Duble R.
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 เจ้าของสนามแข่งรถ (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 เจ้าของสนามแข่งรถ (2)

คำค้น : เฮียปาร์ค,ปาร์ค,อัญชัน,อัญโก๊ะ,แพ้ทาง,คนมีเกียร์,ผู้ชายสายดุ,วิศะ,เกียร์,พระเอกเย็นชา,นางเอกโก๊ะ,นิยายรักวัยรุ่น,ไม่เน้นดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2562 16:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 เจ้าของสนามแข่งรถ (2)
แบบอักษร

ภายในสนามแข่งรถมีตึกสามชั้นเป็นอาคารสำนักงาน ทั้งสามชั้นถูกแบ่งเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน โดยชั้นแรกนั้นถูกแยกเป็นส่วนๆ มีห้องครัว ห้องอาหาร ห้องนั่งเล่น ห้องดูหนังขนาดย่อม ห้องคาราโอเกะ ห้องฟิตเนส เรียกได้ว่ามีทุกอย่างครบครับภายในชั้นเดียว และส่วนกลางของชั้นก็ถูกจัดให้เป็นห้องโถงรวมที่ปาร์คเอาไว้คอยประชุมและสั่งงานให้กับคนของเขาและเอาไว้คอยรับแขก ชั้นสองเป็นส่วนของห้องพักของลูกน้องปาร์คที่ไม่ต้องการกลับบ้านหรือว่าไม่มีบ้านให้กลับและห้องทำงานของพวกเขาด้วย ส่วนชั้นที่สามชั้นบนสุดนั้นเป็นส่วนของห้องทำงานของปาร์คและห้องนอนของเขา อีกทั้งมีห้องพักอีกหลายห้องไว้สำหรับให้เพื่อนของปาร์คที่มาค้างที่สนามแข่งของเขาได้พัก และยังมีส่วนของดาดฟ้าที่สามารถมองเห็นในส่วนของสนามแข่งได้แทบจะทั่วบริเวณอีกด้วย ตั้งแต่ชั้นสามจนถึงดาดฟ้าไม่มีใครมีสิทธิ์ขึ้นไปทั้งนั้นหากไม่ได้รับอนุญาตจากปาร์ค ยกเว้นเพื่อนสนิทของปาร์ค 

เข้ม หนึ่งในรุ่นน้องคนสนิทของปาร์คเป็นหนึ่งในคนที่มีสิทธิ์ขึ้นไปบนชั้นสามในส่วนของห้องทำงานของปาร์ค ชายหนุ่มร่างสูงผิวสองสีรูปร่างกำยำถือจานข้าวเดินขั้นบันไดไปที่ชั้นสามแล้วตรงไปที่ห้องทำงานของปาร์ค หลังจากที่เคาะประตูและได้รับอนุญาตเข้มก็เปิดประตูเข้าไปแล้ววางจนข้าวลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าปาร์คที่กำลังนั่งทำงานอยู่ 

ร่างสูงเจ้าของห้องวางมือจากงานที่ทำอยู่แล้วลงมือทานข้าวที่รุ่นน้องคนสนิทนำมาให้ทันทีเหมือนทุกครั้ง แต่เหมือนว่ารุ่นน้องคนสนิทของปาร์คจะตาดีเห็นถึงสิ่งผิดปกติบนร่างกายของรุ่นพี่ที่เคารพเข้าปากเลยถามออกไปด้วยความอยากรู้และเป็นห่วง  

"มือลูกพี่ไปโดนอะไรมาครับ?" 

