เอส ดับเบิ้ลเอส
facebook-icon

อยากได้ผัวแฝดเชิญทางนี้ 55555555555 #ถ้าไม่ชอบแนว3Pไม่แนะนำให้อ่านนะคะ จุ๊บ ๆ

#2 คนที่ไม่อยากเจอ [100%]

ชื่อตอน : #2 คนที่ไม่อยากเจอ [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2563 10:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#2 คนที่ไม่อยากเจอ [100%]
แบบอักษร

#2 คนที่ไม่อยากเจอ 

 

 

รถหรูถูกจอดยังลานจอดพร้อมกับขาข้างหนึ่งที่ก้าวลงจากรถ สายตากวาดมองไปรอบ ๆ จนจบที่สถานบันเทิงตรงหน้า เป็นผับหรูที่เพิ่งเปิดให้บริการวันนี้วันแรก ขาก้าวเข้าไปยังสถานที่ตรงหน้าพร้อมกับสายตาของผู้คนมากมายที่มองมาทางฉัน มันน่าแปลกตรงไหนหรือเพราะการแต่งตัวของฉันในวันนี้ไม่เหมาะกับการมาเที่ยว 

แต่มีเหรอที่คนอย่างลลิตาจะสนใจ เดินเชิดหน้าเข้าไปข้างในก่อนจะหยุดเดินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ จนไปจบที่กลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง เป็นสาว ๆ และหนึ่งในนั้นก็มีเอมี่ยืนอยู่ เธอกำลังเต้นด้วยสีหน้าและท่าทางดูมีความสุขมาก ๆ จนหมุนตัวหันมาเจอฉัน 

“เฮ้ย! ลลิต!” เสียงเรียกชื่อของฉันดังลั่นร้าน เอมี่ยิ้มอย่างดีใจสองขาก้าวเข้ามาหาฉันเรื่อย ๆ พร้อมกับรอยยิ้ม 

หมับ! 

อ้อมกอดน้อย ๆ ของเพื่อนสาวคนสนิทกอดร่างกายของฉันเอาไว้จนแน่น นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เจอกัน แต่มันคงนานไม่เท่าความสุขในชีวิตของฉันหรอก 

“คิดถึงแกมาก แต่เดี๋ยวนะ! คือแกแต่งตัวอะไรออกมาจากบ้านเนี่ย เสื้อยืดกางเกงยีนขายาว” เอมี่พูดพลางหมุนตัวฉันหลายรอบเลยทีเดียว “ผีตัวไหนเข้าสิงแกเนี่ย” 

“ไม่มีหรอก ฉันเบื่อแต่งตัวโป๊ ๆ แล้ว” มองหน้าเอมี่พลางลอบยิ้มออกมาเล็กน้อย “ฉันหิวน้ำแล้ว มีอะไรเด็ด ๆ ให้ลองบ้าง” 

“คิก ๆ แต่นี่ล่ะมั้งลลิตาตัวจริง ไปค่ะ เครื่องดื่มเด็ด ๆ รอแกอยู่เพียบ” เอมี่รั้งข้อมือของฉันให้เดินตามเธอเข้าไปรวมกลุ่ม “ทุกคน นี่คือลลิตาหรือลันตาเพื่อนสนิทของฉันเอง” 

คำกล่าวทักทายถูกเอ่ยขึ้นมา ฉันเองก็ด้วย ทุกคนดูเป็นมิตรและติดหรูกันทั้งนั้น ซึ่งไม่ต่างไปจากฉันเมื่อก่อนเลย แต่ตอนนี้แทบไม่มีอะไรแล้วด้วยซ้ำ 

“มา ๆ นั่งข้างฉันก็ได้” เอมี่เอ่ยชวนฉันเลยเดินเข้าไปนั่งข้างเธอพร้อมกับเครื่องดื่มที่ถูกส่งมาให้ “รสชาติโอเคเลย แต่อย่าดื่มเยอะ” 

