พลอยสีสมุทร
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่11

คำค้น : เลือดทรนง ตอนที่11

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 168

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ย. 2562 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่11
แบบอักษร

"ขอบคุณมากนะคะพี่เวย์ ที่พาชมพูออกไปข้างนอก" ว่าด้วยรอยยิ้มก่อนจะหาคีย์การ์ดของตนในกระเป๋าสตางค์

 

"มาๆ เดี๋ยวพี่ช่วยถือ" แย่งถุงใส่หนังสือจากหญิงสาวมาถือไว้เอง

 

"พี่เวย์ พี่ก็ถือเต็มมือหมดแล้วนะคะ หึๆ" หัวเราะพลางมองชายหนุ่มด้วยสายตาล้อเลียน

 

"เดี๋ยวชมพูจะหนัก ถ้าชมพูไม่อยากให้พี่หนักก็รีบเปิดห้องเร็วๆสิครับ"

 

"ค่ะๆ...เอ๊ะ..."

 

"มีอะไรรึเปล่าครับ"

 

"ห้องไม่ได้ล็อกค่ะ"

 

"ชมพูระวังนะครับ อาจมีขโมยก็ได้มาหลบหลังพี่ก่อน"

 

"..." ค่อยๆเดินไปหลบหลังชายหนุ่มที่ผลักประตูห้องเข้าไปก็พบแต่ความมืด

 

"หึๆ มาแล้วเหรอ" แสงไฟในห้องสว่างขึ้นพร้อมกับเสียงเย็นเยียบที่ดังขึ้นเช่นกัน

 

"คุณธนาธร..."

 

"หึ ทำไมต้องทำหน้าตกใจเหมือนเห็นผีด้วยล่ะ ฉันเป็นผัวนะไม่ใช่ผี" พูดด้วยเสียงเย็นเยียบจนหญิงสาวจับเสื้อชายหนุ่มที่ยืนบังตนไว้แน่น

 

"ไอทาม พูดจาให้มันดีๆหน่อย"

 

"หึๆ ดูรักดูหวงจริงนะ แตะไม่ได้เลยใช่มั้ย" ค่อยๆก้าวมาหาหญิงสาวที่ยืนเกาะเสื้อชายหนุ่มตัวสั่นอยู่ แต่ก่อนที่มือหนาจะคว้าข้อมือร่างบาง ก็ถูกเพื่อนคว้ามือตนไปเสียก่อน

 

"ไอทาม...มึงจะทำอะไร" มองเพื่อนด้วยสายตานิ่งๆ เช่นกัน

 

"ก็ทำหน้าที่สามีที่ดีไง พาภรรยาไปนั่งพักผ่อน จะให้ฉันให้คนที่เป็นแขกพาไปคงไม่เหมาะมั้ง"

 

"..." มองเพื่อนอย่างไม่ไว้ใจ

 

"ไอเวย์ทำไมแกต้องมองฉันแบบนั้นด้วยวะ ชมพูเป็นเมียฉัน ฉันก็ต้องดูแลเอง ของพวกนี้ของชมพูใช่มั้ย"

 

"อืม..."

 

"เอามาเดี๋ยวฉันเอาไปเก็บเอง ส่วนแกก็กลับบ้านไปได้แล้ว รบกวนแกพาเมียฉันไปเที่ยวทั้งวันแล้ว" แย่งของจากมือเพื่อนก่อนจะเดินเอาไปเก็บในครัว

 

"ชมพู..."

 

"พี่เวย์คะ กลับไปก่อนเถอะค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะสำหรับวันนี้" ยิ้มบางๆให้ชายหนุ่มตรงหน้า

 

"แต่พี่ไม่ไว้ใจมัน"

 

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เขาไม่กล้าทำอะไรชมพูหรอก" ว่าพลางลูบท้องตัวเองอย่างสื่อความหมาย

 

"เห้อ...นั่นแหละที่พี่เป็นห่วง ถ้ามันทำอะไรรุนแรงกับชมพู เจ้าตัวเล็กคง..."

