Redfox.
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

4 : ตอนจบนี้มึงเลือกเองนะ [NC]

ชื่อตอน : 4 : ตอนจบนี้มึงเลือกเองนะ [NC]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ต.ค. 2562 18:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4 : ตอนจบนี้มึงเลือกเองนะ [NC]
แบบอักษร

 

 

 

4 : ตอนจบนี้มึงเลือกเองนะ

 

 

อดีตที่ยังเล่าไม่จบ...

 

 

4 ปีก่อน

 

 

สองอาทิตย์ผ่านไป...

 

 

 

"อ๊ะ!.. ฮ๊า..งง อึก! บะ เบาหน่อยกูเจ็บ!!"

 

 

"ซี๊ดส์...!! โดนHมาก็หลายรอบจนรูจะหลวมแล้วมึงยังจะเจ็บอยู่อีกหรอ!! อาส์!" คำพูดของไอ้เหี้ยยอร์ชทำหน้าผมชาไปแทบ แต่เพราะความเจ็บปนเสียวที่ช่องทางด้านหลังมันมากจนผมคิดอะไรต่อไม่ได้นอกจากเสียวกระสันสุดตีน

 

 

 

คุณอาจจะคิดว่าผมง่าย ที่ยอมให้ศัตรูเอาแบบหน้าด้านๆ โคตรเสียศักดิ์ศรีที่จริงก็แค่เด็กร่านแต่ผมอยากจะบอกเหลือเกินว่าถ้าไม่ต้องมาเจออะไรแบบที่ผมเจออยู่ อย่าสะเออะมาสั่งสอน!

 

 

และสิ่งที่มันเกิดขึ้นกับผมในตอนนี้มันก็เป็นเพราะผมทำตัวเองทั้งนั้น แล้วแบบนี้ผมจะให้คนอื่นมาเดือดร้อนในสิ่งที่ผมเลือกได้ยังไง.. บอกแล้วไงผมไม่อยากเป็นตัวปัญหามากไปกว่านี้

 

 

 

เพี๊ยะ!!

 

 

 

"อู๊ย!! ตีทำเชี้ยไรมันเจ็บนะสัส! โรคจิต! อื้ม..ม ฮ๊ะ!.. " กำลังคิดอะไรเพลินๆ มือหนาของมันก็ฟาดเข้าแก้มก้นผมเต็มเหนี่ยวจนผมถึงกับสะดุ้งและไอ้การสะดุ้งตัวของผมมันยิ่งทำให้ลูกชายของไอ้ยอร์ชกระแทกเข้ามาลึกกว่าเก่า

 

 

 

"ซี๊ดด.ส์...!!! อิเมีย อู๊ยยกูโคตรเสียว ตอดคว_ผัวลึกๆอีกเมียจ๋า!" แม่ง! ไอ้เวรพูดเชี้ยไรนักหนาว่ะ!! รำคาน!!!

 

 

ปึก! แม่งหงุดหงิดสวนหมัดเข้าหน้ามันไปทีแบบหมันไส้สุดๆ

 

 

"สัสพอร์ต! มึงจะเอางี้ใช่ไหม!!" และมันก็เป็นไปตามคาดไอ้คนติดไฟง่ายถึงกลับชี้หน้าคาดโทษผมอย่างหัวร้อน

 

 

"แล้วมึงจะทำ..! อ๊ะ! อ๊าาส์..!! ไอ้เชี้ยยอร์ช ละ ลึกๆ!.." มันโถมแรงกระแทกหนักยิ่งกว่าเก่า ผมหลืบมองสีหน้ามันตอนแรกเหมือนโกรธแต่พอผมพูดจบมันกลับขลี้ยิ้มพอใจ

 

 

ผมพูดไรผิดไปว่ะ..?

 

 

"ลึกๆหรอหื้ม.. ผัวจัดให้ตามคำขอเลยเมียจ๋า" เชี้ย!!!! ไม่ใช่อย่างนั้นเว้ยยยย!!!!!!

