ภานินทร์ดา (NANRAEMON) V.2

ยินดีและทราบซึ้งสำหรับทุกท่านที่แวะเวียนเข้ามา :)

ศาสตราจารย์ครับฯ : CHAPTER 23

ชื่อตอน : ศาสตราจารย์ครับฯ : CHAPTER 23

คำค้น : Fic Harry Potter , Harry Potter , Harry , Snape , SS , HP

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 273

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 17:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ศาสตราจารย์ครับฯ : CHAPTER 23
แบบอักษร

STORY : ศาสตราจารย์ครับ...รักผมแทนได้ไหม (SSxHP) 

AUTHOR : ภานินทร์ดา (NANRAEMON) 

 

งานเลี้ยงต้อนรับวันเปิดเทอมยังคงหรูหราและเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยสนุกสนาน เด็กนักเรียนหลายคนกำลังเล่าเรื่องการผจญภัยในวันหยุดคริสต์มาสให้เพื่อนๆ ฟังอย่างออกรส แต่นักเรียนชั้นปีที่ห้าและเจ็ดกลับไม่ค่อยมีเรื่องเล่าอย่างที่ควรจะเป็น หลายคนแทบไม่ได้ออกไปไหนเพราะว่าต้องทำการบ้านที่ได้รับมอบหมายก่อนจะปิดภาคเรียน เฮอร์ไมโอนี่ก็เช่นเดียวกันแม้ว่าจะได้เดินทางไปต่างประเทศแต่ก็ไม่ลืมที่จะเอาพวกมันติดตัวไปด้วย แน่นอนว่าการบ้านของเธอทำเสร็จหมดทุกวิชา 

 

"ฉันไม่น่าปล่อยให้เธอไปเที่ยวเลยสิ" เธออดบ่นแฟนหนุ่มออกมาไม่ได้ ทั้งที่พอจะเดาได้ว่ารอนต้องไม่สนใจที่จะทำการบ้าน ซึ่งแตกต่างจากแฮร์รี่ที่ทำงานบ้านเสร็จจนเธอเองแปลกใจ 

 

"ให้ตายสิ! เวลาไปเที่ยวนายก็พกพวกมันไปด้วยหรือไง" รอนแอบกระซิบ "ฉันว่ามันจะแปลกไปหน่อยไหม...ไอ้เรื่องแบบนี้น่ะ" 

 

แฮร์รี่ยักไหล่อย่างไม่สนใจแต่แอบอมยิ้ม 

 

การบ้านทั้งหลายถูกทำเสร็จในช่วงเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์โดยใครบางคนที่สอนเขาในเกือบทุกเรื่อง 

 

เซเวอร์รัส สเนป...อาจารย์สอนวิชาปรุงยาคนนั้น 

 

แฮร์รี่รู้ว่าสเนปเป็นพ่อมดที่เก่งมากคนหนึ่ง แต่ก็ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะรอบรู้ไปเกือบทุกอย่าง ยกเว้นเสียแต่การปฏิบัติตัวอย่างเช่นมักเกิ้ลเท่านั้นที่ดูเหมือนจะเป็นปัญหา 

 

สเนปเป็นลูกครึ่งมักเกิ้ลแม่มดแต่กลับปฏิบัติตัวเฉกเช่นมักเกิ้ลแทบไม่ได้เลย ยกตัวอย่างง่ายๆ อย่างการไปซุปเปอร์มาร์เก็ต หรือการใช้เงินซื้อของต่างๆ หรือแม้แต่กีฬาฟุตบอลยอดฮิตก็ยังไม่รู้จักเลย 

. 

. 

"ปกติ...ไม่เคยออกไปซื้อของในซุปเปอร์มาร์เก็ตบ้างหรอฮะ" แฮร์รี่อดถามออกมาไม่ได้ "แล้วช่วงวันหยุดอาจารย์ทานอาหารยังไงครับ" 

"ฉันเป็นพ่อมดนะ ทำไมจะต้องทำตัวอย่างพวกมักเกิ้ล" สเนปกล่าวและดูหัวเสียมากเมื่อแฮร์รี่พูดถึงสายเลือดมักเกิ้ลในตัวเขา "ฉันไม่ได้เหมือนเธอ" 

