อย่า'มา'า
email-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : |OS| IF YOU : JUNGKOOK x J- HOPE

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2562 17:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
|OS| IF YOU : JUNGKOOK x J- HOPE
แบบอักษร

if you...

 

ถ้าคุณ...

 

 

 

 

ติ้ด ติ้ด ติ้ด

 

เช้าแล้วเหรอ เมื่อคืนได้นอนนิดเดียวเอง อ่าปวดตาเป็นบ้าเลย ชายหนุ่มได้แต่คิดอยู่ในใจ ก่อนจะพาร่างกายอันหนักอึ้งของตัวเองเดินเข้าห้องน้ำไป

ผ่านไปสักพักเขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวที่พันท่อนล่างอยู่ ก่อนที่สายตาของจองกุกจะไปสะดุดอยู่ที่รูปถ่ายที่ตั้งอยู่บนชั้นวาง รูปถ่ายของเขา กับพี่โฮซอก ตั้งแต่เมื่อหลายปีที่แล้ว รูปคู่ใบแรกของเขาสองคน มันถูกถ่ายตอนที่เขาทั้งสองไปเที่ยวที่สวนสนุกด้วยกัน ตอนน้นมันคือช่วงเวลาแห่งความสุขอย่างแท้จริง

อา เผลอคิดถึงมันอีกแล้ว เขาคิดอยู่ในใจ ก่อนจะเดินไปหน้าตู้เสื้อผ้า เพื่อแต่งตัวไปงานสำคัญของอดีตคนรักของเขา เมื่อเขาแต่งตัวใกล้จะเสร็จแล้ว เขาก็เผลอคิดไปถึงอดีตที่ยังมีพี่โฮซอกอยู่ด้วย พี่เขาจะลุกขึ้นมาช่วยชายหนุ่มแต่งตัวก่อนจะทุกครั้ง ยิ่งคิดถึงมันมากเท่าไหร่ เขาก็รู้สึกเหมือนน้ำตาของเขากำลังเอ่อล้นขึ้นมา

เขายกมือขึ้นลูบสร้อยคอที่เขาคนนั้นเป็นคนมอบให้เป็นของขวัญ รู้สึกคิดถึงทุกครั้งที่เขาได้เห็นมัน อยากกอดเขาอีกครั้ง อยากสัมผัสเขาอีกครั้ง อยากให้เขายังอยู่ตรงนี้

.

.

.

.

.

 

' ไปไหนมา? ' จองกุกทำเพียงเดินผ่านร่างของเจ้าของคำถามไป ไม่มีท่าทีที่คิดจะหันมาตอบเลยแม้แต่น้อย

' ไม่ได้ยินที่พี่ถามเหรอ? ' และโฮซอกก็เป็นคนที่มีความใจเย็นมาก เขาอดทนถามอีกฝ่ายอีกครั้ง ครั้งนี้เขาประสบความสำเร็จนะ อีกฝ่ายหันมามองเขาแล้ว ก่อนจะตอบเขาถามของ

' ผมจะไปไหนทำไมต้องคอยบอกพี่ด้วยเหรอ? ' น้ำเสียงของอีกฝ่ายให้ความรู้สึกที่ห่างเหิน

' พี่เป็นห่วง แล้วกลับบ้านมาป่านนี้อีก... ' แต่ยังไม่ทันที่โฮซอกจะได้พูดจบ แฟนหนุ่มของเขาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

' พี่รู้ป้ะ...บางครั้งพี่ก็ทำตัวน่ารำคาญเกินไปอ่ะ '

จากที่เมื่อไม่กี่นาทีนี้ยังพูดกันธรรมดาๆ แต่ตอนนี้ทั้งเขาและจองกุกเริ่มที่จะพูดกันไม่รู้เรื่องแล้ว

' ก็แค่เป็นห่วงนาย! '

' รำคาญอ่ะ! เข้าใจป๊ะ!? '

พลั่ก!

เขาพยายามอย่างมากในการที่ต้องคอยบอกให้ตัวเองใจเย็น พยายามปลอบใจตัวเองว่าน้องมันคงหงุดหงิด แต่หลังจากที่โฮซอกโดนอีกฝ่ายทั้งตะคอกใส่หน้า ทั้งผลักเขา เขาก็เริ่มที่จะเย็นไม่ลง น้ำตาของเขาเริ่มเอ่อออกมาคลออยู่ที่ขอบตา ก่อนที่มันจะมากเกินจนล้นออกจากกระบอกตา แล้วไหลลงมาตามแก้มนวลของเจ้าของ

' รำคาญพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ' โฮซอกถามออกไปด้วยความรู้สึกที่รวดร้าว น้ำเสียงที่เจ้าตัวเปล่งมันออกมาช่างสั่นเครือ ถ้าเป็นเมื่อก่อนจองกุกคงรีบเข้ามาปลอบ เข้ามาขอโทษเขาไปแล้ว

