ผู้บำเพ็ญเพียรภายในถ้ำ
email-icon

ฝากนิยายด้วยน้า

ตอนที่ 56 วางแผนใหม่

ชื่อตอน : ตอนที่ 56 วางแผนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ต.ค. 2562 09:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 56 วางแผนใหม่
แบบอักษร

"อื้มมม ยะ หยุดนะทำไมถึงใช้คาถาไม่ได้!"

 

 

 

โคนันที่พยายามจะหนีด้วยการแปลงสภาพตัวอองเป็นกระดาษก็ต้องผิดหวัง จักระในรางกายหยุดไหลเวียนไปดื้อๆ เธอจึงต้องนอนทนให้ชายสวมหน้ากากที่กำลังละเมอลูบไล้ทรวงอกของเธอ

 

 

 

ร่างกายราวนางแบบชั้นดีพยายามต่อต้านและขัด ทว่ามันก็ไม่ได้ผล ราวกับเรี่ยวแรงของเธอถูกดูดออกไปทั้งหมด จึงได้แต่นอนหันหลังให้ชายสวมหน้ากากบีบคลึงหน้าอกผ่านเสื้อคลุมต่อไป

 

 

 

จนนานเข้าร่างกายเธอก็เริ่มตอบสนองต่อการบีบคลึงเสียเอง เสียงครางหวานๆเริ่มค่อยๆดังออกมาใบหน้าของโคนันเริ่มแดงระเรื่อจากที่เคยต่อต้านมือของโทบิตอนนี้เธอเริ่มค่อยๆอ่อนลง และยอมให้เขาทำในสิ่งที่เขาต้องการต่อไป

 

 

 

ทว่าในขณะที่เธอกำลังเคลิบเคลิ้มจู่ๆ มือของโทบิก็หยุดลง เธอรู้สึกแปลกใจก่อนจะเริ่มกลับมาตั้งสติ ดิ้นไปมาให้หลุดจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม แต่น่าเสียดายที่มือของเขาหยุดไปเพียงครู่เดียว

 

 

 

มือใหญ่พลิกร่างของโคนันให้หันมาตะแคงเข้าหากันและโคนะนก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่าชายที่เคยสวมหน้ากากตอนนี้เขาถอดหน้ากากออกไปแล้ว แถมเจ้าตัวร้ายกำลังยกยิ้มให้เธอด้วย

 

 

 

"นายคือโทบิ ?"

 

 

 

"คิดยังไงละครับรุ่นพี่โคนัน "

 

 

 

"ไม่แต่หน้าของนายไม่ใช่ว่าถูกไฟไหม้ ?"

 

 

 

"อ่อนั่นก็แค่เรื่องโกหกเท่านั้นแหละ เรื่องนี้ไว้ผมจะบอกทุกอย่างให้คุณฟังทั้งหมดเองนะโคนัน แต่ก่อนอื่น..."

 

 

 

คาซึยะในร่างหลักใช้มือเชยคางของโคนันก่อนจะส่งริมฝีปากเข้าประกบกับริมฝีปากเล็กของเธอโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว ตาของหญิงสาวเบิกกว้างดูตกใจ เธอเริ่มพยายามต่อต้านชั่วครู่หนึ่ง

 

 

 

จนยามลิ้นของชายหนุ่มสอดเข้ามาในช่องปากและเริ่มรุกรานพันลิ้นของเธอร่างกายของเธอก็ตอบสนองเขาอย่างไม่รู้ตัว ลิ้นของเธอเริ่มเข้าพัวพันลิ้นของเขาราวกับอสรพิษเสียงดูดจ๊วบๆ จากปากทั้งสองเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆก่อนเจ้าตัวร้ายจะผละปากจ้องมองหญิงสาวที่กำลังรู้สึกขัดใจ

 

 

 

"ดูเหมือนจะชอบ...ใช่ไหม ?"