แฮร์รี่พยักหน้าอย่างเข้าใจเพราะรู้มาว่าชีวิตในวัยเด็กของสเนปขมขื่นมากเพียงใด พ่อที่เป็นมักเกิ้ลไม่ได้ใส่ใจชายหนุ่มอย่างที่ควรจะเป็น (จึงทำให้เขาได้นิสัยแย่ๆ จากพ่อมาบ้างเหมือนกัน) จะมีก็แต่แม่ที่คอยใส่ใจบ้างแม้จะไม่เต็มที่ก็ตามที 

"ไม่เหมือนกันตรงไหนล่ะครับ ผมก็มีลูกครึ่งพ่อมดกับมักเกิ้ลเหมือนกันนี่" แฮร์รี่แม้จะเข้าใจแต่ก็อดตั้งคำถามไม่ได้ "ผมว่าการเป็นมักเกิ้ลก็ไม่ได้เสียหายอะไรหรอกนะครับ" 

"ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องนี้ในตอนนี้ใช่ไหม?" สเนปเอ่ยถามทำเอาแฮร์รี่ต้องเงียบเสียงลง "เธอควรจะไปสนใจเรื่องของเธอดีกว่านะ ส่วนเรื่องของฉันไม่จำเป็นต้องถามออกมาอีก" 

"ขอโทษครับ" แฮร์รี่ทำหน้าหงอย "ขอโทษที่ถามออกมานะครับ ทีหลังผมจะไม่..." 

"การบ้านที่ได้รับมาทำสักวิชาแล้วหรือยัง" สเนปเอ่ยขึ้นขณะที่เขายังคงง่วนอยู่กับการปรุงยา "แต่คำตอบก็คงจะ 'ยัง' ใช่ไหมล่ะ" 

แฮร์รี่ยิ้มแหยออกมา  

"ก็กะว่าจะทำอยู่นี่ครับ แต่คิดไม่ออกว่าจะเริ่มตรงไหนก่อน โดยเฉพาะของอาจารย์บางคนที่ยากแสนยาก" 

"อาจารย์บางคน?" สเนปหันกลับมาถาม "คงไม่ใช่ฉัน...ใช่หรือไม่" 

"คิดว่ายังไงล่ะครับ" แฮร์รี่กวนประสาทกลับไป สเนปร้องหึก็หันไปสนใจหม้อปรุงยาของตัวเองต่อทำให้แฮร์รี่หน้าจ๋อยเพราะคิดว่าคงจะถูกดุอีกแน่ 

"ทำการบ้านวิชาอื่นไปก่อน ส่วนวิชาของฉันจะมาสอนทีหลัง..." 

. 

. 

"แฮร์รี่! ตกลงว่ายังไงเรื่องการบ้านน่ะ" รอนถามออกมาอีกครั้งหลังจากที่แฮร์รี่เงียบไป "สรุปว่านายเอาการบ้านไปทำช่วงวันหยุดหรือไง" 

 

"เอ่อ ก็ใช่สิ" 

 

"แปลกจริงแฮะ มีเวลาว่างขนาดนั้นเลยเรอะ" รอนทำเสียงไม่เชื่อ "แต่ก็ช่างหัวนายสิ แล้วนี่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เมื่อไหร่จะพูดจบ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว" 

 

รอนจิบน้ำฟักทองเข้าไปหลายแก้วแล้ว หากศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ยังไม่หยุดพูดมีหวังเขาคงต้องวิ่งไปห้องอาหารด้วยตนเอง

 

"ถ้าไม่จดจ่อเรื่องกินก็แล้วตั้งใจฟังที่อาจารย์ใหญ่พูดมันคงไม่หิวเท่าไหร่หรอกย่ะ" เฮอร์ไมโอนี่แยกเขี้ยวใส่และใช้สายตาบังคับให้รอนหันไปทางโต๊ะอาหารของพวกอาจารย์ เวลานั้นศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์กำลังกล่าวทักทายเด็กๆ ในวันเปิดเรียนและแจ้งเงื่อนไขการเข้าเรียนบางวิชารวมถึงการจับคู่กระชับความสัมพันธ์ในโรงเรียน 

 

"จับคู่กระชับความสัมพันธ์งั้นรึ" เสียงดังระงมไปทั่วบริเวณ ทุกคนต่างสนใจในสิ่งที่อาจารย์ใหญ่พูดจนหลงลืมอาการอยากอาหารไปโดยสิ้นเชิง 

"การจับคู่กระชับความสัมพันธ์ -- ฟังดูน่าแปลกใจใช่ไหม -- อ่า -- ก็ควรแปลกใจอยู่หรอก" ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์กล่าวกลั้นขำให้กับสีหน้าของเด็กนักเรียนตัวจ้อย "แต่หน้าที่นั้นจะเป็นหน้าที่ของศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่จะอธิบายให้พวกเธอฟัง..."

ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ผายมือให้ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเดินเข้ามา หญิงชรามองเหล่านักเรียนและยิ้มอย่างภาคภูมิใจที่ได้รับมอบหมายงานสำคัญ

"สำหรับการเปิดภาคเรียนใหม่ทางโรงเรียนได้ปรึกษาหารือกันเกี่ยวกับการปฏิบัติตัวของพวกเธอเล็กๆ น้อยๆ..." ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเริ่มอธิบาย แต่แฮร์รี่กลับหันมองไปที่โต๊ะอาหารของอาจารย์และทำปากพึมพำกับใครบางคน

 

("ทำไมไม่เห็นบอกผมเลย" แฮร์รี่กระซิบในทำนองนั้น แต่สเนปยักไหล่ทำไม่รู้ไม่ชี้ เด็กหนุ่มย่นจมูกใส่และกลับมาตั้งใจฟังต่อ)

"ทางโรงเรียนคำนึงถึงความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนนักเรียน น้ำใจในการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน รวมถึงการรักใคร่ปรองดองของพวกเธอทุกคน จึงมีความเห็นตรงกันว่าจะให้นักเรียนแต่ละชั้นปีจับคู่กับเพื่อนต่างบ้านเพื่อคอยช่วยเหลือกันไปจนกว่าจะจบภาคการศึกษา"

จับคู่กับเพื่อนต่างบ้าน!? 

 

เสียงดังขึ้นอีกครั้งจนศาสตราจารย์มักกอนนากัลต้องออกคำสั่งให้เงียบ 

 

"ในวันพรุ่งนี้หลังจากทานอาหารเช้าพวกเธอทุกคนจะถูกแบ่งให้ไปทำการจับคู่ตามที่อาจารย์ประจำบ้านของเธอได้ทำการแจกแจง -- " ศาสตราจารย์มักกอนนากัลถอยออกกลับไปนั่งที่ของตนเอง และศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ก็พูดขึ้นอีกครั้ง 

 

"น่าตื่นเต้นดีใช่ไหมล่ะ -- แต่ก็นั่นแหละ -- เปิดเทอมใหม่เราก็ควรจะมีเรื่องตื่นเต้นเล็กๆ น้อยๆ กันสักหน่อยล่ะนะ" ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ใช้สายตากวาดมองดูพวกนักเรียนในห้องโถงอย่างนึกสนุก การกล่าวอะไรที่เป็นปริศนามักทำให้เด็กเหล่านี้ตื่นเต้นเสมอ "แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้ -- แต่ที่พวกเธอจะต้องรู้อีกเรื่องคือ -- วิชาปรุงยาจะมีการเปลี่ยนแปลงอาจารย์ผู้สอนเล็กๆ น้อยๆ (เสียงพึมพำดังขึ้นอีกครั้ง) -- ในภาคเรียนใหม่นี้นักเรียนสอนวิชาปรุงยาชั้นปีที่หนึ่งถึงสามจะถูกสอนโดยศาสตราจารย์สลักฮอร์น -- และนักเรียนชั้นปีที่สี่ถึงเจ็ดจะถูกสอนโดยศาสตราจารย์สเนป" 

 

("ไม่นะ!" นักเรียนหลายคนร้องออกมาในทำนองเดียวกัน แต่ก็มีอีกหลายคนที่ร้องอย่างดีใจ) 

 

"-- เอาล่ะ -- เริ่มงานเลี้ยงได้!" อาจารย์ใหญ่ปรบมือครั้งหนึ่งอาหารหลากหลายก็ปรากฏบนจานทองเหลือง 

 

 

 

 

 