 

 

"ฮ๊ะ!.. เหี้ยยอร์ชชช!!!!! ไอ้ส้นตีน!!!!เอ๊ย" ครั้งนี้ผมอยากจะบ้าตาย ไม่ใช่สิ ทุกครั้งที่ถูกมันHผมนี่อยากจะบ้าตายทุกครั้ง แม้มันจะผ่านมาสองอาทิตย์แล้วที่ผมต้องยอมแหกขาใช้หนี้น้ำละหมื่นถึงจะโดนกระทำมามากกว่าสิบครั้งแล้ว แต่รูตูดผมมันก็ยังชินอยู่ดีนั่นแหละ

 

 

ชีวิตเด็กม.3ใสใสอย่างผมต้องมาบดซบที่สุดในชีวิตก็เพราะเข้ามาพัวพันกับพวกเหี้ยนี่แท้ๆเลย!!

 

 

ปึก ปึก ปึก พั่บ พั่บ..!

 

 

"อ๊ะ..! ยะ ยอร์ช.. กูจะเสร็จ ละแล้ว อึก!" ความรู้สึกพุ่งถึงจุดสุดยอด ท่อนเอ็นของผมมันร่วมมีน้ำสีขาวปลิ่มอยู่ปลายป้านพร้อมกับการขยายตัวพ่องพร้อมระเบิดเต็มที่

 

 

"เออ! ซี๊ดส์... อะ อีกนิดกูก็เสร็จ ฮ่ะ..!" ตอนนี้สมองผมแทบไม่จดจำคำพูดไอ้ยอร์ชอีกแล้ว สมองผมมันเบลอจนอยากจะหลับไป แต่ปากก็ยังคงครางเสียงกระเซ้าน่ารังเกียจอยู่เรื่อยๆยามที่กายแกร่งกระแทกเน้นจุดกระสันของผมอย่างบ้าคลั่งราวโกรธแค้นมาสิบชาติ

 

 

"อ๊ะ!.. อื้ม.ม ฮึก!. อ๊าาส์"

 

 

"พร้อมกู!.. อ้าส์/ อ๊าส์..!!"

 

 

 

เราสองคนปลดปล่อยตามนัดหมาย ความรู้สึกอุ่นร้อนฉีดกระเซ็นไปทั่วช่องทางด้านหลังจนผมรู้สึกได้แม้สติจะร่อยหรอเต็มที มันเจ็บ.. แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าโคตรดี

 

 

นี่ผมกำลังคิดอะไรอยู่ นั่นมันคือคนที่ทำลายศักดิ์ศรีของผมนะ.. ขอร้องล่ะได้โปรดอย่าให้หัวใจผมอ่อนไหวไปกับคนอย่างมันเลย แค่นี้ตัวตนอย่างผมก็น่ารังเกียจมากเกินพอแล้ว

 

 

-ยอร์ช-

 

 

หลังจากปลดปล่อยรอบที่สองของวันและดูเหมือนจะเป็นรอยสุดท้ายของวันนี้ซ่ะด้วย เพราะไอ้ตัวดีมันสลบคาอกผมไปแล้วครับ ผมก้มมองดูเรียวหน้าของเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างหลงไหล จมูกเชิดดูรั้นนั่นรับพอดีกับปลีบปากบางอมชมพูที่โคตรน่าจูบ ไอ้พอร์ตมันคงไม่รู้ตัวหรอกว่าตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมามันทำให้ผมหลงมันมากแค่ไหน บางครั้งการที่ต้องใกล้ชิดกันแทบทุกวันมันก็สามารถทำให้เกิดความผูกพันธ์ที่ลึกซึ้งขึ้นมาได้

 

 

 

แต่ผมก็ต้องเก็บซ้อนความรู้สึกเอาไว้ครับ ซ้อนเอาไว้ให้ลึกที่สุด เพราะผมรู้ว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันคือแผนของไอ้นอฟที่ต้องการทำให้ผมพ่ายแพ้มันทางอ้อม ด้วยการผลักไอ้พอร์ตเข้ามาในชีวิตผมทำให้ผมหลงมันจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วค่อยทำลายทิ้ง แบบที่มันชอบทำ

 

 

