Mr_Poring

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : New Chance SS2 : 35

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 388

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2562 02:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
New Chance SS2 : 35
แบบอักษร

       บนโต๊ะที่รายล้อมไปด้วยหญิงสาวมีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังฟุบหน้าลงกับโต๊ะ กายในชุดนักเรียนกำลังนั่งเรียนอยู่ภายในห้องเรียนชั้นประจำ ด้วยการจัดการอะไรหลาย ๆ อย่างเมื่อคืนทำให้เขานอนไม่พอ ตอนนี้จึงรู้สึกง่วงซึมสุด ๆ

 

            กายนอนแผ่หลาลงบนโต๊ะนักเรียโดยมีเสียงเนิบนาบของครูสังคมคอยกล่อมให้หลับสบายขึ้น ต่างจากหญิงสาวทั้งสามที่กำลังตั้งใจฟังและจดเล็กเชอร์อย่างขมักขเม้น

 

            ซึ่งแน่นอนท่าทีง่วงซึมทั้งหมดของเด็กหนุ่มอยู่ในสายตาของครูผู้สอนตลอด ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่กายจะถูกปล่อยให้นอนสบาย ๆ

 

            “นายกาย ลุกขึ้นยืนเดี๋ยวนี้”

 

            “หะ เอ๊ะ” กายที่ถูกเรียกระหว่างกำลังได้ที่ลุกขึ้นมาแบบมึน ๆ งง ๆ เรียกเสียงหัวเราะจากนักเรียนในห้องได้ไม่น้อย

 

            “ค่ายบางระจันต้านทัพพม่าได้นานกี่เดือน”

 

”5 เดือนครับ ห้าววว” กายตอบพร้อมกับหาวออกมาสงผลให้ครูผู้สอนมองค้อนอย่างไม่ชอบหน้า

การกระทำเหล่านั้นยิ่งกระตุ้นให้ครูผู้สอนยิงคำถามใส่ชายหนุ่มรัว ๆ แต่กายก็สามารถตอบได้อย่างถูกต้องทุกคำถาม เรียกเสียงฮือฮาจาเพื่อนร่วมห้องได้เป็นอย่างดี

คนที่แปลกใจสุดคงไม่พ้นเฟิร์นที่รู้จักเขามานานสุด แต่ก็พอทำใจได้แล้วกับการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีของชายหนุ่มได้แล้ว

เมื่อหาเรื่องทำโทษเขาได้ครูผู้สอนจึงยอมแพ้ไปและไม่สนใจชายหนุ่มอีก เมื่อครูบอกให้นั่งลงได้กายก็กลับลงไปฟุบกับโต๊ะอีกเช่นเคย

ในระหว่างที่กำลังสะลึมสะลือได้ที่มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นปลุกให้เขาออกจากห้วงภวังค์อันแสนสบาย กายหยิบมือถือขึ้นมาดู พบว่าเป็นเบอร์ที่เขาไม่ได้เมมไว้ หากเดาไม่ผิดคงเป็นพี่แป้ง ‘คงตัดสินใจได้แล้วสินะ’ เมื่อรู้เช่นนั้นแล้วจึงยกมือขออนุญาตครูไปเข้าห้องน้ำเพื่อรับสาย

เมื่อรับสายแล้วได้ยินเสียงปลายสายที่กล่าวขึ้นด้วยอารมณ์ร้อนรน เสียงปลายสายกล่าวถึงสถานะการคร่าว ๆ ให้เขาฟัง ด้วยอารมหงุดหงิดที่ถูกขัดขวางการนอนอยู่หลายครั้งกายจึงรีบบึ่งไปยังโรงเรียนแห่งนั้นอย่างรวดเร็ว

กลับมาที่ด้านหญิงสาว หลังจากเล่าเหตุการณ์คร่าว ๆ และข้อเสนอของเธอเพื่อรับงานแล้วก็วางสายไปและจึงหันไปเผชิญหน้ากับชายวัยกลางคนทั้งสองอย่างเอาเรื่อง

“หึ ไครเขาจะช่วยคนอย่างเธอ เพื่อนเธอก็คงมีแต่จน ๆ เหมือนกันนั่นแหละ ยอมมาเป็นสาวใช้บ้านฉันง่ายกว่าเยอะ” คำสบประมาทและดูถูกดังจากปากไพรบูรด้วยน้ำเสียงน่ารังเกียจ

แมกส์ที่อดทนฟังอยู่ต้องกำหมัดแน่นสงบสติอารมณ์

“หึ ผู้ปกครองของเด็กชายแมกส์ก็คงช่วยอะไรไม่ได้แล้วแหละครับคุณไพรบูร เพราะพ่อก็นอนโรงบาลแม่ก็ไม่มีงานทำ น่าสมเพชนะครับ” ผ.อ.กล่าว

