เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

ตอนที่ 82 คราดารามุ่งหน้าสู่เส้นทางแห่งความฝัน และความหวัง

ชื่อตอน : ตอนที่ 82 คราดารามุ่งหน้าสู่เส้นทางแห่งความฝัน และความหวัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 44

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2562 12:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 82 คราดารามุ่งหน้าสู่เส้นทางแห่งความฝัน และความหวัง
แบบอักษร

ตอนที่ 82 คราดารามุ่งหน้าสู่เส้นทางแห่งความฝัน และความหวัง 

 

…“ยอมแพ้ดีไหมนะ”… 

          

         กาลครั้งหนึ่ง ณ เมืองแห่งทินติน[เศษขยะเครื่องกล]มีนักมายากลน้อยนางหนึ่งนามว่า “มาย” ทุกๆวันยามตะวันโบกมือลาลับสุดขอบฟ้า นางจักเปิดการแสดงมายากลริมถนน ตั้งเวที วางป้ายประกาศ และเริ่มต้นแสดงมายากลแสนลึกลับ เสกนกพิราบจากกระป๋อง กลไพ่พยากรณ์ และเล่นตุ๊กตาถุงมือให้เหล่าคนเดินสัญจรบนถนนหันมาสนใจนาง รับฟังนาง และยืนมองชมการแสดงสุดแสนอัศจรรย์ของนาง ทว่าความจริง แม้บนถนนมีคนเดินสัญจรประปราย กระนั้นไม่มีใครสนใจอยากชมการแสดงของนักมายากลน้อยสักคน..

         เมืองแห่งขยะที่ผู้คนมองเรื่องสนุกคือเรื่องไร้สาระ..

         สังคมที่ไม่มีความเห็นใจ และต้องการความหวัง..

         มันช่างว่างเปล่า..

         เหลือเกิน..

         เด็กน้อยก้มหน้าก้มตาจดจ่อกับคำสอนผู้ปกครอง ผู้ปกครองสั่งสอนให้ลูกหลานเคร่งครัดขนบธรรมเนียม ตีกรอบ และขีดเส้นให้เหล่าเด็กน้อยเติบโตเป็นเหมือนพวกผู้ใหญ่ หากว่าปลายทางนั้นสามารถสร้างรอยยิ้มให้ชีวิตมีความสุขได้ละก็ บางทีมายคงต้องยอมแพ้ตรงนี้.. และเลิกเชื่อมั่นความฝัน..

         ทว่าแม้ความจริงโหดร้ายเพียงใด มายยังขึ้นแสดงบนเวที และพยายามสื่อสารกับคนมากมายด้วยการแสดงมายากลลึกลับ ไม่มีใครรู้นางดื้อดึงทำเช่นนี้เพื่ออะไร เพราะความจริงแล้วไม่มีใครสักคนบนโลกนี้สนใจนาง… เสียงของนางดังไปไม่ถึงใคร ความตั้งใจของนางไม่เคยได้รับการยอมรับจากผู้ใด…

         โลกราตรีอันมีฝุ่นควันลอยเหนือฟ้าสีดำราวขนอีกา ไร้แสงดวงดาว บนถนนอิฐอันเงียบเหงามีหมาผอมโซเดินโซเซจวนเจียนล้มลงอย่างอ่อนแรง ขอทานสร้างบ้านใต้สะพาน โสเภณีรับงาน และยืนโปรยเสน่ห์เรียกลูกค้ากระเป๋าหนักหน้าโรงแรมหอนางโลม สตรีสวมกระโปรงอยู่บ้านทำงานเลี้ยงลูกเพื่อมิให้เสียเวลาสามีที่กำลังนั่งดื่มสุราบ่นเรื่องงานกับเพื่อนร่วมงานขี้เมานิสัยมือไม่พายเอาเท้าราน้ำ วิถีชีวิตผู้คนจมปักกับการทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมงราวแรงงานทาส เป็นเช่นนับแต่อดีต และเหมือนจะเป็นเช่นนี้ตลอดกาล..

         มายคิดว่าตัวเองแตกต่าง.. ผิดแปลกจากสังคมที่ถูกกำหนดด้วยค่านิยม และตัวเลขบนกระดาษ กระนั้นนางยังคงแสดงมายากลด้วยใจรัก

         …

         ..

         .