 

"อย่าห่วงเลยค่ะ ชมพูจะดูแลตัวเองให้ดี" ยิ้มบางให้ชายหนุ่มก่อนจะเดินไปส่งเขาที่ลิฟท์

 

"ขับรถดีๆนะคะ ฝันดีค่ะ"

 

"ครับ ฝันดีครับ" ตอบกลับด้วยรอยยิ้มแต่แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

 

"หึ ร่ำลากันเสร็จแล้วเหรอ วันนี้อยู่ด้วยกันทั้งวันแล้วนี่ ถ้าฉันไม่กลับคืนนี้เธอคง..." ไม่ได้พูดอะไรต่อแต่มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาดูถูก

 

"คุณธนาธรคะ พี่เวย์เขาห่วงฉัน ที่ไม่มีอะไรทานเลยพาออกไปทานข้าวข้างนอก แล้วซื้อของกลับมาด้วยเพราะในตู้เย็นไม่มีของสดอะไรเลย พวกเราไม่ได้จะทำอะไรน่ารังเกียจอย่างที่คุณคิดเลยนะคะ"

 

"หึ...ฉันบอกแล้วไง ถ้าเธออยากทำตัวแบบนั้น ก็รอให้คลอดเสร็จก่อน ฉันจะไม่ว่าอะไรเธอเลย" พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งจนน่ากลัวมือหนายังคงกอบกุมข้อมือบางแน่นจนกระดูกแทบจะแตกออกมาได้

 

"คุณธนาธร ฉันเจ็บ" พยายามบิดข้อมือออกจากมือหนา

 

"เหอะ..." ปล่อยมืออกจากหญิงสาวก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟา

 

"คุณธนาธรคะ คุณ..."

 

"ผมกลับบ้าน ตอนนี้ผมจะพาคุณย้ายไปอยู่ที่บ้านกับผม" พูดด้วยเสียงนิ่งเรียบโดยสายตาไม่ละออกจากโทรทัศน์

 

"คุณธนาธร!"

 

"หรือเธอจะไม่ไป อยู่ที่นี่ดีกว่าไอเวย์จะได้มาหาเธอบ่อยๆงั้นสินะ"

 

"ไม่ใช่นะคะ ฉันแค่แปลกใจ"

 

"แปลกใจ หรือคุณสงสัยอะไรผม"

 

"ฉัน ฉันเปล่าค่ะ"

 

"งั้นก็ดีแล้ว เธอรีบไปเก็บของเถอะ เดี๋ยวฉันนั่งรออยู่ตรงนี้"

 

"ค่ะ..." เดินเข้าไปเก็บเสื้อผ้าของตนในห้องทันทีโดยไม่ทันได้สังเกตเห็นยิ้มร้ายของชายหนุ่ม

 

... 

 

"ไงเพื่อนทำไมเดินหน้าบูดเหมือนโดนเมียทิ้งแบบนั้นว่ะ"

 

"โอ้ย ไอทัช มึงตบกบาลกูทำไมวะ"

 

"ปากมากนะมึงน่ะไอกัน ไอเวย์ยังไม่มีเมียสักหน่อย" พูดออกมาด้วยเสียงนิ่งๆ

 

"เหอะๆ ก็ดีและมึงยอมพูดสักทีนะไอทัช กูเห็นมึงนั่งเงียบอยู่นาน ไอชลนะไอชล ผับมันแท้ๆแต่ก็ไม่ยอมมา ไม่รู้หายหัวไปไหน ตั้งหลายวัน"

 

"ไอเวย์ มึงก็เป็นไปอีกคน มึงเป็นไรมึงวะ" ปรายตามองเพื่อนตนที่ตั้งแต่มาก็ยังไม่พูดอะไรเลยเอาแต่กระดกเหล้าเข้าปาก

 