พูดเพียงเท่านี้อารมณ์ของเด็กหนุ่มก็ขาดผึง “ไอเหี้ย มึงหุบปากเลยนะ” แมกส์ตะโกนออกมาอย่างเดือดดาล พร้อมกำหมัดแน่หมายจะพุ่งเข้าไปต่อย ผ.อ โรงเรียน เพียงแต่แป้งรั้งแขนเอาไว้เสียก่อน ซึ่งการกระทำนี้ส่งผลให้สองชายวัยกลางคนแสยะยิ้มออกมา

“ก้าวร้าวจังเลยนะครับ แบบนี้ที่บ้างคงไม่ได้อบรมมารยาทให้สินะ” เสียงผ.อ.กล่าวออกมา

“นั่นสินะครับ ก็ครอบครัวแบบนั้นคงไม่รู้มารยาทในสังคมชั้นสูงหรอก”ไพรบูรกล่าวเสริม

“พวกมึงหุบปากเดี๋ยวนี้นะ” แมกส์ตะโกนออกมาอีกครั้งอย่างเดือดดาล

“พูดอะไรระวังปากหน่อยนะด.ช.แมกส์ ในห้องนี้หนะมีกล้งวงจรปิดที่สามารถบันทึกเสียงติดตั้งเอาไว้ พฤติกรรมก้าวร้าวแบบนี้คนโทษคงมากขึ้นแน่นอนอยู่แล้วและคนที่ซวยคงจะรู้นะว่าเป็นไคร” ผ.อ.กล่าวพร้อมกับมองไปยังแป้งอย่างมีนัยยะ ส่งให้ร่างบางนั้นต้องกัดฟันกำหมัดแน่เพื่อระงับอารมณ์อันพุ่งพล่าน รับรู้ได้ทันทีว่าทุกอย่างเป็นแผนของชายวัยกลางคนทั้งสองตรงหน้า

 

”ใจเย็นไว้แป้งเดี๋ยวเขาก็มาแล้ว” หญิงสาวกล่าวกับตัวเองเบา ๆ ก่อนที่สายตาจะกลับมามั่นใจดังเดิม

การเปลี่ยนแปลงในแววตานี้ส่งผลให้ชายวัยกลางคนทั้งสองรับรู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวมั่นใจในตัวเขามากเพียงใด ไพรบูรเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก

จังหวะนั้นก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกด้านนอกประตูดังลอดเข้ามา รับรู้ได้คร่าวๆว่ามีใครบางคนกำลังพุ่งตรงมายังห้องแห่งนี้ รู้ดังนั้นหญิงสาวจึงเผยรอยยิ้มออกมาอย่างมั่นใจ

เสียงเปิดประตูพร้อมกับรอยยิ้มอย่างมั่นใจของหญิงสาวและบรรยากาศกดดันคุกรุ่นจากชายหนุ่มที่กำลังหงุดหงิดเป็นที่สุดลอดเข้ามาตามซอกประตูทำให้ตัว ผ.อ. รู้สึกเกร็งขึ้นมาไม่น้อย บางทีหญิงสาวคนนี้อาจจะมีเส้นสายอยู่บ้างก็ได้ หรือตอนนี้มันกำลังหารเรื่องผิดคนกันนะ แต่คิดไปคิดมาคุณไพรบูรเองก็มีเส้นสายเป็นถึงผู้ว่าอำนาจดังนั้นมันก็ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรอีก

เมื่องรางของกายโผล่พ้นประตูเข้าไปและประตูปิดกลับจนสนิดไม่มีทีท่าว่าจะมีไครอื่นตามมาอีก ผ.อ.โรงเรียนจึงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น

“เด็กคนนี้เหรอที่เธอโทรตามมาช่วยหนะ ฮ่าๆๆๆๆ” ผ.อ.หัวเราะออกมาเสียงดังอย่างไม่เกรงกลัว โดยไม่สังเกตอาหารของไพรบูรที่ปัจจุบันหน้าซีดเป็นที่เรียบร้อย

“ฮ่าๆๆ โอ้ยผมไม่ไหวแล้ว นี่จะมาเล่นตลกให้ผมดูหรือไง ตลกเนอะคุณไพรบูร”  ผ.อ.ยังคงหัวเราะจนตัวงอ โดยไม่รู้เลยว่าอีกไม่นานเหตุการณ์จะพลิกกลับตาลปัด

++++++++++++++++++++ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น