อีกอย่างความจริงแล้วผมมีแฟนแล้วครับ เธอชื่อเจนนี่ เป็นน้องสาวต่างมารดาของไอ้นอฟมัน เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากผมชอบเธอเพราะเธอทำให้ผมดูมีค่า รอยยิ้มของเธอมันทำให้ผมมีกำลังใจทุกครั้งที่ได้เห็นเธอจึงเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตผมโดยที่ไม่ต้องมีอะไรมาอธิบายมากไปกว่านี้ เธอคือรักแรกของผมส่วนไอ้พอร์ตคงเป็นแค่ความรู้สึกดีดีที่ไม่ควรเกิดขึ้น

 

 

 

ผมลุกขึ้นจากเตียงด้วยร่างกายเปลือยเปล่าคาบน้ำรักของมันยังเปลาะเปื้อนไปทั่วหน้าท้องผมเต็มไปหมดผมก้มมองคราบน้ำพวกนั้นก่อนเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมันใบหน้าขาวยามหลับมันดูไร้เดียงสาจนอยากจับใส่โหลไว้ดูเล่นคนเดียว

 

 

 

"หลงรักมันแล้วรึไง" ผมไม่แปลกใจที่เห็นไอ้นอฟมันเดินเข้ามาได้ เพราะที่นี่ก็เป็นหนึ่งในกิจการของมันเหมือนกัน ร้านเกมเมื่อวานนั่นแหละครับความจริงแล้วมันคือของไอ้นอฟ ห้องชั้นบนร้านเกมที่ผมใช้พาไอ้พอร์ตมาใช้หนี้นี่ก็ด้วย

 

 

"หึ!.. กูคงปัญญาอ่อนหลงรักสัตว์เลี้ยงหรอกนะ" ผมหันไปยิ้มกวนให้ไอ้นอฟพร้อมใบหน้าเย้ยหยันตอบกลับราวคำพูดเมื่อกี้ของมันไม่มีค่าอะไรสำหรับผม

 

 

"หึ กูหวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ รู้ใช่ไหมว่าเกมมันพึ่งเริ่ม" ไอ้นอฟมันก็ยังคงสามารถกดข่มผมได้อยู่เหมือนเดิม ทั้งคำพูดความคิดอ่านของมันหลายครั้งทำผมพ่ายแพ้ตั้งแต่เริ่ม

 

 

"มึงไม่ต้องมาหวังลมๆแร้งๆให้เสียเวลาหรอก กูไม่มีทางหลงรักมันเด็ดขาด! อีกอย่าง.. มึงอย่าลืมว่ากูมีเจนนี่แล้ว" ผมจ้องมองใบหน้าเรียบนิ่งของมันด้วยสีหน้าจริงจังปนสนุก ไอ้นอฟมันดูนิ่งไปเวลาผมพูดถึงเจนนี่

 

 

"คนดีซ่ะเหลือเกินนะมึง.. แต่ก็ต้องขอบใจที่มึงยังยืนยันว่ายังรักน้องสาวกูอยู่ แม้ว่าเด็กคนนั้นจะถูกรุมโทรมจนกลายเป็นบ้าไปแล้ว" คำพูดของไอ้นอฟมันไม่ต่างจากมีดแหลมที่กรีดใจผมอย่างเลือดเย็น มันรู้ว่าผมเสียใจกับเรื่องมากแค่ไหน เรื่องนี้มันทำให้ผมเข่าแทบทรุดทุกครั้งที่ได้ยิน

 

 

เจนนี่เธอเป็นแฟนผม ผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่ผมตั้งใจจะรักไปจนวันตาย แต่เพราะความผิดพลาดเมื่อต้นปีก่อนผมนัดเธอมาว่าจะพาไปเที่ยวฉลองในวันวาเลนไทด์แต่วันนั้นผมมาหาช้าไป.. มันเลยทำให้เธอถูกพวกสัตว์นรกลากไปข่มขืน พวกมันทำระยำกับเธอสารพัด กว่าผมจะหาตัวเธอเจอ เจนนี่ก็เสียสติไปแล้ว...