"ไอทัช...กูมีเรื่องอยากคุยกับมึง"

 

"เห้ยๆ ไอเวย์กูก็เป็นเพื่อนมึงนะทำไมต้องมองกูสายตาแบบนั้น" มองเพื่อนที่มองตนอย่างไล่ๆอย่างแปลกใจระคนไม่ชอบใจ

 

"ไอกัน มึงออกไปก่อนไป"

 

"เห้อ กูไปก็ได้ว่ะไอทัช พวกมึงนี่นะ" ได้แต่ส่ายหัวแต่ก็จำใจเดินออกจากห้องไป

 

"มึงมีไรไอเวย์"

 

"เรื่องชมพู น้องมึง"

 

"ชมพู"

 

"อืม มึงรู้แล้วใช่มั้ย"

 

"อืม กูรู้แล้ว แต่กูคงทำไรไม่ได้เพราะน้องมันก็รักของมัน ถึงไอทามจะ...แค่ไหนก็เหอะ"

 

"แล้วมึงจะปล่อยไว้แบบนี้เหรอ"

 

"ไอเวย์ กูเคารพการตัดสินใจของชมพู แต่กูก็ไม่ได้ยอมให้มันรังแกชมพูหรอกนะ"

 

"มึงหมายความว่า..."

 

"ถ้าวันไหนมันทำร้ายน้องกู ทำให้น้องกูเจ็บปวด ต่อให้ชมพูยังทนยังยอมมัน กูก็จะพาชมพูหนีไปจากมัน ไม่ให้ต้องเจอหน้ากันอีก"

 

"..."

 

"ไอเวย์ กูรู้นะว่ามึงรักชมพู"

 

"มึงรู้..."

 

"อืม ต่อให้มึงไม่พูดแต่สายตามึงมันชัดเจนมาก"

 

"กู..."

 

"กูก็อยากให้ชมพูเจอคนดีๆอย่างมึง รักคนอย่างมึง ที่พร้อมจะดูแลและรักชมพู"

 

"..."

 

"แต่มันคงจะสายไปแล้วล่ะตอนนี้" พูดจบก็ตบบ่าเพื่อนเบาๆอย่างให้กำลังใจ

 

"ไอทัช กูไม่เคยหวังให้ชมพูรักตอบกู"

 

"..."

 

"กูแค่อยากให้น้องมีความสุข มีรอยยิ้มน่ารักๆแบบนั้นที่กูเจอวันแรกตลอด แต่ตอนนี้ไอทามมัน..."

 

"ไอเวย์ ชมพูก็เป็นน้องสาวกู ถ้ามันยังบ้าทำอะไรให้น้องกูต้องเจ็บปวดอีก กูไม่ปล่อยมันไว้แน่"

 

"..."

 

"มึงไม่ต้องห่วงหรอก"

 

"อืม"

 

"ไอทัช..."

 

"มึงมีอะไรรึเปล่า"

 

"มึงดูแปลกๆนะ"

 

"กู...ฮ่าๆ กูไม่ได้เป็นอะไร มึงนัานแหละอกหักอยู่ต้องให้กูมานั่งปลอบใจ"

 

"มึงมีอะไรมึงก็บอกพวกกูได้นะไอทัช กู ไอกัน ไอชล เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดกับมึงแล้ว"

 

"..."

 

"แล้วก็ซี้กันมานาน มึงไม่สบายใจทำไมกูขะไม่รู้ล่ะ"

 

"กู..."

 

"อกหัก"

 

"ไม่เชิงหรอก"

 

"ยังไงมึง"

 

"ก็กูเผลอไปจูบ..."

 

"จูบ สาวที่ไหนจะไม่อยากจูบมึงวะไอทัช"

 

"ก็ไม่ใช่สาวน่ะสิ..."

