Duble R.
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 เจ้าของสนามแข่งรถ

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 เจ้าของสนามแข่งรถ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2562 10:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 เจ้าของสนามแข่งรถ
แบบอักษร

เสียงเร่งเครื่องยนต์ดังกระหึ่มไปทั่วสนามแข่งรถ ก่อนที่รถสองคันจะพุ่งตัวออกจากจุดสตาร์ทไปด้วยความเร็ว เสียงเชียร์จากคนดูก็ดังขึ้นลุ้นว่าฝ่ายใดจะเป็นฝ่ายชนะ เพียงไม่นานการแข่งขันก็สิ้นสุดลงพร้อมกับชัยชนะของฝ่ายหนึ่งและความพ่ายแพ้ของอีกฝ่าย แต่แทนที่การแข่งขันจะจบลงเท่านั้น กลับกลายเป็นว่ามีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นได้เมื่อฝ่ายที่ชนะไม่ได้ของตามที่เดิมพันเอาไว้ จนเกิดความชุลมุนขึ้นจากการตะลุมบอนกันของทั้งสองฝ่าย แบบว่าคนที่ดูแลสนามแข่งรถอยู่จะเข้ามาห้ามแต่ก็ไม่เป็นผล

“ไอ้คิงมึงทำอะไรอยู่ว่ะทำไมไม่เข้าไปห้าม” บูมวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหลังจากที่สังเกตุเห็นความวุ่นวาย “ มึงรีบไปตามไอ้พวกนั้นมาช่วยกันก่อนที่ลูกพี่จะออกมาเห็น”

“ไม่ทันแล้วว่ะ” คิงหน้าเสียไม่น้อยอย่างที่เอ่ยบอกเพื่อนพร้อมกับส่งสายตาให้เพื่อนหันไปมองอีกทาง

“เวรแล้วไง!”

เสียงเร่งเครื่องยนต์ของรถแข่งขึ้นอีกครั้งพร้อมกับที่มีรถคันหนึ่งพุ่งเข้ามาทางที่กำลังตีกันอยู่ จากที่กำลังต่อยตีกันอย่างเอาเป็นเอาตายก็ต้องตกใจและพากันแตกกระเจิงออกจากกันเพื่อเอาตัวรอดจากการถูกรถชน

เอี๊ยดดดดดดดดดดด!

รถแข่งคันงามจอดสนิทกลางวงความวุ่นวายที่พึ่งหยุดลง บูมรีบเข้ามาควบคุมสถานการณ์เอาไว้ก่อนที่จะสายไป

“ก็พวกมันดิพี่ แพ้แล้วจะไม่ยอมจ่าย”

“ใครบอกกูจะไม่จ่าย กูแค่ขอแข่งอีกรอบแต่มึงไม่ยอม”

“ก็กูบอกให้มึงจ่ายมาก่อนไง กูถึงจะแข่งใหม่”

“ก็กูจะแข่งอีกรอบก่อนค่อยจ่าย”

“เฮ้ยพวกมึง จะหยุดได้รึยัง เดี๋ยวเฮียก็...” ไม่ทันแล้ว บูมพูดยังไม่ทันจะจบประโยค ความน่ากลัวของค่ำคืนนี้ก็มาเยือน

ร่างสูงที่ขับรถเข้ามาจอดอยู่กลางวงนั้นเปิดประตูก้าวลงมาจากรถ และสะกดสายตาของทุกคนเอาไว้เหมือนกับว่ากำลังโดนสาปให้กลายเป็นหิน ทุกคนหยุดนิ่งอยู่กับที่ไม่มีการเคลื่อนไหวใดใดหรือแม้แต่เสียงพูดคุยใดเลยตั้งแต่ที่ชายหนุ่มปรากฏตัว

ชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตร ผิวขาว ผมสีน้ำตาลเข้ม ลงมาจากรถด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์ แต่สายตาเอาเรื่องไม่น้อย หลายคนเหมือนกับกำลังพยายามทำตัวเองให้เล็กที่สุดเหลือแม้แต่ให้กลายเป็นอากาศธาตุ ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ก็ตาม ชายหนุ่มกวาดสายตาไปหาตัวก่อเรื่องทั้งสองฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา

“ที่นี่สนามแข่ง ถ้าจะกัดกันก็ไปที่อื่น” ‘ภัควัฒน์’ หรือ ‘ปาร์ค’ พูดขึ้นเสียงเย็น ทั้งยังกวาดตามองไปรอบๆ จ้องทีละคนจนต้องพากันแยกย้ายแทบไม่ทันเมื่อเจอกับสายตาเย็นยะเยือกของเจ้าของสนามแข่งที่นานทีจะลงมาที่สนาม

การปรากฏตัวของปาร์คสร้างความตื่นตาตื่นใจให้ผู้หญิงที่ตามเพื่อนตามแฟนมาดูการแข่งขันไม่น้อย โดยเฉพาะกลุ่มน้องใหม่ที่ตามมาเชียร์เพื่อน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือ ‘อัญชัน’ หรือ ‘อัญ’ ที่มาส่งข้าวเลยเจอกับเพื่อนพอดี

อัญชันกับเพื่อนอีกคนเดินไปเข้าห้องน้ำหลังจากที่เอาอาหารที่มีคนสั่งไปส่ง แต่ตอนที่อัญชันกำลังยืนรอเพื่อนอยู่ก็ดันเห็นคนทำลับๆ ล่อๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นทำให้เธอแอบก้าวตามไป จนได้เห็นว่าพวกเขาทำอะไร และในวินาทีนั้นคนที่อัญชันแอบตามมาก็หันมาทางที่เธออยู่

อุ๊บ!

อัญชันถูกปิดปากจากด้านหลังและลากออกไปจากตรงนั้น ด้วยสัญชาตญาณเธอเลยกัดเข้าที่มือนั้นอย่างแรงเพื่อทำให้ปล่อยมืออแกจากเธอแต่ก็ไม่เป็นผล จนถูกลากออกมาไกลพอสมควรเธอจึงถูกปล่อยให้เป็นอิสระ

“เป็นหมารึไงห๊ะ” ปาร์คสะบัดมือออกจากปากของอัญชัน ทั้งที่เขาช่วยเธอเอาไว้แท้ๆ เพราะเธอดันไปเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้า แต่เธอกลับกัดเขาเนื้อแทบหลุดเห็นเป็นรอยฟันเด่นชัด

“อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วยจริงๆ ด้วย” อัญชันยกมือขึ้นตั้งการ์ดเพื่อป้องกันตัวเอง เพราะเป็นมุมมืดทำให้เธอเห็นหน้าเขาไม่ชัด

“ร้องเลย ถ้าอยากให้พวกนั้นได้ยิน แล้วตามมา” ได้ผล อัญชันเงียบและดูอ่อนลง “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เด็กอย่างเธอจะมา กลับบ้านไปกินนมนอนซะ แล้วอย่ามาที่นี่อีก” ปาร์คพูดจบก็เดินแยกออกไปทันที

“นี่ ฉันไม่ใช่เด็กนะ ฉันโตแล้ว” อัญชันตะโกนไล่หลังปาร์คไม่ดังนักเพราะกลัวคนที่พึ่งหนีมาจะได้ยิน

ทำไมใครก็ชอบบอกว่าเธอเป็นเด็ก ถึงเธอจะหน้าอ่อนแต่เธอก็ไม่ใช่เด็กแล้ว ตอนนี้เธออายุ 19 ปีแล้ว เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว

“ฉันจะมาอีก จะทำไม”

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น