทั้งหวานกับปรางทิ้งให้อยู่โรงเรียนคนเดียวเพียวๆมาเยอะเเล้วละ เพราะพวกมันสองคนมักถูกส่งไปงานวิชาการต่างๆ ไม่ก็กิจกรรมนอกสถานที่นับครั้งที่กลุ่มเราจะไปทำกิจกรรมกันคบหน้า555 ฉันชินเเล้วพอๆกับการเจอมัน...น่ะ

ไม่ถึง5นาทีฉันกับปรางก็ได้จานข้าวที่ต้องการมาเเล้วพวกเรามักมีโต๊ะประจำ ต่อให้ลงมาช้าหรืออะไรก็ตามโต๊ะนั้นก็ว่างเสมอ เเต่วันนี้....อาจจะว่างในสายตาคนอื่น เเต่กับฉัน...มันไม่ได้ว่างเลย หน้าตาอันสยดสยองเลือดเต็มตัว จากเสื้อสีข่าวกลับการเป็นสีเลือด บนร่างกายเต็มไปด้วยหนอนมากมาย เเละฉันไม่ได้ห่างจากโต๊ะนั้นมากหรอกเเค่สามก้าว เเค่สามก้าว!!

"เฟิร์น!!!"

"จะตะโกนทำไมปราง"

"ฉันเรียกเเกหลายรอบเเล้ว เเกก็ไม่ตอบฉันสักทีเเกเป็นไรป้าว?"

"อ๋อป่าวหรอกฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอก เเต่ปรางวันนี้กินข้าวโต๊ะอื่นได้มั้ย?"

"อ้าว ทำไมล่ะนี้โต๊ะประจำพวกเราเลยนะโว้ย"

"ใช่เเต่...นะน่ะกินข้าวโต๊ะอื่นได้มั้ย"

หน้าฉันซีดลงเล็กน้อย ปรางคงจะสังเกตเห็นเเล้วสินะ

"อ๋ออ โอเคโต๊ะอื่นก็โต๊ะอื่น"

เราสองคนเลี่ยงจากการนั้งโต๊ะประจำมานั้งโต๊ะใหม่ที่เหลือว่างอยู่ ไม่มีบทสนทนาใดๆระหว่างเราสองคนเเม้เเต่ประโยคเดียว เเล้วคนที่อัดอั้นไม่ไหวคงจะเป็นปรางที่เริ่มบทสนทนาเพื่อทำลายความเงียบ

"เเก เป็นไรป่าว? ปกติเเกไม่เคยเป็นงี้นี้หว้ามีไรบอกได้เสมอนะโว้ย เมื่อกี้เเกหน้าซีดด้วยนี้?"

"อะ..อ๋อ เฮ้ยปรางเราไม่เป็นไรเราโอเค ปกติเราก็ปรึกษาพวกเเกตลอดนี่ ส่วนเมื่อกี้ที่หน้าซีดสงสัยเเดดโรงอาหารในเเรงมั้งเเกอย่าสนใจเลย รีบกินข้าวเถอะเดียวก็ไม่มีเวลาไปปริ้นภาพหรอก"

ฉันเป็นประเด็นเพื่อไม่ให้อีกคนสงสัยมากกว่านี้ เพราะถ้าเรื่องนี้ฉันยิ่งไม่อยากให้พวกมังเกี่ยวข้องด้วย

"เออ!ลืมเลยอ่ะ เฟิร์นเเกเตือยสติฉันจริงๆรีบๆกินกันป้ะ เดียวไม่มีเวลา"

"อื้อ"

 

คาบบ่ายของเด็กม.5เต็มไปด้วยความสนุกเเละตึงเครียด สนุกเฮฮาปนกันไปนี้เเหละโรงเรียนฉัน สมกับเป็นโรงเรียนดังต้นๆของประเทศ เเต่...ชั่งเหอะ

"อาจารย์คะ เเล้วการบ้านส่งวันไหนคะ"

เสียงผู้หญิงคนหนึ่งถามอาจารย์ขึ้น

"ภายในอาทิตย์นี้จ้ะ"

"โห่!!!!!!"