 

"เมื่อกี้มึงว่าไงนะ"

 

"เปล่าๆ ไม่มีอะไร กูว่ากูต้องไปง้อไอกันแล้วสิ เดี๋ยวแม่งงอนอีก" พูดตัดบทจบก็เดินหนีไปทันที

 

"เป็นอะไรของมันวะไอทัช" ได้แต่ส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจกับเพื่อนของตนก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปากต่อ

 

... 

 

"เข้าไปสิ ยืนงงอะไร" พูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

 

"ค่ะๆ" ค่อยๆเดินเข้าบ้านตามหลังชายหนุ่มไปอย่างเงียบๆ

 

"ไอทาม" แต่เมื่อก้าวเท้าเข้าไปแค่ก้าวเดียวก็ได้ยินสุรเสียงมีอำนาจดังกังวาลทั่วบ้าน

 

"ครับคุณพ่อ"

 

"กลับมาแล้วงั้นเหรอ นั่นแกพาผู้หญิงที่ไหนกลับมา" จ้องมองไปยังหญิงสาวคนนึงที่นิ่งชะงักก้มหน้าก้มตา อย่างรู้สึกสงสัย

 

"ฟรุบ...นี่ชมพูสิรินเมียและแม่ของลูกผมเอง"คว้าเอวหญิงสาวเข้ามากอดและให้ยืนข้างๆกัน หญิงสาวขืนตัวเล็กน้อยก่อนจะยืนดีๆเมื่อรู้สึกว่าขัดขืนไปก็มีแต่ทำให้เธอเจ็บตัว

 

"เมียและแม่ของลูกแกอย่าบอกนะว่าแก..." ก้มมองยังท้องหญิงสาวที่ดูแล้วนูนขึ้นเล็กน้อยถ้าไม่สังเกตดีๆจะไม่เห็น

 

"ครับ แหม ก็เชื้อพ่อแรงนี่ครับ ผมพลาดบ้างก็ไม่เห็นแปลกนี่"

 

"ไอทาม..."ตวาดดังลั่น

 

"คุณธนาธรคะ" หญิงสาวที่รู้สึกถึงบรรยากาศไม่ค่อยดีจึงดึงแขนเสื้อปรามชายหนุ่มเบาๆ

 

"..." มองหญิงสาวด้วยแววตาดุๆ

 

"ไอทามไปคุยกันบนห้อง ส่วนหนูนั่งพักตรงนี้ก่อน" ประโยคแรกบอกลูกชายหัวรั้นของตนส่วนประโยคหลังหันมาบอกหญิงสาวที่ตนรู้สึกเอ็นดูตั้งแต่เจอหน้าครั้งแรก

 

"ค่ะ" ตอบเบาๆก่อนจะปล่อยมือออกจากแขนเสื้อชายหนุ่ม

 

... 

 

"ไอทามแกหมายความว่ายังไง"

 

"ก็อย่างที่บอกละครับ นั่นเมียผมและกำลังท้องลูกคนแรกของผมอยู่ด้วย" บอกด้วยสีหน้าไม่ใส่ใจอะไรพลางยิ้มยียวน ลอบสังเกตท่าทีของคนเป็นพ่อที่ดูแล้วปวดขมับสุดๆ

 

"ดีๆ ให้มันได้อย่างนี้สิ เมียแก เธอกำลังมีลูกกับแก แต่แกก็ยังทำตัวเสเพลอีก ฉันไม่เชื่อหรอกนะ"

 

"เหอะ ก็ผมบอกแล้วนี่ว่าเชื้อพ่อมันแรง ตุบ..." ไม่ทันพูดจบก็โดนหมัดหนักเข้าเต็มหน้า

 

"ไอทามมึงจะแค้นกู โกรธเกลียดกู กูไม่ว่าอะไรมึง แต่มึงอย่าเอาชีวิตคนอื่นเข้ามาวุ่นวายเพราะความคิดเด็กๆของมึง" พูดด้วยเสียงกร้าวพลางมองลูกชายอย่างรู้สึกโกรธหากแต่โกรธตัวเองมากกว่าที่ปล่อยให้ลูกชายทำเรื่องแย่ๆไป

 

"เหอะ เดี๋ยวนี้คุณรู้จักเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นด้วยหรอกเหรอ หรือแค่เห็นว่าเมียผมสวย คุณก็เลย..."