“อืม” กระดกรวดเดียวหมดเลยค่ะ 

“เฮ้ย! ฉันบอกว่าอย่าดื่มเยอะ แกเล่นกระดกรวดเดียวหมดแก้วเลย” 

“มีเรื่องให้คิดน่ะ ขออีกแก้วสิ” 

“อืม ๆ” 

แสงสีเสียงและสถานที่ตรงหน้า วันนี้ฉันอยากลืมทุกอย่าง ลืมว่าตัวเองเป็นใคร คนที่เคยอยู่สูงแต่แล้ววันหนึ่งกลับตกลงมา นอกจากจะเจ็บใจแล้วยังทำให้รู้สึกอยากตายอีกต่างหาก 

“ไหวไหม” 

“อืม” 

“แกมีอะไรก็ระบายกับฉันได้นะ” 

“ไม่มีหรอก แค่อยากคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะ” หันไปมองหน้าเอมี่ที่นั่งมองฉันอยู่ก่อนแล้ว 

กรี๊ด! 

นั่งกันอยู่ดี ๆ เสียงกรี๊ดก็ดังขึ้นมาลั่นร้านประหนึ่งว่าตรงหน้าคืองานคอนเสิร์ตเลยค่ะ 

“มีอะไรกันน่ะ” 

“สงสัยพวกพี่ชายฉันจะเข้ามากันแล้ว ไม่ต้องไปสนใจหรอก” 

“อืม งั้นฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” 

“ให้ไปเป็นเพื่อนไหม” 

“ฉันยังไม่เมา ยังไหวอยู่” บอกเอมี่พร้อมกับรอยยิ้มเพราะไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วง ฉันแค่มึน แต่ไม่ได้เมา 

สองขาลุกเดินออกไปผ่านฝูงชนที่ไม่รู้จัก เสียงกรี๊ดยังคงดังก้องอยู่ในหูจนฉันเดินออกมาถึงห้องน้ำ คนเยอะพอสมควร แต่ก็รอคิวจนได้เข้าไปนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่ดี 

“คืนนี้พี่เธียร์หล่อเหมือนเดิม” 

“พี่ธีร์ก็หล่อนะเธอ” 

เฮ้อ! แหล่งรวมสินะ เป็นแหล่งที่พวกผู้หญิงพากันเข้ามาสุมหัวพูดเรื่องต่าง ๆ ก็แน่ล่ะสิเพราะนี่มันคือห้องน้ำหญิง ฉันไม่อยากนั่งฟังอยู่นานเลยเดินออกไป สองสาวที่ยืนเม้าส์กันอยู่ปรายตามามองฉันเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจใบหน้าของตัวเองหน้ากระจกต่อ 

ฉันก้าวขาเดินออกจากห้องน้ำตั้งใจว่าจะเดินออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อย แต่ข้อมือข้างหนึ่งกลับถูกกระชากอย่างแรงจนต้องหันไปมอง 

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ” เจ้าของน้ำเสียงและรอยยิ้มเย้ยหยันตรงหน้าคือตรัย ผู้ชายคนนี้คือแฟนเก่าคนล่าสุดของฉันที่เพิ่งเลิกไปได้ไม่นานเพียงเพราะฉันหมดผลประโยชน์กับผู้ชายคนนี้แล้ว 

“ปล่อย!” 

“ไม่เอานา คนเคย ๆ กัน” 

“อย่ามาพูดว่าคนเคย ๆ ทั้ง ๆ ที่นายแค่เกาะฉันกิน… เอ๋? ผู้ชายแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ แมงดาหรือเปล่า หึ!” 

