หลินหลิน / ศศิภา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8 คื น เ ดื อ น ดั บ 1

ชื่อตอน : บทที่ 8 คื น เ ดื อ น ดั บ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 204

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2562 20:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 คื น เ ดื อ น ดั บ 1
แบบอักษร

หอม...เจ้าเหมียวที่หลับตาพริ้มทำจมูกฟุดฟิด สูดกลิ่นเครื่องหอมจากเสื้อผ้าซอมซ่อของเขาจนเต็มปอด ฝีมืออบผ้าของเสี่ยวจิ่นเสี่ยวปิงไม่ธรรมดาจริงๆ แม้ข้ามวันข้ามคืนก็ยังติดตรึงไม่จางหาย

ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว หลี่จิวฮวาคิดจะหนีไปนอนบนโต๊ะ ทว่ายิ่งดึกยิ่งหนาว แม้นางไม่กลัวความหนาว แต่จะทนนอนตัวสั่นทั้งคืนได้หรือ สุดท้ายนางก็ตัดสินใจขดตัวนอนมุมเตียงด้านใน กระเถิบให้ไกลเขามากที่สุด บังคับตัวเองไม่ให้แตะต้องหรือเฉียดกรายเข้าใกล้เนื้อตัวของบุรุษผู้นั้น

วันนี้เขานอนหลับก่อน อ้อมกอดรุ่มร้อนนั้นไม่ได้รัดรึงนางไว้เหมือนคืนก่อนๆ นางจึงค่อนข้างเบาใจว่าตัวเองจะไม่ถูกเขาเอาจมูกมาซุกไซ้ซอกคอเหมือนทุกวัน ทว่าสวรรค์ใจร้ายกับนางเหลือเกิน ให้นางมาอยู่ในร่างแมว ทนกลิ่นหอมอันเย้ายวนและเตียงอุ่นๆ ไม่ได้ นอนคนเดียวมันหนาวเกินไป สัญชาตญาณของนางจึงพยายามเข้าหาความอบอุ่น มุดเข้าไปใต้ผ้าห่มของเขา แล้วมุดๆๆ จนหัวโผล่ออกมาอีกด้านหนึ่ง หัวของนางอิงแอบกับอกกว้างอย่างพอดิบพอดี

คราแรกคิดเพียงให้ตัวเองอบอุ่นสักพักหนึ่ง แต่กลิ่นหอมจากเสื้อผ้าของเขาทำให้นางจากไปไม่ได้ จมูกเล็กๆ นั้นเฝ้าดอมดมอกของเขาอยู่เช่นนั้น ดมไปดมมาก็เผลอหลับไปไม่รู้ตัว

ก่อนจะล่วงเข้าสู่นิทรารมณ์ นางบอกตัวเองว่าจะตื่นก่อนเขา นางจะกระเถิบหนีไปอยู่มุมเตียง นอนขดตัวเดียวดายไม่ให้เขารู้นางอิงแอบขอความอบอุ่นและชื่นชอบในการดมกลิ่นจากตัวเขาเหลือเกิน ไม่รู้ว่านางมัวเมากลิ่นเครื่องอบของเสื้อผ้าหรือหอมกลิ่นกายของเขากันแน่

หลี่จิวฮวาตั้งใจจะตื่นก่อน นางก็ลืมตาก่อนจริงๆ

ทว่า...เป็นกลิ่นหอมๆ นั้นที่ทำให้นางไม่อยากขยับกาย นางกะพริบตาสองครั้ง สูดหายใจจนชุ่มปิด ณ ขณะนั้นดวงตาดำจัดลืมขึ้น เสียงกังวานดังผสานเสียงสายตาหวิววู่ในยามเช้า

“อกข้าอุ่นดีหรือไม่”

เจ้าเหมียวผุดลุก ตกใจตาแข็งค้าง

“เห็นเจ้านอนซบสุขสบายเช่นนั้น ข้าจึงไม่อยากปลุก”

ยามถ้อยคำนั้นลอยเข้ามาในโศตประสารท เท้าที่จะขยับหนีแข็งค้าง ตัวนางแข็งทื่อไปแล้ว

“แล้ว...” เข้ายกแขนขึ้นมาดมตัวเอง “ตัวข้าหอมถึงเพียงนั้น? เจ้าเอาแต่ดมแทบทั้งคืน”

ตกลงว่าเขาไม่ได้หลับหรือ ไยจึงรู้ว่านางซุกซบอกเขา ทั้งยังแอบดมกลิ่นหอมจากตัวเขาทั้งคืน