ค่ำคืนแรกในฮอกวอตส์สำหรับใครหลายคนผ่านไปด้วยดี แต่ไม่ใช่กับนักเรียนบางคนที่ยังทำการบ้านไม่เสร็จ และรอนก็เป็นหนึ่งในนั้น พวกเขาเหล่านั้นต้องรีบทำการบ้านให้เสร็จก่อนจะถึงกำหนดส่งราวหนึ่งสัปดาห์หลังจากเปิดภาคเรียน 

 

เฮอร์ไมโอนี่ตะโกนใส่รอนพักใหญ่หลังจากที่กลับมาจากห้องของศาสตราจารย์มักกอนนากัล เธอพยายามอดทนที่จะไม่ทำอย่างนั้นกับรอนแต่สุดท้ายก็ทนไม่ได้กับความเหลวไหลที่เสมอต้นเสมอปลายของแฟนหนุ่ม ต่างจากแฮร์รี่ที่รับผิดชอบหน้าที่ของตนเองจนเสร็จเรียบร้อย 

 

"นายไม่ต้องมาเยาะเย้ยฉันหรอก" รอนกระซิบอาฆาตที่แฮร์รี่ดูเหมือนจะยิ้มเยาะเย้ยเขาตลอดเวลา "ยังไงฉันก็ไม่เชื่อว่านายทำการบ้านเสร็จแล้ว" 

 

แฮร์รี่ยักไหล่ให้เบาๆ 

 

"ก็ตามสบายครับ คุณวีสลีย์ อยากจะคิดยังไงก็เชิญเถอะครับ" แฮร์รี่กล่าวก็ลุกเดินไปหาเฮอร์ไมโอนี่ที่เรียกไปช่วยกันตรวจทานการบ้าน และถึงเวลานั้นเขาถึงได้รู้ว่าเฮอร์ไมโอนี่ทำการบ้านวิชาปรุงยาผิดไปจุดหนึ่ง 

 

"เฮอร์ไมโอนี่ ดูนี่หน่อยสิ การปรุงน้ำยาสันติ หลังจากเติมผงมูนสโตนลงไปอีกครั้งน้ำยาสีฟ้าจะเปลี่ยนกลายเป็นสีม่วง จากนั้นตั้งไฟให้เดือดกรุ่นน้ำยาจะเริ่มมีสีชมพู ไม่ใช่สีส้ม" แฮร์รี่ใช้ปากกาขนนกขีดแก้ไขคำผิดให้เพื่อนสาว ก่อนจะอ่านขั้นตอนต่างๆ ก็พบว่าเธอเขียนถูกทั้งหมด 

 

"สีชมพูกึ่งส้มไม่ใช่หรอ" เฮอร์ไมโอนี่แย้งเบาๆ พร้อมกับคว้าหนังสือปรุงยามาอ่านทวนคำตอบ 

 

"ตามหนังสือมันก็ใช่นะ แต่น้ำยาสันติถ้าผิดพลาดเพียงขั้นตอนเดียวอาจทำให้คนกินหลับไม่ตื่นอีกเลยนะ" แฮร์รี่ว่า โดยไม่รู้ตัวว่าถูกเฮอร์ไมโอนี่มองอย่างจ้องจับผิด "ไม่เชื่อก็ดูหนังสือเล่มนี้สิ" 

 

หนังสือปกหนังสีดำถูกส่งให้อ่าน 

 

"แฮร์รี่ เอาหนังสือนี่มาจากไหน" เฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างแปลกใจเพราะสภาพมันคร่ำครึกว่าที่ควรจะเป็นแถมยังมีลายมือหวัดๆ เขียนกำกับเต็มไปหมด 

 

"ก็เอ่อ จากตรอกไอแดกอนเมื่อช่วงปิดเทอมไง พอดีแวะไปร้านปรุงยาแล้วเห็นวางขายเป็นหนังสือมือสองก็เลยซื้อมา" แฮร์รี่กำลังโกหกซึ่งแน่นอนว่าเฮอร์ไมโอนี่ไม่น่าจะเชื่อเขาหรอก แต่ด้วยวิสัยหล่อนคงไม่ถามออกมาอีก? 