 

 

 

เอาจริงๆนับตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ผมยังไม่กล้าไปเจอหน้าเจนนี่เลยด้วยซ้ำ ทุกครั้งที่คิดถึงภาพเหตุการณ์ในวันนั้นน้ำตามันไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ทุกที

 

 

"กูขอล่ะนอฟ มึงเลิกพูดเรื่องนี้สักทีเถอะ.." น้ำเสียงผมโคตรสั่นตอนพยายามเค้นพูดออกไป ผมไม่กล้ามองหน้าไอ้นอฟจนต้องเบนสายตาหันหนี แต่ทิศที่สายตาผมมองไปมันกลับสบเข้ากับร่างบางบนเตียงพอดิบพอดี

 

 

"วันนี้ได้กี่น้ำ" มันเปลี่ยนเรื่องตามที่ผมขอจริงๆ

 

 

"สอง"

 

 

"รวมแล้วก็สิบเจ็ดครั้งคิดเป็นเงินก็แสนเจ็ด หึหึ.. แค่สองอาทิตย์กว่าๆก็ใช้หนี้ได้เกินครึ่งแล้ว เร็วดีนี่" ผมไม่รู้ว่าในน้ำเสียงเรียบๆของมันแฝงไว้ด้วยอะไรบ้าง คนอย่างมันเลวหน้าตายขนาดไหนใครก็รู้ "มึงว่าดีไหม ถ้ากูจะให้พวกไอ้นิล.."

 

 

"มึงเก็บความคิดชั่วๆของมึงไปเลย!!!ไอ้สัส!!" สิ่งที่มันคิดแต่เอ่ยชื่อพวกไอ้นิลผมก็รู้แล้วว่ามันคิดจะทำอะไรกับไอ้พอร์ต มันทำให้ผมสติหลุด ตะโกนแหกปากลั่นชี้หน้ามันด้วยสายตาโกรธแค้นอย่างลืมตัว

 

 

"หึหึหึหึ ฮ่าๆๆ! เห็นไหมล่ะมึงที่จริงแล้วการHสองอาทิตย์มันก็ทำให้มึงหลงเด็กนี่จนโงหัวไม่ขึ้นได้ สันดานตัวผู้อย่างเราๆมันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริงๆ" ไม่บ่อยที่คนอย่างมันจะหลุดหัวเราะ ถ้าเรื่องนั้นมันไม่สะใจมัน ผมถูกไอ้นอฟเหยียบหัวจนมิดอีกครั้งแล้วครับ ตอนนี้ตัวผมกำลังสั่นเทาไปด้วยความโกรธแค้น ผมพยายามระงับมันไอ้ไว้ไม่ให้เดือดดานจนไปชกหน้ามันเข้า เล็บจิกเข้าหาฝ่ามือแน่นกัดปากฝืนกั้นความรู้สึกสุดๆ

 

 

ปึกๆ!

 

 

แรงตบเบาๆที่ไหล่สองสามทีเหมือนปลอบใจมาจากไอ้คนที่ผมอยากตะบันหน้าเอามากๆ กลิ่นหอมเย็นเอกลักษณ์ของมันโชยแตะจมูกจนทำให้ผมรู้ว่ามันอยู่ใกล้ผมมากแค่ไหน

 

 

"สองอาทิตย์สุดท้าย.. ใช้เวลากับมันให้คุ้มค่า เมื่อเวลาหมดลง ถึงตอนนั้นมึงต้องเลือก"

 

 

ไอ้นอฟมันทิ้งผมไว้คำพูดสุดท้ายของมันยังวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในหัวสมองผมไม่หยุด ใจผมเต้นแรงถี่พาให้หายใจหนักหน่วง ผมอึดอัด มันเหมือนมีมือมาบีบคอผมไว้จนหายใจไม่สะดวก ไอ้นอฟมันกำลังทำอะไรกับผมกันแน่!

 

 

14 กุมภา..