“ลันตา!” ตรัยออกแรงบีบที่ข้อมือฉันอย่างแรง มันเจ็บมากแต่ฉันไม่อยากแสดงออกนอกจากจ้องหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว 

“รับความจริงไม่ได้งั้นเหรอ? แมงดาก็คือแมงดา” 

“ลันตา! มันจะมากไปแล้วนะ” 

“มันน้อยไปด้วยซ้ำ เอามือสกปรกของนายออกไปจากแขนของฉันเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” 

“อย่างเธอจะทำอะไรฉันได้” ตรัยว่าพลางกระชากข้อมือของฉันให้ขยับเข้าไปประชิดตัวของเขามากขึ้น มือหนาอีกข้างยื่นมาโอบรอบเอวของฉันเอาไว้ทันที สีหน้าและแววตาดูน่ารังเกียจมาก “ตอนคบกันยังไม่เคยได้ชิมเลย ตอนเลิกกันอยากจะลองดูสักหน่อยว่ามีดีแค่ไหน” 

“ปล่อย!” 

“หึ!” 

แปะ แปะ 

เสียงปรบมือจากมุมหนึ่งดังขึ้นมา มันทำให้ตรัยขยับอ้อมแขนออกไปเล็กน้อย ฉันเองก็เบือนหน้าหันไปมองตามเสียงนั้นเหมือนกัน แต่กลับไม่เห็นใบหน้าของเขาเพราะมันย้อนแสง แต่เหมือนจะยืนสูบบุหรี่กันอยู่สองคน 

“แหม! แถวนี้มีแมงดาด้วยเหรอ” น้ำเสียงคุ้นหูเอ่ยขึ้น ฉันไม่แน่ใจว่าเคยได้ยินมาจากที่ไหนหรือเปล่า 

“เรื่องของผัวเมีย มึงเป็นใครถึงมาเสือก” ตรัยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจ ท่าทางของเขามันน่ารังเกียจซะเหลือเกิน ฉันไม่เข้าใจตัวเองเลยจริง ๆ เมื่อก่อนทนคบกับผู้ชายแบบนี้ได้ยังไงกัน 

“อ๋อเหรอ?” น้ำเสียงเย้ยหยันเหมือนไม่ได้เกรงกลัวอะไรดังขึ้นมา 

“ปล่อยได้แล้ว เลิกตอแหลว่าเป็นอะไรกับฉันสักที เพราะมันไม่จริง!” ฉันว่าก่อนจะสะบัดข้อมือหนีแล้วรีบเดินกลับเข้าไปข้างใน วันนี้มันวันซวยอะไรของฉันกันแน่ ทำไมต้องมาเจอหมอนี่ด้วย 

“เป็นอะไรน่ะ ทำไมหน้าแกบอกบุญไม่รับแบบนี้” 

“เจอมาร!” 

“หืม?” 

“ไม่มีอะไรหรอก มาดื่มกันต่อดีกว่า” ฉันว่าก่อนจะมองหน้าแก้วของตัวเองทันที ตอนนี้มันมีเครื่องดื่มอยู่แล้ว 

“เฮ้ย! ลลิต แกดื่มแก้วใครเนี่ย” 

“ของฉัน” 

“ของแกฉันยังไม่ได้เติมให้เลย” เอมี่ว่าพลางยื่นมือมาแย่งแก้วในมือของฉันไปซึ่งมันลดลงไปเกือบครึ่งแล้ว 

“อ้าว! แล้วของใคร” 

“ของฉัน” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มของเอมี่พูดขึ้นมา “พอดีจะฝากไปให้พี่ชายแกสักหน่อย แต่เพื่อนแกดันดื่มไปซะแล้ว” 

“ไหน ๆ ฉันก็ดื่มแล้ว เอามาเถอะ” ฉันว่าพลางเอื้อมมือไปแย่งแก้วที่เอมี่ถืออยู่มากระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว 

นั่งดื่มจนดึกพอสมควร รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเมา โลกใกล้หมุนเต็มทีเลยต้องนั่งเพื่อตั้งสติก่อน ตอนนี้เอมี่ไม่อยู่ที่โต๊ะแล้ว เธอเดินออกไปคุยกับพี่ชายอยู่ ฉันไม่ได้ตามไปด้วยเพราะไม่รู้จักใครเลยนั่งอยู่ที่โต๊ะแทน 

