คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 13: ขออึ๊บหน่อย [4] -- จบ

ชื่อตอน : บทที่ 13: ขออึ๊บหน่อย [4] -- จบ

คำค้น : โรมานซ์, ดราม่า, คณานางค์, พระเอกปากจัด, 18+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2562 07:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13: ขออึ๊บหน่อย [4] -- จบ
แบบอักษร

 

 

“ดึกขนาดนี้จะมารบกวนเฟื่องทำไม ลูกหลับแล้ว” แกล้งประชดเขาที่หายออกไปกับน้องสาวร่วมชั่วโมงกลับถึงบ้านก็หายเข้าห้องไปอาบน้ำนานสองนานกว่าจะเคาะประตูเรียกตนเอง รู้ว่าเขาต้องการอะไร ก่อนหน้าเขากระซิบบอกว่าจะมานอนด้วย 

มือใหญ่เลื่อนลงมาแตะหน้าท้องดันนิดหน่อยให้ถอยหลังเข้าไปข้างใน ตามมาติดๆ ปิดล็อกประตูห้องก่อนยกกล่องบางอย่างขึ้นมาอวด รณภพแลบลิ้นเลียรอบปากจับมือหล่อนพามานั่งลงบนโซฟา 

“อะไรคะ” ถามเพราะเขายกกล่องนั้นให้ตัวเอง ฉุดมือมานั่งตัก หล่อนเองก็เริ่มเกลียดตัวเอง ควรจะเหนียมอายหรือแกล้งดิ้นแต่เปล่าเลย เขาดึงให้นั่งก็ยอมนั่งง่ายๆ นี่แหละ ชอบมากด้วย 

“ของขวัญ ลองเปิดดูสิว่าชอบไหม” 

“อะไรนะ อยากรู้จัง” แกล้งพูดให้เขาหมั่นไส้ จับฝากล่องยกขึ้นก็เห็นกล่องไอโฟนนอนจมอยู่ด้านล่าง หยิบออกมาแกะดูเห็นว่ามันเป็นรุ่นใหม่ล่าสุดที่ขนาดใหญ่พอๆ กับไอโฟนแปดพลัส หล่อนเงอะๆ งะๆ เล่นไม่เป็นเพราะมันไม่มีปุ่มอะไรเขาจึงช่วยเปิดเครื่องให้ หล่อนมองแล้วจำ แหม ก็ตอนนี้ยังใช้ไอโฟนห้าอยู่เลย 

“ชอบไหม ไม่รู้ว่าชอบสีอะไรก็เลยเลือกสีทองมาให้ เมื่อเช้าเห็นโทรศัพท์ของเธอหน้าจอร้าว มันเป็นความผิดฉัน” มือเขาเริ่มกอดรัดแน่นมากขึ้นสอดมือมาใต้ร่มผ้าลูบแผ่นหลังบอบบางหาสิวเสี้ยนก็ไม่เจอสักเม็ด ผิวนุ่ม ลื่น ละมุมมือ 

จมูกเขาป้วนเปี้ยนจูบบนต้นคอของหล่อน เฟื่องลดารู้สึกอัดอัดไม่อยากให้เขามองตัวเองเป็นที่ระบายอารมณ์ หมดความต้องการก็โยนของมีราคามาให้เหมือนที่เขาชอบทำกับผู้หญิงคนอื่น หล่อนอยากได้รับอะไรจากเขามากกว่านั้นแต่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร ความรัก ความมั่นคง หรืออาจจะทั้งสอง 

สิ่งเดียวที่กลัวคือการไม่เป็นที่ปรารถนาสำหรับเขาอีกครั้ง ไม่อยากให้เขากลับมาใจร้ายเลือดเย็นให้ตนเองรู้สึกแย่อีก ปากเขาแนบบนต้นคอเรื่อยขึ้นมาจูบบนปาก โทรศัพท์กับกล่องถูกแย่งออกจากมือไปวางที่อื่นเพื่อเขาจะเดินหน้าต่อ แต่ก่อนที่เขาจะปลดกระดุมเสื้อหล่อนจับมือไว้ 