 

 

สองอาทิตย์ที่เหลือกำลังจะจบลงในวันนี้แล้วครับ ที่ผ่านมาผมกับไอ้พอร์ตก็ยังคงทำเหมือนเดิมที่เราทำทุกวัน แต่ผมรู้สึกได้ว่าsexของเรามันไม่ได้เป็นเซ็กส์ที่ป่าเถื่อนรุนแรงเหมือนตอนแรก มันละมุนเร้าร้อนในแบบคนรัก..

 

 

"อื้ม..ม ยะ ยอร์ช.. อืมม.มมอ๊าาส์ ยอร์ช..จ๊วบ!" เสียงครางกระเซ้าหวานยังดังเล็ดลอดจากกลีบปากบางใต้ร่างผมอย่างต่อเนื่องทุกครั้งที่ผมขยับเอวกระแทกช่องทางตอดรัดของมันเป็นจังหวะไม่เร็วไม่ช้า แขนเรียวโอบกอดรอบคอผมผลักดันลงรับจูบละมุนจากปากบางลิ้นเล็กพยายามสอดแทรกผ่านปากผมราวนักสำรวจที่โหยหาความตื่นเต้น

 

 

 

"อื้ม.. ! จ๊วบ!~ เมีย.. มึงกำลังทำกูคลั่งนะรู้ตัวไหมหื้ม.." จูบจนพอใจผมก็ผละปากออกก่อนกดจูบหน้าผากบางไปทีนึงเป็นการให้รางวัลเด็กดีของผม

 

 

"ผะ ผัว.. ลึก ละ ลึกๆ! ฮ๊าางง.." โอ๊ย.. ผมกำลังจะตายผมต้องตายแน่ๆ ไอ้พอร์ตตอนนี้มันโคตรอ้อนโคตรยั่วทำเอาใจดวงน้อยของผมสั่นระรัวหายใจผิดจังหวะกันเลยทีเดียว

 

 

"ซี๊ดส์..! อิเมีย..! จิ๊! กูชักทนกับมึงไม่ไหวแล้วนะ!" ไอ้พอร์ตมันปลือตามองผม แทนที่มันจะกลัวมันกลับขยับยิ้มพร้อมเรียวลิ้นบางที่เลียปากตัวเองเหมือนแมวน้อยยั่วสวาท

 

 

"ผัว.. อื้ม.." ไม่ไหวแล้วโว๊ย!!!!! เล่นบทพระเอกไม่ไหวแล้วว!!!!! พรึบ! กูขอเป็นโจรปล้นสวาทเหมือนเดิมก็แล้วกัน!

 

 

ไม่รอช้าผมจับไอ้พอร์ตพลิกคลานเข่าจัดการคว้าหมอนมาหนุนรองท้องมันไว้ ก่อนเริ่มบันเลงบทรักร้อนแรงกระแทกมิดซอยอย่างบ้าคลั่ง

 

 

พั่บๆๆ!!

 

 

"อะ โอ๊ย!.. อื้มม! อ๊าส์...!! อ๊ะ!.." ไอ้พอร์ตครางไม่เป็นภาษาผมรู้ว่าแท้จริงแม่งก็ต้องการท่านี้เหมือนกัน ช่องตอดรัดเร่งขมิบตอดท่อนเอ็นของผมรัวๆ ผมเห็นสีหน้าด้านข้างของมันแล้วผมรู้เลยว่ามันโคตรเสียว

 

 

"ซี๊ดด! เมีย.. กูโคตรเสียวเลย!"

 

 

ผมจัดการกระแทกไอ้พอร์ตพร้อมเล่นกับเรือนร่างขาวเนียนของมันจนหนำใจปลดปล่อยน้ำสุดท้ายออกมาในที่สุด ผมกับมันล้มตัวลงแขนฉุดร่างบางมาโอบกอดไว้แน่น ฝังหน้าลงกับแก้มมัน กลิ่นตัวของมันก็ยังหอมเหมือนเดิม

 

 

"ยอร์ช.. วันพรุ่งนี้มึงกับกูจะเป็นยังไงว่ะ" ผมนึกว่ามันหลับแล้วซ่ะอีก ไอ้ตัวเล็กใต้ร่างผมมันถามคำถามที่แม้แต่ผมยังไม่กล้าที่จะตอบ