 

"ไอทาม กูไม่เคยสอนให้มึงพูดจาแบบนี้นะ"

 

"ใช่ครับ คุณไม่เคยสอน แต่การกระทำคุณทำให้ผมเห็นต่างหาก"

 

"เห้อ...ฉันผิดเองแหละ ได้ แกมีเมียแล้วแถมเมียแกกำลังมีทายาทให้แกงั้นก็แต่งงานกันไปซะเลย"

 

"ผมไม่แต่ง"

 

"ไอทาม มึงจะเอายังไง"

 

"ถ้าแต่งผมคงจะหมดอิสระกันพอดี แบบคุณน่ะสิครับ "

 

"ไอ้ทาม..."

 

"ฮ่าๆ ผมไปก่อนนะครับ ฝากดูแลเมียผมด้วยนะครับ ผมจะไปหาอะไรกินข้างนอกหน่อย" พูดจบก็เดินหนีออกไปจากห้องทันที

 

... 

 

"คุณธนาธร" ก่อนที่จะก้าวเท้าออกจากบ้านก็ต้องชะงักลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงเรียกนั้น

 

"หึ ดูเหมือนว่าเขาจะชอบเธอจริงๆ"

 

"เขา...เขาไหนเหรอคะ" ถามออกไปอย่างแปลกใจ

 

"ก็ผู้ชายแก่ๆที่เธอคิดจะอ่อยอีกคนไงล่ะ"

 

"คุณธนาธรคุณหมายความว่ายังไง" พูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อน้ำตาไหลปริ่มๆที่ดวงตา

 

"เหอะทำไมล่ะตกใจล่ะสิที่ฉันรู้ความจริง"

 

"ฉันเปล่านะคะ"

 

"เหอะ แต่เธอก็อ่อยถูกคนแล้วนะ คนคนนั้นน่ะแพ้น้ำตามารยาหญิง ของพวกนี้เอาไว้ไปใช้กับเขาเธอ" มือที่ทำท่าจะเช็ดน้ำตาให้หญิงสาวละออกมาก่อนจะแสยะยิ้มแล้วหันไปมองบิดาตนที่เพิ่งเดินลงมาอย่างกวนๆ เท้าหนานีบสาวออกไปจากบ้านทันที

 

"ไอทาม..." ได้แต่อถทานชื่อลูกตนออกมาอย่างเหนื่อยใจ ทุกวันนี้แค่เขาเครียดเรื่องพฤติกรรมแย่ๆของลูกชายก็มากพอแล้ว แล้วนี่หญิงสาวว่าที่ลูกสะไภ้ตนยังต้องมาเครียดไปด้วยอีก

 

"คุณอา..." เมื่อหันหลังไปเจอบิดาของคนที่เป็นสามีทางพฤตินัยของตน จึงรีบเช็ดน้ำตาออกอย่างลวกๆทันที

 

"เรียกพ่อเถอะนะ ไปนั่งพักที่โซฟาก่อนไปพ่อมีเรื่องจะคุยด้วย"

 

"ค่ะคุณพ่อ" หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างโล่งใจช่างโชคดีจริงๆที่บิดาของเขาใจดีและดูจะเห็นใจเธออยู่บ้าง

 

"หนูชื่ออะไรล่ะ"

 

"ชมพูสิรินค่ะ เรียกชมพูเฉยๆก็ได้ค่ะ"

 

"อืม ต่อจากนี้ก็อยู่ที่นี่ตามสบายเลยนะ ถือเสียว่าเป็นบ้านอีกหลังของหนูก็ได้"

 

"ค่ะ คุณพ่อ"

 