 

 

 

"มะ ไม่ได้ชอบสักหน่อย"

 

 

 

"หรอครับ แต่ผมชอบนะโดยเฉพาะรสชาติที่หวานหอมของรุ่นพี่น่ะ"

 

 

 

"จริงหรอ ฉันนึกว่า..."

 

 

 

"นึกว่า ?"

 

 

 

"ไม่มีอะไร"

 

 

 

คาซึยะแสยะยิ้มก่อนจะลุุกขึ้นมานั่งและดึงร่างของโคนันเข้ามาในอ้อมแขน มือที่แสนซุกซนเริ่มปลดเสื้อคลุมสีดำของโคนันออกและโยนทิ้งลงที่ข้างเตียง จนโคนันเริ่มรู้สึกเกร็งๆและเงยหน้าถามชายหนุ่มอย่างสงสัย

 

 

 

"นะ นี่จะทำอะไรน่ะ ?"

 

 

 

"ก็ทำให้คุณเป็นของผมไงละ"

 

 

 

โป้ก โอ้ยยยย!

 

 

 

จู่ๆ โคนันที่กำลังปล่อยตัวและใจก็สะดุ้งตื่นเพราะหัวฟาดเข้าที่ขอบเตียง เธอลืมตามองสถานการณ์โดยรอบอย่างสับสนฝันไปหรอ? พอเหล่มองไปที่ข้างตัวก็ไม่พบใคร โทบิไปไหน ? เธอรีบลุกจากเตียงและเดินออกจากกระท่อม และในที่สุดเธอก็พบว่ามีชายผู้หนึ่งกำลังทำอะไรสักอย่างกับร่างกายของโทบิอยู่

 

 

 

"อ่าวตื่นแล้วหรอ ?"

 

 

 

ชายหนุ่มผมยาวในชุดสไตล์อุจิวะสีดำหันมากล่าวกับเธอด้วยรอยยิ้มก่อน เขาเริ่มส่งเข็มดำส่งเข้าไปดัดแปลงร่างโทบิใหม่ทั้งหมด โดยไม่สนสายตาที่เบิกกว้างของโคนัน

 

 

 

ร่างกายโทบิเกือบพังทลายลงหลังจากใช้ลาดชันแดนมรณะ ดูเหมือนร่างโคลนก็ยังรองรับพลังระดับสูงของโอซึซึกิไม่ได้ แม้ร่างนี้จะมีเลือดเนื้อของเขาอยู่ก็ตาม แต่พลังของมันก็อยู่แค่ระดับคาเงะขั้นที่สองเท่านั้น จะมาทนพลังระดับเทพเจ้าได้ยังไง

 

 

 

"นะ นายเป็นใครกำลังทำอะไรกับโทบิ!!"

 

 

 

"ทำอะไรก็ได้ ก็เพราะนี่มันร่างโคลนของผมนี่อาจริงสิยังไม่ได้บอกเลยนี่นา เพราะจู่ๆรุ่นพี่ก็น็อคกลางอากาศ..."

 

 

 

"เอ๊ะ หรือว่านั่นไม่ใช่ฝัน ?"

 

 

 

"ฝัน ?แล้วแต่จะคิดก็แล้วกัน"

 

 

 

คาซึยะไม่สนใจเธออีกเพราะเขาก็ทำเพียงการทดลองโดยแอบฝังอักขระสาปใส่ใต้ลิ้นของเธอไปก็เท่านั้น เขาประสานอินอีกครั้งและร่างของโทบิก็เริ่มกลับมาขยับเขยื้อน พอคาซึยะยกมือ โทบิก็จะยกมือตาม พอคาซึยะพูดโทบิก็จะพูด เห็นแบบนี้โคนันก็เริ่มเข้าใจว่าแท้จริงแล้วชายที่กำลังทำอะไรบางอย่างกับร่างสวมหน้ากากที่นอนแน่นิ่งอยู่คือโทบิตัวจริง