 

 

"มึงว่าเรา.. จะเหมือนเดิมไหม มึงว่ากู.. จะยังเรียกมึงว่าผัวได้อยู่ไหม"

 

 

น้ำเสียงมันสั่นมากผมยังไม่ได้ตอบมันไป ใบหน้าเล็กขยับฝังหน้าลงกับอกผมไม่นานผมกลับรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นอุ่นๆไหลอาบอกผม

 

 

"อย่าร้องไห้.. ตราบใดที่กูยังอยู่ทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิม"

 

 

จริงๆผมเองก็ไม่รู้หรอกว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ตัวผมน่ะเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน แต่ที่ผมกลัวว่ามันจะเปลี่ยน คือสิ่งที่นอฟมันจะทำต่างหาก วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการใช้หนี้แล้วครับ น้ำสุดท้ายพึ่งปลดปล่อยไปนั่นแสดงว่าไอ้พอร์ตใช้หนี้หมดแล้ว

 

 

ผมกอดมันแน่น กอดมันให้แน่นที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้

 

 

"วันนี้วันวาเลนไทด์.. มึงไปเที่ยวกับกูนะ" ไอ้พอร์ตมันเงยหน้าจากอกผมเราสบตากันพอดิบพอดี ดวงตากลมโตปรากฎคราบหยาดน้ำตาทิ้งเอาไว้ ผมยกนิ้วปาดมันทิ้งเบาๆ จริงๆผมโคตรเกลียดวันนี้เลยครับ พวกคุณก็น่าจะรู้... แต่เพราะสายตาของมันทำให้ผมปฏิเสธไม่ลง

 

 

"อืม.."

 

 

ตอนนี้ห้าโมงเย็นแล้ว ผมปล่อยให้ไอ้พอร์ตมันกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนัดเจอกันอีกทีตอนหนึ่งทุ่มที่หน้าห้างดังใจกลางกรุง ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแต่เพราะมันยังไม่ถึงเวลานัดผมเลยคว้าบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบค่าเวลาไปพลางก่อน

 

 

rrrrrrr rrrrrrrrr rrrrrrrr

 

 

นอฟ

 

 

ชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจอทัสกรีนมันทำให้ผมไม่อยากรับ ผมไม่อยากได้ยินเสียงของมัน แต่ผมมีสิทธิ์ปฏิเสธด้วยหรอ..

 

 

ติ๊ด!

 

 

"ฮัลโหล"

 

 

'ถึงเวลาที่มึงต้องเลือกแล้วยอร์ช'

 

 

มันจะรู้ตัวไหมครับว่าคือคนที่ผมอยากฆ่าให้ตายมากที่สุดในเวลานี้

 

 

"กูต้องเลือกอะไร"

 

 

'อย่ามาทำแกล้งโง่ กูรู้ว่ามึงรู้ว่าต้องเลือกอะไร เลือกดีดีล่ะ ถ้ามึงเลือกพลาดแล้วมารู้ตัวทีหลังมันก็สายเกินไปแล้ว'

 

 

"กู.. ยังไม่พร้อม" ผมกำลังกลัว.. การเลือกของผมมันจะเปลี่ยนชีวิตผมไปตลอด ถ้าเป็นหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ผมคงตัดสินใจเลือกได้ง่ายๆโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก แต่พอมาตอนนี้ ผมยอมรับว่าไอ้พอร์ตมันกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผมไปแล้ว

 

 

'มึงต้องเลือก! เจนนี่ หรือ พอร์ต มึงต้องเลือกมาไอ้ยอร์ช! และกูหวังว่ามึงจะไม่ลืมว่าที่น้องกูต้องเป็นแบบนี้มันเพราะใคร'

 

 

'อย่า.. อย่า!!!! กรี๊ด!!!!!! อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา!!!!!!! กรี๊ด!!!!!!!! ปล่อยยย!!!!!!! ปล่อยฉานน!!!! ฮื้อออ ยะ ยอร์ช!! ยอร์ชอยู่ไหนช่วยเจนด้วย!!!! กรี๊ด!!!!!!!!!!!'