         ทว่าวันแห่งการตัดสินใจมาถึงพร้อมคำถามที่มายมักถามตัวเองเสมอ

         “ความฝันของเจ้าคืออะไรหรือ?

         ท่ามกลางโลกสีเทามัวราวสีน้ำที่มีเถ้าถ่านผสม บนถนนมีกระดาษหนังสือพิมพ์ลอยปลิดปลิวว่อนเขียนหัวข้อคนฆ่าตัวตาย ชายหญิงมนุษย์ร่างขีดเงาดำคล้ายภูตผีที่เด็กชอบฝันร้ายเห็นทุกค่ำคืนหลังหลับตานอนหลับ สถานที่อันไร้ซึ่งสีสันใดนอกจากวัตถุสิ่งของบนเวที และแสงสีเรืองรองบนตัวนักมายากลน้อย มายได้พบเจ้าปีศาจ ปีศาจรูปร่างราวคนขาดสารอาหารตัวดำปี๋ที่แลมองแล้วไม่ต่างจากเหล่าชายหญิงดำๆบนถนน เจ้าปีศาจยืนบนถนนอย่างเดี่ยวดาย พลันยืดขายาวปานเสาไฟ ก้าวเท้าขึ้นบนเวทีมายืนตรงหน้ามาย ร่างกายของมันมีแขนยาวราวอสรพิษ ขายาวประหนึ่งหางดวงดาวตก ออร่าของมันดำมืดมิดราวก้นบึ้งของหัวใจมนุษย์อันเปี่ยมด้วยความเห็นแก่ตัว ทว่ามายกลับไม่รู้สึกกลัวมันเลย..

         และทันใดนั้น นักมายากลน้อยก้มหน้ากอดหมวกนักมายากล นางอมยิ้มเอียงอาย และเงยหน้าตอบคำถามให้เจ้าปีศาจ

         --

         (เสียงพลิกหน้ากระดาษ)

         --

         “…”

         ไม่มีคำตอบใดปรากฏ เพราะแผ่นกระดาษของหนังสือนิทานหน้าสุดท้ายถูกฉีกขาด เจ้าหญิงน้อยกะพริบตาปริบๆพลางลองพลิกหนังสือนิทานบน ล่าง ซ้าย ขวา เคาะๆ เขย่าๆ สวดภาวนาต่อปักษา และภูตวิเศษเพื่อหาแผ่นกระดาษหน้าสุดท้ายที่ขาดหาย ทว่านางหามิเจอ เจ้าหญิงน้อยวางหนังสือนิทานลงบนพื้นอันเย็นเยียบราวธารน้ำแข็ง และไม่นานนักนางปิดหนังสือนิทานลงอย่างเบามือด้วยใจรักทะนุถนอมมันอย่างของล้ำค่าที่สุดในชีวิต ใช่ หนังสือนิทานเรื่อง “นักมายากลน้อยกับเจ้าปีศาจนักล่าความฝัน” เนื้อหาด้านในเขียนถึงเรื่องราวของมาย นักมายากลน้อยผู้มีความฝัน..

         ทว่าเพราะเหตุใดนะ เพราะใครนะ

         ใครที่ฉีกกระดาษของหนังสือนิทานหน้าสุดท้าย.. เพราะอะไรเขาถึงไม่อยากให้คนอ่านต่อรู้คำตอบของมาย…

         “..”

         เจ้าหญิงตัวเล็กตัวน้อยสงสัยจัง นางลุกยืนด้วยสองขาผิวสีขาวนวล และกอดหนังสือนิทานแนบอก ครั้นเดินไปยังบริเวณที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาภายในห้องหอคอยที่กักขังเจ้าหญิงน้อยมิให้นางพบเจอคนโลกภายนอก ราวว่านางคือเจ้าหญิงผมยาวที่โดนแม่มดร้ายจับขัง ราวว่านางถูกโลกใบนี้ปฏิเสธมิให้ใครล่วงรู้การมีอยู่ของนาง ชีวิตของเจ้าหญิงน้อยตั้งแต่จำความได้ นางสูญเสียมารดา และบิดาขับไล่นาง สั่งให้นางใช้ชีวิตบนหอคอยตราบชั่วนิรัน…

         “..”

         เจ้าหญิงน้อยวัยสี่ขวบไม่มีใครสอนอ่านหนังสือ ไม่มีใครสอนให้เขียนหนังสือ นาง…

         …

         ..

         .