เสียงโห่กันทั้งห้อง เเน่ละถึงจะเป็นเด็กห้อง1ก็เถอะอาจารย์กรกนกไม่เคยปราณีเลย เเค่วันเเรกของการเปิดเทอมอาจารย์เเกก็สอนเเบบเอาเป็นเอาตายกันเลยทีเดียว ฉันหันไปด้านข้างปรางกำลังนั้งจดโน๊ตการบ้านอยู่สงสัยจดให้หวานสินะ กลุ่มเรามักพึ่งพากันเเหละกันเพราะพวกเรารู้ว่าไม่มีใครเก่งมากมายเลยพยายามช่วยกันให้จบม.6ให้ได้ ถึงจะอยู่ห้อง1ก็เถอะ

"เอาละวันนี้เเค่นี้ก่อนนะเด็กๆอย่าลืมทำการบ้านมาส่งด้วนละ ส่วนๆเพื่อนที่ไม่ได้มาก็ฝากบอกด้วยนะ"

"นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ!"

"ขอบคุณค่ะ/ครับ อาจารย์"

กริ้ง!............

สัณญาณบ่งบอกว่าหมดเลยเรียนของวันนี้เเล้ว เฮ้อดีจัง วันนี้ก็เหนื่อยใช่เล่นนะไม่ได้เจอ...เเค่ที่โรงอาหาร ห้องน้ำ ห้องสมุด สนามฟุตบอล วันนี้เจอ...เยอะเลยเเหละน่ากลัวสุดก็โรงอาหารมั้งนะ เฮ้อไม่อยากเปียบเลยมันเท่าๆกันทุกที่เเหละถึงฉันจะเห็นจนชินเเต่ก็ยังกลัวนิดน่อยมั้งนะ?

"เฟิร์นวันนี้เเกกลับไงอ่ะ ดูท่าฝนน่าจะลงเเล้วอ่ะ"

"วันนี้พ่อฉันมารับนะเเกละ"

"พี่อะเเก มันบอกมีใครเเนะนำให้ขนาดฉันยืนกรานว่าจะไม่ไป มันก็ให้สินบนฉันอะเเกจนฉัยยอม"

"เเล้วสินบนของเเกคือ?"

ฉันถามปรางด้วยความอยากรู้

"ใบคอนเสิตร์Black Pick อะเเก"

"ฮ่าๆ ฉันยอมเเกเเล้งปราง อ้อพ่อฉันมาพอดีไปนะเจอกันพรุ่งนี้ บาย"

"บาย"

รถคันสีดำสิ่งมาจอดตรงหน้าฉันหลังจาดปรางคุยจบฉันเลยต้องลาปรางกลับบ้านก่อน ฉันเดินลงบรรไดเพื่อขึ้น เฮ้ออวันนี้พ่อก็ไม่ได้มารับตามสัญญาสินะ คงส่งพี่บอลมารับอีกสินะเเต่ก็ชั่งเถอะท่านคงติดงานเเหละ ฉันย่างเท้าเข้ารถย่นก้นลงนั้งเเล้วใช้มือดึงประตูปิด ก่อนลดกระจกเพื่อหันไปลาปรางอีกรอบ

พรึบ!! อีกเเล้วเห็นอีกเเล้วเเต่รอบนี้มันอยู่ใกล้ปรางมาก ฉันควรทำยังไงดีละต้องทำยังไงมันตีนไปหมดเเล้ว หรือว่า!

"ปราง! ให้ฉันไปกับเเกมั้ยโทรบอกพี่เเกว่าเดียวเเกไปหาพี่เเกเองได้มั้ย ฉันอยากไปกับเเกอ่ะ"

"หื้อ? อะไรนะเเกจะเอาจริงหรอ. อืม.....เอางั้นก็ได้ฉันไม่อยากกลับบ้านคนเดียวรอเเปปนะฉันโทรบอกพี่ก่อน" ปรางพูดก่อนใข้มือล้วงมือถือที่อยู่ในกนะโปรงนักเรียน

"ขึ้นรถมาก่อนก็ได้ โทรบนรถก็ได้นะปราง55"

ฉันมักเผลอหัวเราะไปกับท่าทางต๊องๆของปรางปรางกับหวาน มันสองคนคล้ายๆกันก็ตรงมันสองคนต๊องๆเหมือนหันนะ55

"อื้อ" ปรางตอบก่อนวิ่งลงบรรไลเร็วเพื่อขึ้นรถ

ปัง!