พอโดนเข้มทักปาร์คก็ชะงักมือที่กำลังจะตักข้าวกินเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วเอ่ยบอกกับเข้มด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แค่หมาบ้ามันกัด ไม่เป็นไรหรอก กล้องตัวที่เก้าประมาณสองทุ่มสิบนาที ไปจัดการที อย่าให้กูเห็นพวกมันที่นี่อีก" 

"ครับลูกพี่" เข้มรับคำแล้วออกจากห้องไปโดยไม่ได้ถามอะไรอีก เพราะพอจะมองออกว่ารอยบนมือของปาร์คไม่ใช่รอยหมาแต่น่าจะเป็นรอยโดนคนกัดมากกว่า แต่ในเมื่อรุ่นพี่ของเขาบอกว่าเป็นหมานั่นก็แสดงว่าเขาไม่คิดจะติดใจเอาความอะไรดังนั้นเขาก็คงไม่ต้องทำอะไรเกี่ยวกับคนที่ทำร้ายร่างกายรุ่นพี่ของเขา 

ปาร์คเลิกสนใจรอยฟันบนมือของตัวเองแล้วกินข้าวต่อ ข้าวกล่องจากร้านประจำที่เลโอสั่งผูกขาดเอาไว้ให้มาส่งที่สนามแข่งของเขาเสมอตั้งแต่ที่เขาเปิดสนามแข่งมา รสชาติของอาหารตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ไม่เคยเปลี่ยนเลย เป็นรสชาติเดียวกันกับที่ปาร์คและครอบครัวมักจะแวะไปกินเสมอในวันหยุดเพราะบรรยากาศของร้านที่ตกแต่งให้เหมือนกับว่ากำลังนั่งทานข้าวอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ทำให้เขาไม่เคยเบื่อเลยที่ต้องไปกินข้าวที่ร้านอาหารแห่งนั้นทุกวันหยุด แต่ว่าตั้งแต่ที่แม่ของเขาตายเขาก็ไม่เคยได้ไปที่ร้านนั้นอีกเลย  

เฮือก!! 

ถึงจะไม่ใช่ทุกคืนแต่ก็แทบจะทุกคืนที่ปาร์คต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกจากฝันร้าย เหตุการณ์ในวันที่พ่อกับแม่ของเขาทะเลาะกันอย่างรุนแรงจนต้องเลิกรากันด้วยเรื่องที่เด็กอย่างเขาในตอนนั้นไม่อาจจะเข้าใจ ได้แต่ยืนร้องไห้สะอื้นดูพ่อกับแม่ทะเลาะกันก่อนที่แม่จะเดินจากเขาไปแล้วไม่ก็ไม่กลับมาหาเขาอีกเลย เพราะหลังจากนั้นไม่กี่เดือนเขาก็ได้ไปยืนอยู่ต่อหน้าโรงศพของผู้หญิงที่เขาเรียกว่าแม่ที่จากไปเพราะโรคมะเร็ง ในวันนี้เขาถึงเข้าใจว่าในตอนนั้นบุพการีทั้งสองทะเลาะกันรุนแรงด้วยเรื่องอะไร 

พ่อนอกใจแม่ 

พ่อของเขาแอบไปมีคนอื่นและแม่ของเขาก็จับได้ แม่จะขอเลิกกับพ่อแล้วให้พ่อรับผิดชอบผู้หญิงคนนั้นแต่พ่อไม่ยอมเพราะไม่อยากจะเสียแม่ไป แต่พ่อก็ไม่สามารถรั้งแม่เอาไว้ได้ แม่หนีไปทั้งๆ ที่พ่อไม่ยอมหย่าให้ จนแม่จากไปทั้งปาร์คและพ่อถึงได้รู้ว่าที่เธอขอหย่าเพราะรู้แล้วว่าตัวเองป่วยจนไม่มีทางรักษาได้และเหลือเวลาอยู่อีกไม่นานเลยอยากให้พ่อของปาร์คมีคนคอยดูแลรวมถึงปาร์คด้วย แต่ว่าตั้งแต่วันนั้นพ่อของปาร์คก็ไม่ได้มีใครอีกกลับเลี้ยงเขามาโดยลำพังอีกทั้งยังทำงานหนักทุกวัน ปาร์คเองแอบเห็นหลายครั้งที่พ่อของเขาไปยืนร้องไห้อยู่หน้ารูปแม่ของเขา ปาร์ครู้ดีว่าพ่อของเขาเจ็บปวดมากแค่ไหนเพราะเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน เพราะแบบนั้นเขาถึงไม่เคยคิดจะรักใครเพราะว่าเขาไม่อยากจะต้องเจ็บปวดเหมือนพ่อของเขา 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น