 

แต่ครั้งนี้แฮร์รี่คิดผิด 

 

"อื้อ แล้วมันจะเชื่อได้แค่ไหนกันนะ" เฮอร์ไมโอนี่กล่าวในขณะที่พลิกหนังสือดูหน้าอื่น "ว่าแต่ลายมือนี่คุ้นๆ แฮะ -- เหมือนกับ -- ใครนะ -- ฉันนึกไม่ออก" 

 

"ลายมือคนเราเหมือนกันเป็นเรื่องธรรมดานี่" แฮร์รี่คว้าหนังสือเล่มนั้นคืน "แต่มันเชื่อได้จริงๆ นะเพราะฉันทดลองมาแล้ว" 

 

"ทดลอง?" คราวนี้เป็นรอนที่ส่งเสียงมา 

 

"ก็ใช่สิ -- ทดลองกับหนูน่ะ -- ให้มันกินเข้าไปมันก็นอนหลับสนิทดีนะ -- หลังจากหมดฤทธิ์ยามันก็ตื่นขึ้นมา" แฮร์รี่พรุ่งพรูออกมาอย่างลืมตัว "เชื่อฉันเถอะน่า หลังจากเติมผงมูนสโตนลงไปอีกครั้งน้ำยาสีฟ้าจะเปลี่ยนกลายเป็นสีม่วง จากนั้นพอตั้งไฟให้เดือดกรุ่นน้ำยาจะเริ่มมีสีชมพู" 

 

"พึ่งรู้นะว่านายเก่งเรื่องปรุงยาตั้งแต่เมื่อไหร่" รอนถามออกมาซึ่งเฮอร์ไมโอนี่ก็เห็นด้วย 

 

"เอ่อ ก็ไม่นี่! -- ฉันก็อ่านจากหนังสือไง -- พวกนายจะแปลกใจอะไรกัน" แฮร์รี่เก็บสมุดการบ้านและลุกขึ้น "ฉันแวะไปหารีมัสก่อนนะ เดี๋ยวดึกกว่านี้จะโดนฟิลช์เล่นงาน" 

 

 

 

 

ห้องอาจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดคือจุดหมายปลายทางที่แฮร์รี่บอกเพื่อนรักจริงๆ เมื่อมาถึงยังไม่ทันเคาะประตูก็ได้รับอนุญาตให้เข้าไป เวลานั้นรีมัสกำลังนั่งดื่มน้ำยาระงับอาการหมาป่าที่สเนปปรุงให้อยู่ 

 

"แฮร์รี่ โทษทีนะ กำลังมีแขกพอดี มีอะไรหรือเปล่า" อาจารย์สอนวิชาชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดทักทาย "เปิดเทอมวันแรกเป็นยังไงบ้าง" 

 

แฮร์รี่เดินเข้ามานั่ง "ไม่มีอะไรฮะ ผมแค่มาถามว่าอาการคุุณเป็นยังไงบ้าง" 

 

สเนปหันมองแฮร์รี่เงียบๆ แต่ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา 

 

"ก็สบายดีนะ น้ำยาระงับอาการหมาป่าของเซเวอร์รัสได้ผลดีจริงๆ..." รีมัสตอบพลางยิ้มละไม แฮร์รี่หันมองสเนปแวบหนึ่งก็เข้าใจได้เพราะเห็นสเนปตั้งใจและใส่ใจในการปรุงยามากแค่ไหน "...ฉันหลับสนิทเกือบทั้งคืน" 

 

"ดีจริงๆ เลยนะครับ คุณจะได้ไม่เจ็บปวดอีก" แฮร์รี่ยิ้มกว้างและหยิบกล่องของขวัญชิ้นหนึ่งออกมาให้ "ของขวัญวันคริสต์มาสน่ะครับ ผมจะให้ตั้งแต่ก่อนหน้าที่เราจะแยกจากกันแล้ว แต่ติดธุระนิดๆ หน่อยๆ ก็ลืมน่ะครับ" 

 

กล่องของขวัญชิ้นเล็กวางไว้ตรงหน้าชายหนุ่มและขยายใหญ่ขึ้น 

 

"โอ้โห! กล่องใหญ่เชียว ขอบใจมากนะ แฮร์รี่" 

 

"ลูปิน นายควรที่จะรีบดื่มยานี้ไปซะ ฉันจะได้กลับห้องเสียที" สเนปเอ่ยขึ้นอย่างทนไม่ได้ "ฉันคงไม่มีเวลามานั่งฟังนายกับลูกทูนหัวคุยกันหรอกนะ" 

