ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทส่งท้าย

คำค้น : วันวาน , ต๋าเฉิง , ต่างวัย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2562 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทส่งท้าย
แบบอักษร

 

บรรยากาศกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน แสงสีจากตึกสูงตระหง่าฟ้า แสงไฟจากรถยนต์ที่โลดแล่นบนท้องถนน ส่องระยับสะท้อนไปทั่วท้องฟ้าสีครามยามค่ำคืน ลมเย็นพัดผ่านร่างบางเย็นสบาย หญิงสาวร่างบางยืนหันหน้าเข้าหาสายลมเย็น เธอหลับตาพริมอย่างรู้สึกสบายอกสบายใจ

 

“ยืนตากน้ำค้างแบบนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบายกันพอดี” ร่างหนาเอ่ยเสียงเบาราวเสียงกระซิบที่ข้างใบหูของหญิงสาว พลางสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง

 

“ลมมันพัดเย็นดีนี่น่า” หญิงสาวเงยหน้าส่งยิ้มหวานตอบชายหนุ่ม

 

“ก็จริงนะคะ ตรงนี้ลมพัดเย็นสบายดีจัง” ชายหนุ่มเอาคางเกยที่หัวไหล่มนของเธอพลางโยกเธอไปมาอย่างรู้สึกดี

 

“วันวานไม่คิดว่าเราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันแบบนี้อีก” อยู่ ๆ หญิงสาวก็เอ่ยขึ้นมา สายตากลมโตมองทอดออกไปยังบรรยากาศเบื้องหน้า

 

“อยู่สิค่ะ น้าไม่ปล่อยวันวานไปไหนวันวานก็รู้ ไม่เอาไม่พูดเรื่องไม่ดีกันนะคะ บรรยากาศดี ๆ แบบนี้ เสียหมดพอดี” ชายหนุ่มทำเสียงออดอ้อน เขาไม่อยากให้หญิงสาวคิดถึงเรื่องราวที่ไม่ดีในอดีตมันอาจจะทำให้เธอรู้สึกแย่ เพราะวันนี้เป็นวันดีที่เขาตั้งใจจะขอเธอแต่งงาน

 

“คิกคิก ไม่พูดก็ได้ค่ะ วันวานว่าเราเข้าไปข้างในกันดีกว่าไหมคะ? ลมเริ่มแรงขึ้นแล้ว” หญิงสาวหันหน้าเข้าไปหาชายหนุ่มก่อนที่เธอจะสวมกอดเขากลับและซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างของเขา

 

“ได้ค่ะ แต่ก่อนจะเข้าข้างในน้ามีอะไรจะให้วันวานด้วยนะ แต่ว่าวันวานต้องหลับตาก่อนนะ” ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะละร่างบางออกจากอ้อมกอดของเขา

 

“จะเซอร์ไพรส์อะไรวันวานเหรอค่ะ เครื่องดูดฝุ่นไม่เอาแล้วนะคะ” หญิงสาวเอ่ยถามพลางแซวชายหนุ่ม เพราะก่อนหน้านี้ที่เธอและเขากลับมาคืนดีกัน ชายหนุ่มก็เซอร์ไพรส์เธอด้วยการซื้อเครื่องดูดฝุ่นให้ เพราะกลัวว่าเ(ธอจะใช้เครื่องดูดฝุ่นเดินดูดจนเหนื่อย เขาเลยซื้อเป็นเครื่องดูดฝุ่นแบบอัตโนมัติให้เธอแทน

 

“แหม แซวน้านะคะ อยากรู้ก็หลับตาก่อนสิ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้มแสนละมุนส่งให้แก่เธอ

 

“งั้นวันวานหลับตาแล้วนะคะ” หญิงสาวเอ่ยก่อนที่เธอจะยืนนิ่ง ๆ และหลับตาลงอย่างช้า ๆ 

 

ชายหนุ่มที่เห็นว่าวันวานหลับตาแล้ว เขาจึงล่วงกระเป๋าหยิบแหวนเพชรเม็ดโตที่เขาใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงออกมา ก่อนที่เขาจะคุกเขานั่งลงต่อหน้าเธอ

 

“ลืมตาได้หรือยังค่ะ นานแล้วน้า ไม่ใช่แกล้งทิ้ววันวานให้ยืนตากลมข้างนอกคนเดียวหรอกนะ” หญิงสาวที่เห็นชายหนุ่มเงียบไปนานจึงเอ่ยถามเขาขึ้นมา

 

“เรียบร้อยแล้วค่ะ ลืมตาได้” ชายหนุ่มเอ่ยสั่งหญิงสาวให้ลืมตาขึ้นมา วันวานที่ได้ยินดังนั้น เธอก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นปิดปาก พลันหยาดน้ำตาใสก็เอ่อคลอที่ขอบดวงตากลมโต

 

“แต่งงานกับน้านะคะวันวาน มาเป็นครอบครัวเดียวกันกับน้านะ” ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นและเอื้อมมือไปจับมือซ้ายของหญิงสาวก่อนที่เขาจะบรรจงสวมแหวนเพชรเม็ดโตให้กับเธอ

 

“ฮื้อ ๆ คุณน้า ฮึก ๆ” หญิงสาวร้องไห้ออกมาด้วยความทราบซึ่งใจ เธอรู้ว่าเธอกับเขาจะต้องแต่งงานกัน เพราะต๋าเฉิงได้ให้ผู้ใหญ่มาสู่ขอเธอแล้ว แต่เธอไม่คิดว่าชายหนุ่มนั้นจะมาขอเธอแต่งงานแบบนี้อีกครั้ง

 

“ตอบน้าหน่อยนะคะว่าแต่งหรือไม่แต่ง” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างตื้อในคำตอบของหญิงสาว

 

“ฮึก! แต่งค่ะแต่ง ฮึก!” หญิงสาวพยักหน้าตอบตกลงแต่งงาน ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะมอบจุมพิตแสนหวานให้แก่เธอ

 

“น้ารักวันวานนะคะ รักเจ้าตัวน้อยในท้องของวันวานด้วย เป็นพยานให้ปะป๊าด้วยนะว่าหม่าม๊าตกลงแต่งงานกับปะป๊าแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยคำรักหวานซึ่งแก่เธอ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปลูบที่หน้าท้องโหนกนูนของวันวาน และเอ่ยกับลูกในท้องของเธอ

 

“ลูกต้องเป็นพยานให้หม่าม๊าด้วยนะคะ ว่าปะป๊าเขาสัญญาแล้วว่าจะรักหม่าม๊าและจะไม่ทำให้หม่าม๊าเสียใจ” หญิงสาวลูบท้องของเธอ พร้อมกับมองสบตาชายหนุ่มด้วยแววตาหวานซึ่ง ชายหนุ่มส่งยิ้มให้เธอ ก่อนที่เขาจะเคลื่อนในหน้าเข้าไปใกล้เธอ ริมฝีปากร้อนกดจูบลงที่ริมฝีปากอิ่ม ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าสู่โพลงปากหญิงสาว สองลิ้นกวักเกี่ยวกันอย่างโหยหาและต้องการหาความหวานซึ่งกันและกันอย่างไม่รู้เบื่อ……

ความคิดเห็น