ตัวนางแข็งทื่อไปแล้ว ยามนี้คล้ายกับจะหยุดหายใจไปด้วย

เห็นท่าทางของเจ้าเหมียว หวงโม่โฉวงุนงงเล็กน้อย รู้สึกขำอีกหลายส่วนจึงหลุดหัวเราะออกมา จากนั้นจึงรวบตัวมันไว้ในอ้อมกอด ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ที่ปลายคางของนาง เพียงไม่นานตัวของนางก็เปลี่ยนเป็นอ่อนยวบ เอาหัวเอนซบเขาโดยไม่ขัดขืน

เขาลุกจากเตียง เดินมาที่โต๊ะน้ำชา รินน้ำชาที่เหลืออยู่เล็กน้อยใส่ถ้วย กระดกรวดเดียวก็หมด กระนั้นคอที่สากระคายก็พอจะชุ่มชื่นขึ้นมาบ้าง

เจ้าเหมียวร้องเมี้ยวๆ คล้ายวิงวอนให้เขาเกาคางมันต่อ

เสียงเฉินหนานดังอยู่หน้าประตู หวงโม่โฉวส่งเสียงอนุญาตให้เข้ามา ก่อนก้มหน้ามองเจ้าเหมียว ขมวดคิ้วพักหนึ่ง สุดท้ายก็ยอมใช้นิ้วลูบไล้คางของนางต่อไป

“ได้ข่าวจากตู้อี่แล้วหรือไม่”

แทนคำตอบ เฉินหนานล้วงหยิบจดหมายฉบับหนึ่งยื่นส่งให้เขา หวงโม่โฉวหยิบมาเปิดอ่าน กวาดสายตารวดเร็วแล้วส่งคืน

“กำหนดเวลาแล้ว เย็นนี้เตรียมตัวให้พร้อม”

 

ทุ่งหญ้าจิ่วซานกว้างขวาง มีระยะทางหลายลี้ เลยจากทุ่งหญ้าจิ่วซานไปคือเส้นแบ่งเขตแดนต้าเฉิงกับเป่ยหนาน บัดนี้พื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของผืนหญ้ามีกระโจมหลังใหญ่น้อยตั้งเรียงรายหลายสิบหลัง ตะเกียงถูกจุดโดยรอบให้ความสว่าง ทหารต้าเฉิงผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเฝ้ายาม ขณะที่ชายฉกรรจ์เผ่าซานเข่อจำนวนหนึ่งเดินลาดตระเวนทุกหนึ่งชั่วยาม

คืนนี้มีการเฉลิมฉลองดื่มกินอย่างสนุกสนานเนื่องเพราะผลของการเจรจาผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เพียงคืนเดียวใต้เท้าเสิ่นสามารถให้กัวซายอมส่งตัวธิดาเข้าวัง เดินทางกลับเมืองหลวงเมื่อใด ใต้เท้าเสิ่นคงได้เลื่อนตำแหน่งไม่ก็ได้รับปูนบำเหน็จมากมาย

ลานกว้างตรงกลางมีกองไฟลุกโชติช่วง ผู้คนรายล้อมนั่งดื่มกิน สนทนากันอย่างสนุกสนานราวกับมีเรื่องราวมากมายมาเล่าให้กันฟังไม่รู้จักจบสิ้น เสียงหัวเราะชอบใจดังสะท้อนในความเวิ้งว้างเป็นระยะๆ

ไกลออกมาหลายจั้ง ใต้ต้นไม้ใหญ่ กิ่งก้านแผ่ขยายบดบังสายตาจากคนกลุ่มนั้น คนสองคนกับแมวหนึ่งตัวซ่อนตัวอยู่กว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว เจ้าเหมียวขยับตัวยุกยิก โผล่หน้าออกจากถุงนับสิบครั้งก็ถูกจับยัดเข้าไปดังเดิม

“ชู่ว์” หวงโม่โฉวปรามนาง “อย่าซนได้หรือไม่เสี่ยวซี”

“ม้าว!” มันร้องออกมาคำหนึ่ง เขาใช้มือปิดปากนางแทบไม่ทัน

คมเขี้ยวกัดลงไปซ้ำสอง อ๋องปีศาจได้แต่กัดฟัน คาดโทษเจ้าเหมียวด้วยสายตา พอเสร็จภารกิจคืนนี้ค่อยลงโทษให้สาสมกับที่ทำให้นิ้วของเขามีรอยแผลถึงสองรอย

 

ช่วงนี้อาจจะไม่ได้อัปทุกวันแล้วน้า

กำลังเร่งแก้เล่มสองอยู่

มีคนถามว่าท่านอ๋องจะรู้ความจริงเมื่อไหร่

ตอนที่ 9 เด้ออ XD

ความคิดเห็น