ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 84

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2563 16:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รัก
แบบอักษร

ซันจิ

ผมที่โดนตามจีบมาตลอด3เดือนก็เริ่มที่จะหวั่นไหวบ้างเเล้วเเหละคับ เเต่สิ่งที่ผมจะรับรักของอิจิจิไม่ได้นั้นก็คือ เราเป็นพี่น้องกัน เเละอีกอย่างผมก็เป็นผู้ชายด้วยจะรักผู้ชายด้วยกันได้ยังไงล่ะ

"" ซันจิไปทำเค้กกันไหม ""

"" อยากกินหรอ ถึงจะทำเค้กนะ ไปซื้อเอาไหมง่ายกว่าเยอะ ""

"" ไม่เอาสิ วันนี้มันเป็นวันสำคัญนะ ""

"" วันอะไรของพี่หรอ พี่อิจิจิ ""

อิจิจิทำหน้าเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง ทั้งๆที่ผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะจริงๆ ผมเเค่ถามเองว่าวันนี้คือวันอะไร

"" ซันจิจำไม่ได้หรอ ว่าวันนี้คือวันอะไรของเราอ่ะ ""

ผมที่ถูกถามอย่างนั้นก็รีบคิดว่าวันนี้มันคือวันอะไรกันเเน่ เเต่ก็จำไม่ได้จริงๆ

"" ก็วันเกิดของเราสี่คนไงล่ะ ซันจิจำไม่ได้หรอวันเกิดของพวกเราไง ""

ผมที่พึ่งนึกออกก็ตกใจมากกับการที่ผมจำวันเกิดตัวเองไม่ได้

"" เออใช้ ลืมเลย555 ""

"" เเล้วสรุปจะทำหรือไปซื้อล่ะเค้กนะ ""

"" ไปซื้อสิ หยอกๆนะ5555 ""

"" ซันจิพี่จริงจังนะ เอาดีๆสิ ""

ผมที่ถูกดุก็หงอยลงอย่างเห็นได้ชัด ก็ไม่เห็นต้องดุอะไรขนาดนี้สักหน่อยนิ

"" พี่ขอโทษนะคับที่ดุนะ ให้อภัยพี่นะคับ น้า..... "" อิจิจิที่อ้อนผมที่งอลอยู่ให้อภัยตน เเต่ผมนะใจเเข็งพอคับ มาไม้นี้นะไม่ได้ผมหรอก

เเละอยู่ๆอิจิจิก็เข้ามากอดผมจากด้านหลัง เเละง้อผมเหมือนเดิม

ถ้าไม่ให้อภันก็คงกอดกันอย่างนี้ถึงมึดเเน่

"" อืมๆ ให้อภัยเเล้ว ""

"" เเล้วสรุปทำเค้กกันใช้ไหมคับ ""

"" อืมๆๆๆ ""

ผมที่ตอบรับคำตกลงของอิจิจิที่จะทำเค้ก อิจิจิเมื่อรู้ว่าผมตกลงเเล้ว ก็รีบวิ่งไปหยิบอุปกรณ์ต่างๆที่เกี่ยวกับการทำเค้กมาให้ผม

เราสองคนทำเค้กกันอยู่นาน ก็เกือบมึดเเล้ว เเละเเล้วเค้กก็เสร็จ

"" โอ้โห อย่างเหนื่อยเลยเเค่ทำเค้กเองนะเนี้ยทำไมถึงเหนื่อยขนาดนี้ ""

"" ก็พี่ไม่เคยที่จะทำนิ เอาเเต่สั่งให้คนอื่นทำให้เเละพอมาทำด้วยตัวเองมันก็จะลำบากเเบบนี้เเหละ ""

"" ซันจิคับ ซันจิทำเเบบนี้มานานเเค่ไหนเเล้วคับ ""

"" ก็หลายปีอยู่ครับทำไมหรอ ""

"" ซันจิคงลำบากมากสินะ ที่ต้องทำกับข้าวทำอาหารทำนุ้นทำนี้เเบบนี้พี่ขอโทษนะที่เคยทำให้ซันจิลำบากมาก่อนพี่..... ""

ผมที่ไม่อยากฟังคำพูดเเบบนั้นอีกจึงนำมือขึ้นไปปิดปากของอิจิจิไว้

"" ไม่ต้องพูดหรอกพี่ ผมนิที่มีเรื่องจะพูด ""

อิจิจิพยักหน้าเเละมาเเกะมือผมออกจากปากของตน

"" ผมชอบพี่นะ เป็นเเฟนกันไหม ""

ผมที่พูดประโยคที่อึดอัดในใจมานานให้คนตกหน้าฟัง ก็รู้สึกเขิลอย่างบอกไม่ถูกเเบบที่ไม่เคยรู้สึกกลับใครมาก่อนนอกจากโซโล