 

แฮร์รี่ทำหน้ามุ่ย แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรเพราะถึงแม้จะไม่ได้มีข้อตกลงใดๆ แต่ทั้งสองก็รู้ว่าไม่ควรแสดงท่าทีอะไรออกมา 

 

"ไม่เอาน่า เซเวอร์รัส ฉันแค่ทักทายลูกทูนหัวนิดๆ หน่อยๆ เอง" ลูปินว่าแล้วหันไปยักคิ้วให้แฮร์รี่ "จริงมั้ยแฮร์รี่" 

 

"ผมแค่มาเยี่ยมอาการของคุณน่ะครับ แต่ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับ" แฮร์รี่โค้งคำนับให้ทั้งสองและออกไปห้องไป 

 

นาฬิกาดังบอกเวลาใกล้หมดเวลาที่เด็กนักเรียนจะต้องเข้าหอแล้ว แฮร์รี่รีบก้าวเดินก่อนที่ฟิลช์จะมีโอกาสจับตัวเขาส่งอาจารย์ที่เป็นเวรเดินตรวจประสาท ทว่าก่อนจะถึงหอนอนก็ดันเจอฟิลช์และคุณนายนอร์ริสจนได้! 

 

ภารโรงเฒ่าจอมเจ้าเล่ห์แสยะยิ้มอย่างไม่ชวนมองให้ "พอตเตอร์! แฮร์รี่ พอตเตอร์! แกออกมาทำอะไรในเวลาแบบนี้" 

 

"เรื่องนั้นผมไม่จำเป็นต้องบอกคุณใช่ไหมครับ" แฮร์รี่เถียงกลับ ถึงแม้ฟิลช์จะยัดเยียดความผิดให้แต่เขาก็จะไม่ยอมรับเพราะเวลานี้มันยังไม่ถึงกำหนดเวลาเข้าหอนอนเสียหน่อย "บางทีเรื่องบางอย่างมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวน่ะครับ" 

 

ภารโรงเฒ่าขมวดคิ้วแน่นและใช้สายตาสอดส่องหาความผิดของเด็กหนุ่มที่จะนำไปสู่ผลงานของเขา 

 

"อะไรอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอ" ฟิลช์ยิ้มนัยตาวาวโรจน์ "เอาออกมาเดี๋ยวนี้!" 

 

"ไม่ครับ! คุณไม่มีสิทธิ์ --" 

 

นาฬิกาดังบอกว่าหมดเวลาเข้าหอแล้ว... 

 

"มีนักเรียนลุกออกจากเตียง!" ฟิลช์แสยะยิ้มร้ายกาจและคว้าหมับที่ข้อมือของแฮร์รี่ "ตามฉันมา..." 

 

"ไม่! ไม่มีทางเด็ดขาด! เพราะคุณไม่ใช่หรือไงที่ทำให้ผมเสียเวลาจนมันเกินเวลาแบบนี้!" แฮร์รี่พยายามสะบัดมือออก แต่มือของฟิลช์เหนียวยิ่งกว่ากาวเสียอีก เขาพยายามหมุนข้อมือออกแต่ก็ไม่หลุดเสียที "ปล่อยผมนะ!" 

 

"แกตามฉันมา พอตเตอร์!" ฟิลช์ลากแฮร์รี่ออกไปจากตรงนั้นและหมายใจว่าจะไปห้องพักของอาจารย์เดินตรวจปราสาท แต่เมื่อเดินไม่เท่าไหร่ก็เจออาจารย์คนหนึ่งกำลังเดินตรงเข้ามา "แกเสร็จแน่...พอตเตอร์!" 

 

"มะ...ไม่" แฮร์รี่เกลียดความโชคร้ายของตัวเองที่สุดที่จะต้องมาเจออะไรแบบนี้ 

 

ศาสตราจารย์เวกเตอร์กับศาสตราจารย์สเนปกำลังเดินตรงเข้ามา แต่ก่อนจะถึงตัวศาสตราจารย์เวกเตอร์ก็เดินแยกตัวออกไป คงเหลือแต่สเนปที่มาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา 

 

"นี่อะไร...คุณฟิลช์?" 