 

 

 

'ปะ ปากของฉันยังดูบวมๆอยู่หรือตอนนั้นไม่ได้ฝันไป'

 

 

 

โคนันจับริมฝีปากสายตาเหล่มองไปที่คาซึยะที่กำลังนั่งถอดแท่งแปลกๆที่ผุดออกมาจากร่างของโทบิราวขนเม่นออกมาทีละชิ้นสองชิ้น ในที่สุดแท่งสีดำบนตัวของโทบิก็ถูกถอดออกจนหมด ใบหน้าของเธอเริ่มแดงระเรื่อยามนึกถึงการกระทำในตอนนั้นของเธอ

 

 

 

'นะ นี่ฉันกลายเป็นคนใจง่ายไปตั้งแต่เมื่อไหร่'

 

 

 

"เป็นอะไรไปรุ่นพี่ ไม่สบายหรือเปล่า ?"

 

 

 

"มะ มีอะไรฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ"

 

 

 

คาซึยะมองหญิงสาวที่วิ่งหนีไปก็ได้แต่ส่ายหัวเพราะตอนนี้เขาต้องกลับมาสนใจเรื่องแสงอุษา เนื่องจากหลังจากที่โคนันสลบไปเขาก็ได้กลับไปหานางาโตะแต่ก็ไม่พบเจ้าตัว แต่สิ่งที่เขาดีใจมากที่สุดก็คือเด็กๆยังมีชีวิตอยู่ ม่านพลังนั้นอ่อนแรงลงไปเฉยๆ มันไม่ได้ถูกทำลายอย่างที่เขาคิด

 

 

 

พอเห็นแบบนั้นเขาจึงพากลุ่มเด็กไปส่งที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ายาคุชิ แถมเขายังได้ไปเจอคนที่ไม่คาดคิดด้วยนั่นก็คือเด็กชายผู้ความจำเสื่อมและได้กลายเป็นลูกชายบุญธรรมของโนโนะ ยาคุชิ คาบูโตะ

 

 

 

"ดูเหมือนอาซามิจะเอาตัวนางาโตะไปแล้ว คงไม่แคล้วถูกเป่าหูตามแผนการ"

 

 

 

จะกลับไปในสภาพโทบิดีหรือไม่ แต่ยามเขาคิดถึงเรื่องยาฮิโกะและนางาโตะก็รู้สึกแปลกๆ ทำไมนางาโตะถึงบ้าคลั่งจนกระทั่งคิดจะสังหารโคนัน ในต้นฉบับนางาโตะแอบชอบโคนันไม่ใช่หรอ ?

 

 

 

"กำลังคิดอะไรอยู่ ?"

 

 

 

โคนันที่เดินเช็ดผมออกมาในชุดเสื้อแขนกุดสีดำรัดรูปโชว์หน้าท้องชายเสื้อด้านหลังยาวจนถึงน่อง คลุมกางเกงสีดำขายาวจนถึงเท้า มันดูรัดรูปและยั่วยวน คาซึยะแอบเหล่มองและกล่าวถามสิ่งหนึ่งที่เขาสงสัย

 

 

 

"นี่โคนัน นางาโตะกับยาฮิโกะ นี่คงไม่ใช่ว่าพวกเขาเป็นคนรักกันใช่ไหม ?"

 

 

 

"อ่าวเธอรู้ด้วยหรอ สองคนนั่นปิดบังทุกคนไว้นานมากเลยนะ กว่าฉันจะมารู้ก็เมื่อสองปีที่แล้วนี่แหละ"โคนันกล่าวด้วยสีหน้า ราวกับเรื่องนี้เธอชินชาไปแล้ว

 

 

 

คาซึยะถึงกับหน้าซีด ดูเหมือนเขาจะยึดติดกับต้นฉบับมากไปใช่ไหม ? เขาคำนวนผิดไปอย่างมหันต์ ดูท่าคงต้องวางแผนใหม่ทุกอย่างในโลกนี้คือชีวิตจริง ซึ่งแตกต่างจากโลกสมมุติในโลกจินตนาการ แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะแตกต่างกระทั่งเรื่องนี้

 

 

 

'ถึงว่าทำไมตอนพี่แกสติแตกถึงไม่สนใจชีวิตของโคนันเลย'

 

 

 

"แล้วเธอจะเอายังไงต่อโทบิ ?"