"" จริงหรอซันจิ ซันจิชอบพี่หรอ ""

"" จริงสิ เป็นเเฟนกันไหม ""

"" ปะ เป็นสิเป็น ""

อิจิจิหลังพูดคำตกลงเสร็จก็รีบกระโจนตัวเข้ามากอดผมอย่างรวดเร็ว

"" พี่รอวันนี้มานานมากซันจิ วันที่เราจะได้เป็นเเฟนกัน พี่รักซันจิมากๆนะ รักที่สุดในโลกรักสุดดวงใจ ""

ผมที่ถูกกอดก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรเหมือนเมื่อก่อน เเต่กลับกอดตอบอย่างเต็มใจ

"" พอได้เเล้วๆ ผมอึดอัดนะ ""

"" ก็พี่ดีใจนิ เราสองคนเป็นเเฟนกันเเล้ว ""

"" อืมๆ เอาเค้กออกไปข้างนอกกันเถอะ เรจูกับพวกนิจิรอนานเเล้ว ""

"" ครับๆ ซันจิไม่ต้องยกถาดไปนะครับ เดียวพี่ยกไปเอง ""

"" ครับๆ ""

ผมที่เดินนำออกมาก่อน ก็ต้องตกใจเมื่อ คนที่ยืนอยู่หน้าประตูนั้นก็คือพ่อของพวกผม

"" พะ พ่อ ""

"" พะ พ่อมายืนตรงนี้นานยังครับ ""

อิจิจิที่เดินตามมาก็ถามผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

"" ก็นานพอที่จะรู้เรื่องทั้งหมดของพวกเเกสองคนยังไงล่ะ ""

"" เรื่องอะไรของพ่อ ผมงง ""

อิจิจิยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อยู่ เเต่น้ำเสียงกับท่าทางกับเเสดงออกเป็นอีกเเบบหนึ่งนั้นก็คือ เสียงสั่นเเละตัวที่สั่นอยู่อย่างเห็นได้ชัด

"" เดียวไปหาชั้นที่ห้องด้วย หลังจบงานฉลอดของพวกนาย ""

"" ครับพ่อ ""

ผมที่ไม่ได้พูดอะไรเลยก็ตอบตกลงเเทนอิจิจิ

"" ฉันไม่ได้หมายถึงเเกซันจิ ฉันหมายถึงอิจิจิเเละอีกอย่าง นายนะไม่ใช้ลูกฉัน ""

ประโยคหลังมันทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์ตอนเด็กๆได้อย่างชัดเจน

"" ครับพ่อ งั้นพวกผมสองคนขอตัวกันก่อนนะครับ ""

อิจิจิตอบรับคำของผู้เป็นพ่อเเละผลักผมให้เดินตรงออกมาข้างหน้า

ผมที่พึ่งได้สติก็เดินไปตามทางเพื่อที่จะออกไปที่สวนที่จัดงานฉลองไว้หน้าบ้าน

ผมที่เดินมาถึงก็เดินไปนั่งที่โต๊ะตัวที่อยู่หลังที่สุดของงาน

เพียงคำพูดประโยคเดียวมันสามารถทำให้ผมเป็นถึงขนาดนี้เลยหรอคับ ผมไม่มีอารมณ์ทำอะไรทั้งสิ้น ไม่ว่าจะกินเค้กที่ตัวเองตั้งใจทำก็ตามหรือนั่งคุยกับพวกเรจูผมก็ไม่มีอารมณ์

นั่งคิดไปคิดมาก็คิดถึงพวกลูฟี่นะคับ ผมออกมาจากเรือก็ประมาณ4-5เดือนได้เเล้ว ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะคิดถึงผมบ้างหรือป่าว หรือว่าลืมผมเเลัหาสมาชิกกลุ่มใหม่เเล้วนะ พวกนั้นคิดถึงผมมั้งไหม เเต่ผมนะคิดถึงทุกคนเลยนะครับ คิดถึงมากอยากเจออีกสักครั้ง

 

ด้านโซโล

วันนี้คือวันเกิดของซันจิสินะ คนอย่างซันจิจะจำวันเกิดตัวเองได้หรือป่าว เเต่ผมนะจำได้นะว่าวันนี้คือวันเกิดของซันจิ

บอกตรงๆนะครับ ระหว่าง4-5เดืองที่ผ่านมาผมไม่มีวันไหนเลยที่ไม่คิดถึงซันจิ เเต่ก็ไม่รู้ว่าซันจิจะคิดถึงผมบ้างหรือป่าว หรือว่าลืมกันไปเเล้ว ขอร้องล่ะอย่างพึ่งลืมกันนะ ถ้าจะลืมก็ขอได้เห็นหน้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อน