' .... ' อีกฝ่ายเพียงยืนมองเขาอยู่อย่างนั้น ไม่ตอบอะไรออกมา

' เข้าใจแล้ว ' โฮซอกพยุงตัวเองลุกขึ้นจากพื้นหลังจากที่พูดจบ ก่อนจะพาร่างกายที่ตอนนี้หัวใจบอบช้ำเดินเข้าไปในห้องนอนของเขาสองคน

จองกุกมองตามแผ่นหลังบางของอีกฝ่ายอย่างเงียบงัน ลางสังหรณ์บางอย่างกำลังบอกเขาว่าเขากำลังจะสูญเสียอีกฝ่ายไป

ผ่านไปไม่นานโฮซอกก็เดินออกมาจากห้อง พร้อมกับกระเป๋าใบหนึ่งที่คิดว่าคงเป็นเสื้อผ้าของอีกฝ่าย จองกุกอย่างจะขอโทษ อย่างจะรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ แต่ปากเขาหนักเกินกว่าที่จะพูดมันออกไป

โฮซอกหันมามองหน้าจองกุกก่อนที่จะพาร่างบางๆของตนเองก้าวเดินออกไปจากอาณาเขตของคอนโดฯที่เขาอยู่กับอีกฝ่าย

จองกุกไม่ได้พูดอะไรออกไป เขานั่งมองจนไม่สามารถเห็นแม้กระทั่งเงาของอีกฝ่ายในครรลองสายตาได้อีก

.

.

.

.

.

.

.

.

 

อา ทำไมตอนนั้นตัวเขาถึงปากหนักขนาดนั้นกันนะ ถ้าครั้งนั้นเขาพูดขอโทษออกไป คนที่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นกับพี่จะเป็นผมรึเปล่าครับ? ชื่อเจ้าของงานในวันนี้จะเป็นชื่อของพี่กับผมรึเปล่า? แต่โอกาสของผมที่ให้มา ผมเป็นคนทำมันหลุดมือเอง ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว นอกจากแสดงความยินดีกับพี่ กับ....เขา

" พี่โฮซอก...ยินดีด้วยนะครับ " ผมแสดงความยินดีกับพี่เขา เมื่อพี่เขาเดินมาทางนี้ ทางที่ผมยืนอยู่

พี่เขายิ้มให้ผมก่อนจะตอบกลับมา " ขอบคุณที่มานะ จองกุก " รอยยิ้มที่แสดงออกมามีความสุขมากนั้น มันไม่ได้เกิดจากผมอีกแล้ว

" งานสำคัญของพี่ทั้งที ผมจะไม่มาได้ไงล่ะ " ผมรู้สึกมาน้ำเสียงของผมมันกำลังสั่นนิดๆ

" อือ แล้วนายสบายดีรึเปล่า? "

" ถ้าผมตอบว่าไม่ มันจะทำให้พี่กลับมาหาผมได้รึเปล่าล่ะ? " ผมถามหยั่งเชิงออกไปทั้งที่ก็รู้คำตอบอยู่แล้ว

" ขอโทษนะ แต่คงไม่ได้ " พี่โฮซอกมองหน้าผม ก่อนจะตอบออกมาตรงๆ

" ครับ...ผมรู้ ผมก็แค่พูดไปงั้นแหละ พี่อย่าใส่ใจกับมันเลย " ผมยิ้มกลบเกลื่อนออกไป

ผมเห็นแฟน..ไม่สิตอนนี้ต้องเรียกว่าสามีของพี่เขาเดินมาทางนี้ ผมไม่อยากทำให้ทั้งสองผิดใจกัน เลยตัดสินใจที่จะบอกลาเขา และสามีของพี่เขาก่อนจะออกมาจากงาน

หลังจากที่ออกมาจากงาน น้ำตาที่ผมพยายามกลั้นมันเอาไว้ก็ไหลออกมาเป็นสาย ผมไม่เถียงเลยว่า 'เราจะเห็นสิ่งนั่นสำคัญ ก็ต่อเมื่อเราเสียมันไปแล้ว '

เข้าใจแจ่มแจ้งเลยด้วย แต่ผม...ก็ยังคงรักแค่พี่คนเดียว

 

ถ้ามันเป็นไปได้..

 

ผมอยากกอดพี่อีกครั้ง

 

ผมอยากให้มีกลับมาหาผม

 

ผมอยาก...

 

ให้พี่ยังอยู่กับผม

 

แต่...

 

ผมก็รู้ดี

 

ว่ามันสายไปแล้ว

 

มันไม่ทันอีกแล้ว

 

 

 

fin

 

 

 

 

------------------

อือ นี่คือภาพที่จองกุกเห็น

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น