 

 

 

"ในเมื่อยาฮิโกะฝากฝังแสงอุษาไว้ที่นางาโตะแล้ว ดังนั้นสมาชิกเช่นผมก็อยากจะรู้ว่าเขาจะทำให้แสงอุษาเป็นแบบไหนต่อไป จะทำลายโลกและสร้างสัญติภาพ หรือจะช่วยโลกและสร้างสัญติภาพ"

 

 

 

"นางาโตะยังมีชีวิตอยู่หรอ ?"

 

 

 

"แน่นอนถึงจะไม่รู้ว่าตอนนี้เขาไปอยู่ที่ไหน แต่เขาต้องมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน"

 

 

 

เพราะนางาโตะคือหมากที่มาดาระเลี้ยงไว้เพื่อคืนชีพตนเองหลังจากรวบรวมสัตว์หางครบ แต่ในต้นฉบับเจ้าตัวดันตายเสียก่อนผู้ที่ทำหน้าที่นั้นแทนคือโอบิโตะ

 

 

 

'แล้วคราวนี้ใครจะเป็นคนคืนชีพมาดาระ ?'

 

 

 

"เธอจะกลับไปร่วมกับแสงอุษาใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นฉันขอ..."

 

 

 

"ไม่ได้!!"

 

 

 

โคนันยังไม่ทันพูดจบก็ถูกตวาดปฏิเสธโดยคาซึยะทันที ถ้าเขาปล่อยให้เธอไปกับเขาเธออาจจะถูกยัยอาซามิสังหารทิ้งอย่างแน่นอน เขาไม่อยากให้เธอตาย แต่เขาอยากให้เธอมีชีวิตอยู่

 

 

 

"ทำไมนายเป็นห่วงฉันหรือไง ?"

 

 

 

"ใช่ ฉันเป็นห่วงเธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า"

 

 

 

โคนันถึงกับหยุดชะงัก และจ้องมองคาซึยะอย่างไม่เข้าใจ พวกเขาพึ่งเจอกันเพียงวันเดียวเท่านั้น แม้จะจูบและจับบางส่วนไปแล้วแต่นั่นก็เพียงอารมณ์ชั่ววูบ เขาไม่น่าจะมีความรู้สึกแบบนี้สิ แถมเธอยังรู้สึกดีกับคำพูดของเขาแปลกๆ 

 

 

 

"ถึงนายจะพูดแบบนั้นแต่ฉันก็ต้องไป เพราะนางาโตะคือเพื่อนที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของฉัน"

 

 

 

เจอความตั้งใจของโคนันคาซึยะก็ปฏิเสธไม่ลง แต่ถ้าให้เธอกลับไปในสภาพนี้อาซามิอาจจะสังหารเธอทิ้งแน่นอน เพราะยัยนั่งคงกลัวว่าตนจะควบคุมนางาโตะไม่ได้ถ้าโคนันยังมีชีวิตอยู่

 

 

 

"ก็ได้ แต่เธอต้องอยู่กับฉันไม่ก็นางาโตะอยู่ตลอด"คาซึยะหันไปพูดกับโคนันด้วยน้ำเสียงจริงจัง เจ้าตัวพยักหน้าตอบอย่างเข้าใจ

 

 

 

"ตกลง"

 

 

 

"ดี ไว้รอฉันปรับปรุงร่างใหม่เสร็จเมื่อไหร่ เราจะออกเดินทางทันที"

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น