 

"พอตเตอร์ครับ! พอตเตอร์ครับศาสตราจารย์สเนป!" ฟิลช์ดูจะยินดีเป็นอย่างยิ่งที่เจอสเนปมากกว่าอาจารย์คนไหน "พอตเตอร์ลุกออกจากที่นอนในยามวิกาลครับ!" 

 

"ลุกออกจากที่นอนในยามวิกาล?" สเนปทวนคำเบาๆ หากคำนวณดูคร่าวๆ แฮร์รี่ก็ไม่น่าจะเดินช้าจนหมดเวลานี่ "เป็นเช่นนั้นหรือไม่...คุณพอตเตอร์" 

 

แฮร์รี่กรอกตาไปมาอย่างรำคาญใจและไม่เข้าใจว่าเวลาดึกๆ ดื่นๆ ทำไมจะต้องเจอสเนปเป็นอาจารย์เดินตรวจปราสาททุกที! 

 

"ผม...ไม่ได้เป็นแบบนั้น" แฮร์รี่บอกอย่างหงุดหงิดเต็มทนและขยับข้อมือที่ถูกฟิลช์บีบอย่างอึดอัด 

 

สเนปหันมองอย่างไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก แวบหนึ่งในใจพลันคิดว่าข้อมือของเด็กหนุ่มคงแดงหมดแล้ว "ปล่อยมือคุณพอตเตอร์ได้แล้ว อาร์กัส ผมยืนอยู่ตรงนี้ พอตเตอร์คงไม่วิ่งหนีคุณไปไหนหรอก" 

 

ฟิลช์ปล่อยมือแฮร์รี่อย่างเสียไม่ได้ 

 

"ศาสตราจารย์ครับ จะลงโทษพอตเตอร์ยังไงดีครับ กักบริเวณในป่าต้องห้ามดีไหมครับ หรือว่าจะให้เอาแส้เฆี่ยนดีครับ!" 

 

"กักบริเวณ?" สเนปเอ่ยเสียงกระซิบ "อีกอย่างผมก็ไม่เคยรู้ว่าก่อนว่าการกักบริเวณนักเรียนจะต้องใช้แส้เฆี่ยนด้วย?!" 

 

"แน่นอนครับว่าเด็กนี่ควรได้รับโทษ?" ฟิลช์มีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม "อีกเรื่องหนึ่งที่ผมจะบอก พอตเตอร์ซ่อนบางสิ่งบางอย่างไว้ในเสื้อคลุมครับ" 

 

"อะไร! ไม่มี!" แฮร์รี่เสียงดังออกมา ดวงตาสีเขียวหันมองสเนปและส่ายหน้าไปมา "ไม่มีจริงๆ นะครับ" 

 

"เอาอะไรซ่อนไว้ พอตเตอร์ เอามาออกมา" สเนปนอกจากจะไม่ช่วยแล้วยังเห็นดีเห็นงามกับภารโรงเจ้าเล่ห์นี้อีก "เดี๋ยวนี้" 

 

แฮร์รี่ขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ ความจริงแล้วเขาไม่ได้ซ่อนอะไรที่ผิดกฏโรงเรียนไว้เลย แต่มันคือกล่องของขวัญที่จะให้อีกฝ่ายเป็นของขวัญวันคริสต์มาสนั่นอย่างไรเล่า 

 

"ผมจะซ่อนอะไรไว้ล่ะครับ" แฮร์รี่ยอมควักกล่องของขวัญนั้นออกมา ฟิลช์รอท่าที่จะคว้ามันมาแต่ก็ไม่ทัน เมื่อแฮร์รี่ยัดใส่มือสเนปไว้ได้ทันท่วงที "นี่มันของศาสตราจารย์สเนปต่างหาก ผมเห็นอาจารย์ทำตกไว้เลยจะเอามาให้ แต่ก็ถูกใครบางคนลากมาตรงนี้ซะก่อน!" 

 

คราวนี้เป็นสเนปที่สะดุ้ง "ของฉัน?" 