"หุ้ย!เเรงไปหน่อยโทษนะเฟิร์ทเเหะๆ"

"ฮ่าๆไม่เป็นไรหรอกรีบโทรบอกพี่เเกละระวังมาเเล้วไม่เจอเเกนะ"

"อืมๆ" ปรางขานรับก่อนโทรไปบอกพี่มัน

"พี่บอลคะเดียวเเวะเข้าบ้านนะคะ คืนนี้หนูกะจะนอนห้องเพื่อนกะจะไปเก็บสัมภาระนิดหน่อยพี่ไม่ต้องส่งหนูนะเดียวหนูขับออกเองค่ะ"

ฉันบอกพี่บอลคนที่พ่อส่งมารับเเทน

"เเต่..คุณหนูครับท่านสั่งมาว่าวันนี้ให้รออยู่บ้านท่านจะกลับมากินข้าวเย็นนะครับ"

"อย่างงั้นหรอคะ? ปกติพ่อไม่เคยกลับมากินข้าวได้ตามสัญญาอยู่เเล้วนิคะ วันนี้ก็คงเหมือนกันเดียวหนูโทรบอกพ่อเเล้วกันค่ะพี่บอลขับรถก่อนเถอะค่ะเดียวฝนจะตกเอานะคะ"

พ่อก็เป็นอย่างงี้ประจำไม่เคยทำอะไรได้ตามสัญญาเลยเเม้เเต่คำเดียว เฮ้อโทษท่านไม่ได้หรอกท่านคงติดงานเเหละ

รถเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เพราะตอนนี้ฝนเริ่มเทลงมาเเล้ว เฮ้อต้องโทรบอกพ่อเเล้วสินะ ฉันหยิบมือถือขึ้นมากดไปยังเบอร์ของพ่อ

ตืดดดด

[โหลลูกทีอะไร]

"ออ พ่อคะคืนนี้หนูค้างห้องเพื่อนนะคะหนูจะเอารถคันนึงออกด้วยน่ะค่ะ,"

[อ้อได้เลยเเค่นี้ใช่มั้ยจ้ะ พ่อง่านยุ่งมากเลยพ่อขอโทษนะที่วันนี้ไม่ได้ไปรับ เเล้วก็ยังไม่ได้กลับไปกินข้าวเย็นด้วยกันอีก พ่อขอโทษนะลูก]

ปลายสายพูดอย่างเร่งรีบ

"ค่ะ หนูเข้าใจพ่อค่ะเเค่นี้นะคะ รักพ่อค่ะ"

[พ่อก็รักลูกนะ]

ตื้ด! ก่อนสายจะวางไป

"ปรางคืนนี้ค้างบ้านด้วยดิ ไม่อยากกลับ"ไปเจอสภาพเดิมๆ คำท้ายประโยคไม่ได้พูดออกไปซึ่งมันก็ไม่ต้องพูดอยู่เเล้ว

"เฮ้ยได้ดิ กูก็เหงาๆพอดีช่วนหวานมาด้วยป้ะจะได้หนุกๆหน่อย" ปรางทำหน้าดีใจ นานๆครั้งที่พวกเราสามคนจะคิดค้างบ้านคนใดคนหนึ่ง เพื่อทำอะไรสนุกๆด้วยกัน

"เอาดิ เเต่เราขอเข้าบ้านเราก่อนจะไปเก็บสัมภารจำเป็นนะ"

"โอเค!"

 

รถคัยหรูเข้ามาจอดไว้ในโรงรถก่อนที่ฉันเเละปรางจะลงจากรถ

"ปรางเข้าบ้านก่อนดิ เดียวเราเก็บสัมภาระแปปนะ"ฉันเอ่ยขึ้น

"โอเค"

----

"เฟิร์นเสร็จยังอ่ะ?"

ปรางถามอย่างเร่งรีบ

"อื้อทำไมหรอ"

"พี่ฉันโทรจิกเเล้วอะเเก"

"บอกพี่เเกรอสิบห้านาทีเดียวไปถึง"

"อื้อ"

-----

รถคันหรูจอดเทียบท่ากับคนคันอื่นในย่านคอนโดที่ไม่ได้ใหญ่โตเเต่ก็ถือว่าใช้ได้อยู่

"ป้ะขึ้นไปกันเลย"

สงสัยโดนโทรจิกอีกเเล้วสินะรีบร้อนเชียว

"ค่ะคุณมนูรสรณ์ สง่ามวงค์"

ปรางเงียบก่อนรีบดึงเเขนฉันขึ้นค้นดอนโค

-----

เอี๊ยด....