"หนูไม่ต้องกังวลหรือเครียดนะมันจะไม่ดีกับหลาน พ่อจะจัดการเรื่องแต่งงานให้เร็วที่สุด ว่าแต่พ่อแม่ของหนูล่ะ พ่อได้ไปขอหนูให้ตาทาม ตาทามนะตาทามลูกเขามีพ่อมีแม่ทำกันแบบนี้ได้ยังไง"

 

"คือว่า...หนูออกมาจากบ้านแล้วค่ะ" ตอบด้วยเสียงสั่นๆ

 

"ออกจากบ้าน!!"

 

"หนูออกมาจากบ้านค่ะ...คือ"

 

"ปัง..." ทุบโต๊ะดังลั่น

 

"เป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน หรือว่าตาทามพาหนูหนีมา"

 

"มะ...ไม่ใช่ค่ะ หนูออกมาเอง" พูดโดยไม่มองหน้าประมุขของบ้าง มือบางจิกแน่นเข้าหากันอย่างตื่นกลัว

 

"เห้อ...ช่างเถอะ ว่าแต่พ่อจะตอดต่อญาติผู้ใหญ่ฝั่งหนูคนไหนได้บ้าง" พูดด้วยเสียงที่อ่อนลงเมื่อเห็นเธอมีท่าทางหวาดกลัวมาก

 

"คุณลุง...ก็รู้จักกับคุณพ่อ"

 

"หืม...รู้จักงั้นเหรอ"

 

"ค่ะ...พ่อหนูคือ..."

 

... 

"โว้ยยย...มึงจะเดินเร็วทำไมวะไอทัช กูตามไม่ทันแล้วเนี่ย"

 

"มึงจะกินมั้ยวะข้าวเที่ยงอ่ะ ถ้ากินก็รีบๆตามมา เดี๋ยวกูต้องไปทำงานของกูต่ออีก"

 

"งานไรมึงวะ เห็นวันๆก็เอาแต่ขลุกอยู่ในผับไอชล"

 

"เออๆ นั่นแหละ แม่งไม่มาทำงานกูเลยช่วยดูแลแทนมันไง"

 

"เออๆ อะไรนักหนาว่ะไอทัช ช่วงนี้อารมณ์ขึ้นๆลงๆ"

 

"มึงมัวนินทากูอยู่ในใจอีก รีบตามมาได้แล้ว" เหมือนจะนินทาเสียงดังเกินไปเพื่อนหนุ่มจึงตวัดสายตาเร่งตนอีกครั้ง

 

"เออๆ เห้ยย!" อุทานออกมาดังลั่น

 

"อะไรมึงอีกวะไอกัน"

 

"นั่นไอชลนี่หว่า" ชี้ไปทางร้านอาหารร้านนึงที่มีเพื่อนตนนั่งอยู่โดยมีหญิงสาวหน้าตาน่ารักนั่งอยู่ตรงข้าม

 

"..."

 

"แม่งโครตแจ่มว่ะ ไปหามาจากไหนว่ะ นั่นแหละช่วงนี้ไม่เจอแม่งเลย ที่แท้ก็ติดสาวอยู่นี่เอง"

 

"..." ประโยคนั้นของเพื่อนทำให้ความรู้สึกร้อนประทุขึ้น มือหนากำแน่นอย่างอยากจะระบายความรู้สึกบางอย่างออกมา

 

"เห้ย...ไอทัชกูว่าไปแกล้งมันเล่นสักหน่อยดีกว่า" พูดจบก็ลากเพื่อนข้างๆที่ยืนนิ่งเข้าร้านที่เพื่อนกำลังนั่งกระหนุงกระหนิงกับสาวอยู่ทันที

 

"ไงเพื่อนรัก..." กล่าวทักทายเพื่อนเสียงดังลั่นร้านทำให้สายตาทุกคู่หันมาจับจ้องอยู่ที่ชายหนุ่มหน้าหวานผู้กล่าวทักทายกับชายหนุ่มหน้าเข้ม