 

"ใช่สิครับ" แฮร์รี่ยิ้มออกมาอย่างมาดร้าย "ของอาจารย์นั่นแหละ" 

 

"อ้อ! งั้นก็คงเป็นของฉันล่ะมั้ง" สเนปยอมตอบรับโดยง่าย แม้จะไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่ก็รู้ว่าจะได้คำตอบหลังจากนี้ "ฟิลช์ ผมจะเป็นคนลงโทษพอตเตอร์ด้วยตัวผมเอง ส่วนคุณก็ไปเดินตรวจปราสาทที่อื่นเถอะ" 

 

"ได้ครับ ศาสตราจารย์ แต่หากจะมีอะไรให้ช่วย เรียกได้ทันทีเลยนะครับ" ฟิลช์ก้มศีรษะให้อย่างนอบน้อมและเดินจากไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ในใจพลันลิงโลดเมื่อคิดถึงบทลงโทษอันแสนร้ายกาจของสเนป 

 

"นี่อะไร?" สเนปตั้งคำถามทันที เวลานั้นกล่องของขวัญขยายตัวออกมาเท่าปริมาณจริงที่บรรจุสิ่งของนั้นไว้อยู่ "เดี๋ยวนี้กล้าโกหกหรือ? เธอมีอะไรให้ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่" 

 

"ผมเปล่า -- ก็ของอาจารย์จริงๆ -- ผมคิดว่าจะหาทางเอาให้อยู่นะ -- แต่โชคร้ายที่ดันมาเจอฟิลช์เสียก่อน" 

 

"หึ! เพราะไม่ใช่เถรไถลอยู่หรือไงถึงถูกจับได้แบบนี้ -- ตอบคำถามมาได้แล้วว่านี่คืออะไร" 

 

"ผมเห็นว่าช่วงนี้อากาศหนาว เลยซื้อผ้าพันคอมาให้น่ะครับ" แฮร์รี่พูดและหลบตา 

 

"หึ! เรื่องแค่นี้เองหรอ" สเนปยิ้มมุมปาก "แต่ฉันคิดว่าคงไม่มีความจำเป็นที่ต้องใช้มันหรอก..." 

 

"ถ้าไม่ใช้ก็เอาคืนมาเลยสิ ผมจะได้เอาไปให้คนอื่น" แฮร์รี่จะคว้ากล่องของขวัญกลับคืน แต่สเนปก็ยัดลงในกระเป๋าเสื้อคลุมของตัวเอง "เอามานะ ไม่อยากได้ก็เอาคืนมาเลย" 

 

"เธอนี่มันใช้ไม่ได้จริงๆ ให้แล้วจะเอาคืนมันไม่แปลกไปหน่อยหรือ?" สเนปยักไหล่ให้ "เอาล่ะ เธอเดินกลับหอนอนได้แล้ว ชักช้าถ้าฟิลช์จับตัวเธอได้อีกครั้ง ฉันจะไม่ช่วยเธออีก" 

 

แฮร์รี่ทำหน้ามุ่ยใส่อีกฝ่ายและหมุนกายจากไป ในใจทั้งนั้นเต็มไปด้วยความผิดหวังที่สเนปไม่ได้ยินดีกับของขวัญที่ให้ตนเองแม้แต่นิด ทั้งที่เขาพยายามหลบหลีกและโกหกเพื่อนเกี่ยวกับของขวัญชิ้นนี้ แต่สเนปกลับทำให้ความลิงโลดนั้นพังทะลายลง 

 

"คอยดูไปเถอะ ผมจะไม่ให้ของขวัญอาจารย์อีกเลย!" 

 

 

 

TALK : ขั้นตอนการปรุงน้ำยาสันติบางขั้นตอนต้องขอบคุณความรู้ดีๆ จาก www.hogwartsthai.com ขอรับ 

ปล.ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังติดตามและคอยให้กำลังใจนะ (ถ้าอ่านแล้วไม่ชอบใจก็ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่ง)

ปล.2 เราไปต่างจังหวัดมาแล้วได้ตุ๊กตาก็อดจิมาฝาก 2 ตัว คิดว่าจะหากติกาให้เพื่อนๆ ร่วมสนุกักน รอติดตามทางหน้าเพจนะขอรับ

หมายเหตุ : เราอาจจะไม่ค่อยว่างอาจทำให้การอัพเดตผลงานไม่ต่อเนื่อง ถ้าช่วงไหนพอมีเวลาอาจจะอัพให้ทุกวัน หรือสองสามวันอัพทีนึง แต่ถ้าไม่ว่างเลยก็อาจใช้เวลานานกว่านั้น #ต้องขออภัยในความไม่สะดวกด้วยจ้า 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น