“ดื่มอีกไหม” หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของเอมี่ถามพลางยื่นแก้วที่ใส่เครื่องดื่มอยู่ในมือส่งมาให้ฉัน 

“ไม่ล่ะ” 

“นิดหน่อยเอง” คนตรงหน้าคะยั้นคะยอจนสุดท้ายฉันต้องยอมรับมาเพราะไหน ๆ ก็เพื่อนกันอยู่แล้วแถมยังเป็นผู้หญิง 

“แค่นิดเดียวนะ ฉันกลัวขับรถกลับบ้านไม่ไหว” 

“จ้า” รับแก้วตรงหน้ามาดื่มแค่เล็กน้อยก่อนจะส่งคืนให้กับเธอ นั่งฟังเพลงไปเรื่อย ๆ จนเวลาผ่านไปความรู้สึกมันแปลก ๆ เหมือนร่างกายรับสารอะไรบางอย่างเขาไปจนรู้สึกร้อนรุ่มไปหมด 

“เครื่องดื่มเมื่อกี้ เธอได้ใส่อะไรลงไปในแก้วหรือเปล่า” 

“เปล่านี่ มีอะไรหรือเปล่า” ฉันรู้สึกเหมือนสีหน้าของหล่อนเริ่มเปลี่ยนไป มันเริ่มไม่เป็นมิตรแล้วสิ “เป็นอะไรหรือเปล่า” 

“เปล่า ฝากบอกเอมี่ด้วยละกันว่าฉันขอกลับก่อน” ฉันว่าก่อนจะรีบเดินออกจากร้านทันที ความรู้สึกตอนนี้แทบไม่อยากอยู่ใกล้ใครเลยจริง ๆ 

หมับ! 

แต่กระนั้นฉันกลับเดินออกจากร้านไม่ได้เพราะข้อมือข้างหนึ่งถูกกระชากเอาไว้โดยฝีมือของใครบางคน พอหันไปมองหน้าก็เป็นผู้ชายที่นั่งอยู่ในกลุ่มด้วย 

“ให้ไปส่งที่รถไหมครับ” 

“ไม่ต้อง ปล่อย!” 

“เดี๋ยวสิครับ” 

“อะไร” ตอนนี้ฉันไม่อยากเข้าใกล้ใครเลย “ปล่อย!” 

“เดี๋ยวสิครับ ผมอยากไปส่งจริง ๆ” 

“ปล่อย!” 

“ผู้หญิงบอกให้ปล่อยก็ปล่อยสิ จะไปยุ่งกับเธอทำไม” น้ำเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจนทำให้ฉันต้องหันไปมอง ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างเพราะคนที่พูดอยู่คือคนที่ฉันไม่อยากเจอมากที่สุด 

“เกี่ยวอะไรกับมึงด้วย” 

เฮ้อ! 

ฉันล่ะเบื่อ ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย 

“โอ๊ย! ฉันบอกให้ปล่อย ถ้าอยากทะเลาะกันก็เชิญ แต่อย่ามายุ่งกับฉัน” ว่าพลางสะบัดมือหนีพอหลุดก็รีบถอยห่างออกจากผู้ชายสองคนตรงหน้าทันที “เชิญกัดกันตามสบาย ฉันขอตัว” 

ฉันว่าก่อนจะรีบเดินหนีออกมาจากบริเวณนั้นทันที เดินตรงไปที่รถหยิบกุญแจจะปลดล็อกประตูแต่มือไม้กลับสั่นไปหมด 

“จะรีบไปไหนงั้นเหรอ?” มือที่ถือกุญแจรถอยู่ต้องชะงักทันทีเพราะคำถามที่ดังมาจากด้านหลัง ฉันค่อย ๆ หมุนตัวหันกลับไปมองก็เจอเข้ากับเจ้าของน้ำเสียงเมื่อกี้ทันที 

วันนี้มันวันซวยอะไรของฉันกันแน่เนี่ย? 

ความคิดเห็น