"ไงมะปรางมาช้านะเราอ่ะ"

ทันทีที่มะปรางเปิดประตูเสียงพี่ชายเขาก็ดังขึ้น

"ขอโทษค่ะพี่เมฆ พอดีเฟิร์นของจะค้างที่บ้านเลยพาเฟิร์นไปเก็บของน่ะค่ะ เเล้วคนนั้นของพี่ละ?"

ปรางถามอย่างสงสัยเพราะตั้งเเต่ฉันเเละปรางย่างเข้ามายังห้องของคนที่นามว่าพี่ของปราง ไม่มีผู้คนอื่นนอกจากพี่เมฆของปรางเพียงเท่านั้น

"อ้อยังไม่มานะ พึ่งโทรมาบอกพี่ว่าติดฝน"

พี่เมฆตอบเสียงเรียบ..

ทำไมถึงมีลางสังหอนนะ ไม่สิอย่าคิดเฟิร์นสะบัดมันทิ้งไปซะ!!

"เอ้อ!เฟิร์นคิดจะค้างห้องปรางอ่ะ อย่าบอกนะว่าประชดพ่อเหมือนครั้งก่อนๆอีน่ะ?" พี่เมฆถามฉันโดยที่จะเค้นคำตอบให้ได้

"อะ..เออ..คือหนู...หนูอยากออกมาเที่ยวเล่นบ้างน่ะค่ะ อยู่เเต่บ้านมันน่าเบื่อถึงบ้านจะหลังใหญ่โตเเต่มันก็ไม่เคยถูกมอบ..อะเอ่อ..การใส่ใจน่ะค่ะ"

อีกเเล้วโกหกรอบที่ล้านเเล้วสินะ เรื่องโกหกเพื่อให้คนอื่นสบายใจมันก็ชินพอๆกับเรื่อง...........

"เเกฉันเข้าห้องน้ำก่อนนะคุยกับพี่ฉันไปก่อน"

มะปรางเอ่ยขึ้น

"อื้อ"

ฉันขานรับเพื่อให้อีกคนรู้ว่าฉับรับรู้ในสิ่งที่เขากล่าวก่อนหน้าเเล้ว

"จริงสิคะพี่เมฆอีกไม่กี่วันก็ถึงวันเกิดพี่เเล้วพี่อยากได้อะไรเป็นพิเศษไหมคะ?"

ฉันถามเพราะพึ่งจะนึกได้หลังหยิบมือถือขึ้นมาวันเเจ้งว่าวันนี้เป็นวันที่16พฤษภาคมเเละอีก 5วันก็ถึงวันเกิดของคนพี่นามว่า เมฆ

"หื้อ?จำได้ด้วยหรอ"

"พี่ถึงหนูจะเลิกกับพี่มานานเเล้วเเต่หนูกจำได้ในฐานะพี่ชายเพื่อนนะคะ"

"อื้อพี่เข้าใจเเล้ว"