เเละวันนี้ผมได้เตรียมของขวัญไว้ให้ซันจิด้วย มันอาจจะไม่ยิ่งใหญ่หรอกนะครับ เเต่มันมาจากใจของผมจริงๆ

ของขวัญชิ้นนั้นมันก็คือ ดวงใจของผมเองครับ ผมจะไม่ให้ใครนอกจากซันจิ ถึงเเม้ซันจิจะไม่อยากได้มันก็ตาม เเต่ถึงซันจิจะไม่อยากได้คนอื่นก็ไม่สามารถได้เช่นกันเพราะดวงใจดวงนี้ มันเป็นของซันจิไปเเล้ว

 

ด้านอิจิจิ

หลังจากิอกมาจากบ้านผมก็ไม่เห็นซันจิอีกเลย มันเป็นความผิดของพ่อคนเดียวที่พูดเเบบนั้นออกมา เรื่องอื่นมรให้พูดตั้งเยอะ เเต่กลับมาพูดเรื่องนี้ ซันจิคงเสียใจเเน่ๆ

วันนี้หน้าจะเป็นวันที่ดีของผมกับซันจิเเท้ เพราะผมกับซันจิพึ่งตอบตกลงเป็นเเฟนกัน เเละอีกอย่างวันนี้ก็เป็นวันเกิดของพวกเราด้วย

เเต่พอกลับมาทำพังไปหมด

"" อิจิจิ เห็นซันจิไหมฉันมีของที่ยากจะให้ซันจินะ ""

เรจูที่พึ่งเดินลงมาจากบ้านเหมือนกันก็เดินมาถามผมเรื่องซันจิทันที

"" มีเเต่ของซันจิหรอ เเละของผมอ่ะ ""

"" นายนะไม่ต้องเองหรอก นายมีเยอะเเล้ว เออเเล้วนายล่ะ มีของให้ซันจิไหม ""

เออใช้สิ ผมยังไม่มีของให้ศํนจิเลยนี้หน่า เเต่จะเอาอะไรให้ซันจิดีล่ะ

"" ยังเลยอ่ะ ยังไม่มีเลย ""

"" ไปหาซื้อสิ ตอนนี้ยังทันนะ งานเริ่ง2ทุ่ม นี้เเค่1ทุ่มเองไปหาซื้อสิ ""

"" โอเคๆ งั้นฝากเค้กด้วยล่ะ ไปก่อนนะ. ""

"" จ้าาาา ""

ผมก็รีบวิ่งไปที่รถเเละขับรถอิกจากบ้านทันทีเเละตรงไปที่ร้านขายของขวัญ

ขับรถสักประมาณ5นาทีก็ถึง ผมก็ลงจากรถเเละตรงเข้าไปในร้านทันที

 

ด้านซันจิ

ตอนนี้ก็ทุ่มห้าสิบเเล้ว อีกไม่ถึง20นาทีงานก็จะเริ่มเเล้ว งั้นเข้าไปนั่งโต๊ะที่ไกล้งานดีกว่า

พอเดินเข้าไปในตัวงานก็พบกับคนมากมายทั้งหญิงเเละชาย มีทั้งเด็กวัยรุ่นผู้ใหญ่จนถึงคนเเก่ก็มี

ผมก็เดินเข้าไปในตัวงานเรื่อยๆก็เห็นเรจูยืนอยู่ ผมก็เลยจะเดินเข้าไปทักสักหน่อย

เเต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีมือของใครสักคนมาจับไหล่ผมจากด้านหลัง

"" ว่าไงซันจิ ไม่เจอกันนานเลยนะ ตั้งเเต่วันนั้นก็ผ่านมา4เดือนเเล้วสินะ น่ารักขึ้นนะเรานะ ไปทำอะไรมาล่ะ ""

รู้เลยคับว่าคนที่อยู่ด้านหลังของผมนั้นคือใคร

"" มีอะไรหรือป่าวนิจิ ""

"" ป่าวนิ ก็เเค่อยากคุยกับน้องชายของตัวเองก็เท่านั้น ""

"" ถ้าไม่มีอะไรขอตัวก่อนนะ ""

"" อย่าพึ่งสิ ไม่คุยกับน้องชายหน่อยหรอ ยงจิมาคุยกับพี่ซันจิหน่อยสิน้อง ""

พอจบประโยคของนิจิอยู่ๆก็มีบุคคลปริศนามากอดผมไว้จากด้านหลัง

"" จำน้องไม่ได้หรอครับพี่ชาย ""

 

 

ความคิดเห็น