         ไม่มีใครเหลียวแล นอกจากภูตวิเศษที่นำขนมปัง และฟืนมาให้นางทุกๆเช้า

         “…”

         ขอบคุณคุณภูตขนมปังสำหรับขนมปังอร่อยๆ 

         เจ้าหญิงน้อยกอดหนังสือนิทาน และทอดกายหย่อนก้นนุ่มนิ่มนั่งลงบนพื้นแข็งมีแสงจันทร์ขาวนวลตกทาบทับบนเรือนร่างงดงามน่ารักน่าหยิก เรือนผมลอนยาวจรดสะโพกสีทองมีประกายเงางามทอแสงไสว ดวงตากลมโตสีฟ้าใสกระจ่างดั่งลูกแก้วบริสุทธิ์ นัยน์เนตรอันไร้มลทิน ไม่มีความคิดด้านลบหรือความรู้สึกแย่แต่อย่างใด มันใสสะอาดสะอ้านราวดวงตานางฟ้าแรกเกิด อบอุ่นราวดวงไฟแห่งความหวัง อ่อนโยนละมุนละม่อมเช่นเดียวกับมารดา เปี่ยมด้วยความไร้เดียงสา และความซื่อสัตย์ต่อหัวใจ

         เนื้อหนังนุ่มนิ่มน่าอุ้ม หัวใจบริสุทธิ์ดั่งผ้าขาว แม้นยามนี้นางยังเป็นแม่หนูน้อยน่ารัก แต่ภายภาคหน้าในอนาคตนางต้องเติบใหญ่เป็นโฉมงามที่ไม่มีสตรีใดเทียบชั้นความงามกับนางได้อย่างแน่นอน

         ไหล่บอบบาง เรือนร่างเล็กจิ๋วเท่าเด็กอนุบาล กระนั้นนางไม่มีเพื่อน ไม่มีพ่อแม่เอาใจใส่

         ทุกอย่างที่นางควรมี..ถูกพรากเอาไปด้วยฝีมือแม่มดร้าย และเหมือนว่าเจ้าหญิงน้อยยังไม่รู้ตัวด้วยว่าชีวิตตนเองนั้นเลวร้ายเพียงใด..

         นางซื่อมิใช่หรือ ความต้องการของนาง ความปรารถนาของนาง ความฝันของนาง

         สิ่งเหล่านี้ไม่เกี่ยวกับชีวิตที่นางควรมีแม้แต่น้อย..

         นางไม่รู้จักชีวิตดั่งเจ้าหญิงในกรงนก..กระนั้นนางอยากโบยบิน..

         เจ้าหญิงน้อยปรารถนาโลกภายนอกที่คุณพ่อบอกว่ามีสัตว์ร้ายมากมายคอยไล่จับเด็กกิน..

         “..”

         นางหันหลังให้กรงขังเหล็กอันเย็นยะเยือกราวลมหนาว และแหงนหน้ามองดวงจันทร์ ครั้นเอื้อมมือหมายไขว้คว้ามัน…

         “…”

         กาลเวลาฤดูหนาวมีปุยหิมะพัดตกลงขอบช่องระบายอากาศ ฤดูร้อนมีแสงอรุณสาดส่องอาบไออุ่นดั่งผ้าห่มคุมตัวเจ้าหญิงน้อย และฤดูฝนมาเยือนพร้อมหยาดฝนประกายใสกระจ่าง เพลาล่วงเลยผ่านพ้นอย่างรวดเร็วราวมีมือปีศาจช่วยพลิกกระดาษหนังสือนิทาน ความปรารถนาของนางกลายเป็นจริง… กระนั้นมันต้องแลกมาซึ่งการเสียสละ ความสูญเสีย และความสิ้นหวัง… ทว่าแล้วแม้นเรื่องราวของนางเรียกร้อง และบีบคั้นนางมิต่างจากเรื่องราวของนักมายากลน้อย ถามว่าหากสามารถเลือกได้ใหม่อีก นางยังจะเลือกเดินทางไปกับพวกสาวน้อยน่ารักน่าถีบรึเปล่า

         คำตอบ นางจักตอบอย่างมั่นใจด้วยความภาคภูมิใจ และรอยยิ้มแห่งความหวัง

         ต่อให้สามารถเลือกใหม่ได้อีกครั้ง.. หนูจะยังเลือกเดินทางไปตามหาความฝันกับพวกพี่สาวค่ะ ^______^ 

         -- 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น