เหมือนโกรธใครอยู่

 

"เชี้ยยย มึงมาได้ไงวะไอกัน ไอทัช..." มองเพื่อนอย่างตกตะลึงก่อน ชื่อเพื่อนอีกคนเบาลงหลังจากหันไปเห็นเจ้าของตาดุๆนั้น

 

"ใครเหรอ" หญิงสาวยื่นหน้าไปถามชายหนุ่มตรงข้ามด้วยแววตาสงสัยมีประกายวิบวับ

 

"เพื่อนน่ะ" ตอบออกมาด้วยเสียงเรียบๆ

 

"มึงใจดำเกินไปมั้ยวะไอชล ไม่คิดชวนเพื่อนนั่งด้วยรึไง"

 

"โบนัส ขยับมานั่งกับผมมา"

 

"ค่ะๆ" รีบย้ายก้นไปนั่งลงข้างๆชายหนุ่มตรงข้ามทันที ทำให้อีกสองคนที่ยืนอยู่ลงมานั่งตำแหน่งเดิมของเธอและตำแหน่งตรงข้ามชายหนุ่ม ทำให้เธอเห็นหน้าเพื่อนของคนข้างๆชัดเจนขึ้นใบหน้เธอก็เปลี่ยนสีทันที

 

"โบนัส..." ตบมือหญิงสาวเบาๆอย่างเรียกสติ

 

"ออ..." รีบส่งยิ้มเบาบางให้คนข้างๆทันทีเป็นยิ้มบ่งบอกว่าเธอโอเคดี

 

"นี่โบนัส โบนัสไอคนที่ยิ้มแป้นอยู่นั่นชื่อไอกัน"

 

"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคนสวย" ยิ้มเจ้าเสน่ห์ให้หญิงสาวทันที

 

"ค่ะ..." ยิ้มกลับแบบเบาๆก่อนจะหันไปมองอีกคนที่หน้าบึ้งตึงจ้องตนอยู่ก่อนแล้ว

 

"นั่นไอทัช" แนะนำเพื่อนตนด้วยเสียงเรียบๆ หากแต่ชายหนุ่มตรงข้ามกลับไม่ยิ้มไม่แย้มได้แต่จ้องมองหญิงสาวเหมือนเธอไปฆ่าพ่อแม่เขาเสียอย่างนั้น

 

"ยะ...ยินดี...ที่ได้รู้จักค่ะ" พูดด้วยเสียงสั่นๆพลางยิ้มแหยๆหวาดหวั่นออกไป

 

"ไอทัชมึงนเนี่ยนะ น้องโบนัสอย่าไปสนใจเลยนะครับ ทานข้าวต่อเถอะครับ ไอทัชหยุดมองน้องเค้าแบบนั้นได้แล้ว" ประโยคแรกบอกหญิงสาวด้วยรอยยิ้มส่วนประโยคหลังกระซิบบอกเพื่อนหนุ่มข้างๆเบาๆ

 

"อืม" ตอบโดยสายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างบางที่ดูเกร็งกลัวๆตลอด

 

... 

จบตอน 

มาแล้วทุกคน ตอนนี้ไรต์มาอัพช้าหน่อยน้า เนื่องจากเปิดเทอมแล้ว ไรต์จึงมีงานทับถม ปึงๆ ไรต์จึงจะอัพสัปดาห์ละตอนนะ อาจจะเป็นวันศุกร์ เสาร์หรืออาทิตย์วันใดวันนึง แต่ถ้าไรต์เคลียร์งานเรียบร้อยไม่มีงานอะไรไรต์ก็อาจจะอัพเพิ่มนะคะ ตอนหน้าอ่านฟรีนะคะทุกคน เพราะไรต์อาจเฉลยบางเรื่องที่ต่อเนื่องกันกับตอนนี้ ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ บายย...

ความคิดเห็น