“มีอะไร” เสียงเขาไม่ห้วนแต่ก็ไม่ได้เบา 

“เฟื่องรู้ว่าเฟื่องขัดใจคุณไม่ได้ เฟื่องไม่ได้อยากถูกด่าหรือถูกทำร้าย แต่เฟื่องแค่อยากบอกคุณไว้ ว่าถ้า… คุณไม่ป้องกัน เฟื่องอาจจะ…” 

“ยาคุมฉุกเฉินยังทันไหม” สีหน้าเขาเริ่มเครียดวันนี้ทั้งวันมีเวลาไปซื้อโทรศัพท์ใหม่แต่ดันลืมเรื่องการคุมกำเนิดไปซะสนิท 

หล่อนพยักหน้า เสียใจที่เห็นเขาทำหน้าอย่างนั้นเหมือนกำลังกลัวว่าจะต้องรับผิดชอบหล่อนกับลูกอีกคน ใช่สิ ก็เขาแค่อยากนอนด้วย ไม่ได้อยากสร้างครอบครัวหรือมีหล่อนเป็นภาระ “ยี่สิบสี่ชั่วโมงแรกจะชัวร์กว่าแต่ห้ามช้าเกินเจ็ดสิบสองชั่วโมง” 

รณภพหยุดคิดคำนวณพักหนึ่งพลางเหลือบสายตามองนาฬิกาแขวนผนัง บวกลบเวลาในใจก็พบว่าเพิ่งจะครบยี่สิบสี่ชั่วโมง “…เลทยี่สิบสี่ไปสักสองสามชั่วโมงคงไม่เป็นไร อึ๊บเสร็จเดี๋ยวออกไปซื้อให้” 

แล้วเขาก็เริ่มต้น ‘อึ๊บ’ ในทันทีแม้จะแอบเห็นว่าหล่อนแอบน้ำตาคลอ พูดแค่นี้ทำเป็นน้อยใจ เขาเห็นแต่ไม่ได้สนใจจะง้อ เขารู้ตัวเองดีว่าแค่เห่อช่วงแรกเท่านั้นและมองว่าหล่อนเป็นของใกล้มือจะมานอนด้วยตอนไหนก็ได้ แค่โยนเศษเงินนิดๆ หน่อยๆ กับของมีราคาหล่อนก็น่าจะยอมให้เขาหาความสุขอย่างไม่โต้แย้ง 

รณภพแอบร้าย แค่ทำดีด้วย ซื้อของให้ เพราะต้องการอยากจะมีความสัมพันธ์ทางกาย ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับหัวใจ 

เขาเลิกปล่อยในกลัวหล่อนท้องขึ้นมาจริงๆ รีดน้ำยาออกสองยกกว่าจะยอมพลิกลงจากกายเปลือยเปล่า สวมเสื้อผ้าออกไปซื้อยาคุมทั้งแบบฉุกเฉินและแบบธรรมดาเยอะมาก รวมไปถึงถุงยางอนามัย เขาวางไว้บนเตียงให้หล่อนเลือกกินเอง พูดแค่นั้นแล้วล้มตัวลงนอนลงเตียงอีกฝั่ง เจ้าของห้องนอนมองเขาทั้งน้ำตา รู้สึกน้อยใจ ค้นหาตัวยามากินในใจก็คอยปลอบตัวเองว่าไม่เป็นไร รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่จริงจัง จะไปโทษใครได้ล่ะในเมื่อหล่อนยอมนอนกับเขาง่ายๆ เอง 

เขาทำเหมือนจะใจดี พูดดีด้วยในช่วงเช้าแต่พอตกเย็นกลับเปลี่ยนไปเป็นอีกคน แค่สักแต่จะนอนด้วย เหมือนอย่างที่คนอื่นชอบพูดกันว่าน้ำแตกก็แยกทาง นั่นแหละ ตรงกับเขาเป๊ะเลย 

  

 

 

 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ 

หากสนใจเล่มติดต่อเพจ คณานางค์ - แก้วกัลยา (ราคา 320 บาทฟรีพัสดุ) 

หรือสามารถอ่านต่อได้ในรูปแบบอีบุ๊คค่ะ ราคาเบากว่ามากๆ ราคา 199 บาทค่ะ ^//^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น