 

 

"เจนนี่! เจนนี่!!.." ผมแทบบ้ายามที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของเจนนี่ดังเล็กลอดออกมาจากปลายสาย น้ำตาลูกผู้ชายมันไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่

 

 

'สรุปมึงเลือกใคร'

 

 

"เจนนี่ กูเลือกเจนนี่..."

 

 

'มึงเลือกได้ดี..' ติ๊ด!..

 

 

 

ไอ้นอฟวางสายไปแล้ว เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่รู้แต่ผมก็ยังยืนอยู่ที่เดิมเหมือนตัวโง่งม สุดท้ายเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ที่ยังไม่คิดจะวางก็ดังขึ้นปลุกผมตื่นจากภวังค์ความว่างเปล่า เบอร์ที่โชว์อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์คราวนี้มันกลับเป็นเบอร์ของคนที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุดตอนนี้

 

 

พอร์ต

 

 

ผมปล่อยให้โทรศัพท์มันดังอยู่อย่างนั้นจนสายตัดไปเอง ผมยังไม่อยากรับ แต่ไม่นานมันก็โทรเข้ามาใหม่อีกครั้ง ถอนหายใจเฮือกใหญ่มือปาดน้ำตาทิ้งพยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติที่สุด ไม่อยากให้อีกคนรู้ว่าผมกำลังร้องไห้

 

 

'ฮัลโหล!! มึงอยู่ไหนเนี่ย!!นี่มันเลยเวลานัดมานานแล้วนะสัส!! ทำไมHกูหนักจนไม่มีแรงเดินรึไง!!'

 

 

"เปล่า.. กูกำลัง.."

 

 

'เออๆ! ไม่เป็นไรเดี๋ยวค่อยเจอบนห้องมึง กูกำลังจะเดินไปถึง กูถึงห้องมึงเมื่อไหร่เตรียมตัวพังพินาศได้เลยมึง! ปล่อยให้กูยืนโดดเดี่ยวจนยุงจะหามไปแดกอยู่ตั้งนาน มึงนะมึง! กูจะเอาคืนให้สาสมเลย รอแปปกูรอไฟข้ามถนนก่อนมันยังแดงอยู่..'

 

 

ผมได้ยืนเงียบอึ้งครับไอ้คนปลายสายมันพ่นแร๊ปด่าผมจนผมฟังแทบไม่ทัน แต่ก็ต้องเผลอหลุดยิ้มให้กับความหัวร้อนของมัน เมื่อกี้มันบอกกำลังข้ามถนน คงไม่ใช่ถนนหน้าคอนโดผมหรอกนะ มันยังไม่ได้วางสายไปครับผมก็ยังคงเอาโทรศัพท์แนบหูไว้อย่างนั้น

 

 

 

'ไฟเขียวแล้วว!! รอเดี๋ยวมึงเดี๋ยวมึงเจอกู!..'

 

 

 

ปึ้ง!!!!!!!!!!!!!โคล้ม!!!!!!!!!!!

 

 

'กรี๊ดดดดดด!!!!! มีคนโดนรถชน!!!!!!'

 

 

วินาทีนั้นที่ได้ยินเสียงเหมือนสมองผมหยุดสั่งการไปชั่วขณะ ขาผมก้าวเดินไปยังระเบียงช้าๆ มือเปิดประตูกระจกเลื่อนออก เสียงหวีดร้องยังคงดังระงมไปทั่วบริเวณ ผมค่อยๆก้มลงมองไปข้างล่าง ภาพที่ผมเห็นมันทำผมช๊อค

 

 

"พอร์ต!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

 

 

____________________________

 

ตอนนี้ค่อนข้างบีบหัวใจน่าดูตอนแต่งก็แอบสงสารยอร์ชเหมือนกัน ทำไมนอฟถึงร้ายขนาดนี้นอฟทำไปเพื่ออะไรนะ ชอบไม่ชอบยังไงก็อย่าลืมเม้นต์คุยกับเค้าบ้างเด้อออ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น