เเววตาคู่นั้นถูกส่งกลับมาหาฉัน ใช่มาถึงขั่นนี้เเล้วคงอยากรู้อดีตฉันสินะ

ฉันกับรุ่นพี่คนหนึ่งนามว่า พี่เมฆ เราสองคนเลยคบกันเเต่ไม่นานหรอก4เดือนเศษๆนะ มันเป็นช่วงที่ฉันเริ่มเข้าม.4. เเล้วพี่เมฆอยู่ม.6. เราคบมา4เดือนเศษๆจนวันนึ่ง! วันที่ฉันคิดว่ามันควรจบความสัมพันธ์นี้ ฉันรู้สึกว่ามันเร็วเกินไปสำหรับฉัน ฉันว่ามันควรหยุดก่อนทุกอย่างพังทลาย เพราะสองคนกับกันโดยไม่รู้เลยว่าน้องสาวของอีกฝ่ายก็คือเพื่อนรักของฉันตั้งเเต่ประถม มารู้อีกทีก็ตอนทุกอย่างเริ่มไม่เข้าที่ ช่วงนั้นปรางตีตัวออกห่างไปอยู่กลุ่มใหม่ ไม่ยอมคุย ไม่ยอมมองหน้ากัน ปรางโกรธฉันเพราะว่าเขา...แอบรักพี่ชาย(ไม่เเท้)ของตัวเอง ปรางเล่าให้พวกเราฟังตลอดว่าตั้งเเต่พี่ชาย(ไม่เเท้)ของมันเข้ามาในขีวิตทุกอย่างดีหมด ปรางคิดว่ามันชอบพี่ชายมันเข้าซะเเล้ว มันไม่เคยบอกชื่อ บอกรูปร่างหน้าตาให้พวกเราฟัง มีเเต่พวกเราที่จินตนาการรูปร่างของพี่ชายปรางไปเอง เเต่ไม่คิดเลยว่าพี่ชายที่มันหลงรักคือคนที่เป็นเเฟนของฉันได้4เดือนเศษๆเเล้ว ช่วงนั้นกลุ่มเราเเตกเเยกไม่เป็นทิศเป็นทาง หวานก็คือคนพี่พยายามสานรอยต่อจนสำเร็จ ฉันเคลียร์ใจกับปรางบอกปรางว่าเราสองคนเลิกกันเเล้วเพราะเหตุผลบางอย่างของฉันที่คิดว่ามันถึงจุดอิ่มของความรักเเล้ว เลยจะปล่อยเขาไปตามทาง เเม้รู้เต็มอกตัวเองว่าพี่เค้ายังรักฉันเเค่ไหน ฉันจำเเววตาคู่นั้นที่ถูกส่งมาให้ฉันได้อย่างลึกซึ่งในเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรักที่เปี่ยมร้น

ซึ่งมันก็คือเเววตาที่เขาส่องให้ฉันในวันนี้อีกครั้งนั่น!!

ตื้ด.....

เสียงโทรศัพท์ทำลายคงามอึดอัดของเรา นั้นคือเสียงโทรศัพท์ของพี่เมฆ

[มึงกูอยู่หน้าประตูมาเปิดประตูให้หน่อยดิ]

"อื้อ"

ติ้ด!

เสร็จสิ้นการพูดคุยผ่านโทรศัพท์ก่อนที่พี่เมฆจะลุกขึ้นเดินไปยังประตูเผื่อเปิดต้อนรับเเขกผู้มาเยือนใหม่

"เข้ามาดิ"

คำเชิญชวนเเขกผู้มาเยือนใหม่ให้เข้ามาภายในห้อง เเขกผู้มาใหม่รีบย้ำเท้าเข้ามาภายในห้องก่อนจะล้มตัวนั้งบนโซฟา

"เอ่อสวัสดีค่ะ หนูมะปรางน้องพี่เมฆส่วนนี้เฟิร์นเพื่อนหนูค่ะ"

ปรางเป็นคนเริ่มทักทายก่อนพร้อมเเนะนำฉันให้เขารู้จัก

"สวัสดีค่ะ"

ฉันก็คงต้องไหว้ตามมารยาท

"สวัสดีครับ พี่รู้จักมะปรางเเล้วล่ะ"

"อ้อค่ะ"

"อ้อปรางนี้ไอบาสเพื่อนพี่คนที่พี่จะเเนะนำน่ะ"

"อ๋อค่ะ"

"อ่อ....งั้นหนูขอเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"

รางสังหอนเป็นจริง บรรยากาศน่าอึดอัดพร้อมๆกับลมเย็นๆ ฉันสัมพัสได้ถึง...วิญญาณ!!!!

เเต่ฉันเลี่ยงที่จะพูดมันออกไป จึงขอตัวมาเข้าห้องเเทน ทันทีที่ฉันย่อนก้นนั้งบนฝาชักโครก

ทำไมล่ะ ทำไม! ทันทีที่ผู้ชายคนนั้นที่นามว่า บาสย่างเท้าเข้ามาภายในคอนโดหรูของพี่เมฆบรรยากาศเปลี่ยนไปมาก.. ฉันเห็นดวงวิญญารดวงนั้น...ฉันสัมพัสได้ถึงความอาคาดเเค้นที่รอเวลาล้างเเค้น...ทำไมล่ะ

ทำไมมันจะต้องเกิดขึ้นกับคนใกล้ตัวฉันด้วย!!!!

--------------

จบไปเเล้วหนึ่งตอนจ้าาา กว่าจะนึกได้ต้องเค้นหาสติปัญญาอันน้อยนิดมาคิด5555.

จบไปเเล้วค่ะสำหรับตอน วิญญาณดวงนั้นนน

เป็นยังไงบ้าง อย่าลืมคอมเม้นต์บอกด้วยไรท์ด้วยน๊าา

ดาว หางตา☄️

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น