OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

13 :: OUT DOOR…IN THE CAR :: [2/3]

ชื่อตอน : 13 :: OUT DOOR…IN THE CAR :: [2/3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2562 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13 :: OUT DOOR…IN THE CAR :: [2/3]
แบบอักษร

13  

:: OUT DOOR…IN THE CAR ::  

[2/3] 

 

 

อย่างพี่ตินเนี่ยนะจะทำห้องรก? ไม่อยากจะเชื่อเลย ถ้าเป็นผมที่ทำรกยังน่าเชื่อมากกว่า แต่ช่างเถอะ ถึงรอผมกลับไปด้วยกันผมก็ช่วยพี่มันจัดห้องไม่ได้อยู่ดี ผมยังไม่สามารถก้มต่ำได้น่ะ จะให้ก้มเก็บอะไรผมคงช่วยไม่ถนัด

“อื้อ พี่กลับไปทำห้องเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมารับผมทีเดียวก็ได้นะ”

พี่มันถือจานใส่ส้มที่เพิ่งแกะมายืนข้างเตียง เขาโน้มหน้าลงมาจุ๊บปากผมทีหนึ่งก่อนป้อนส้มหนึ่งชิ้น จากนั้นก็นำเข้าปากตัวเองบ้าง

“เดี๋ยวค่ำๆ พี่ก็มา ไม่ทิ้งเราไว้คนเดียวหรอก แล้วกลับไปจะทำอะไรบ้าง แพลนชีวิตไว้หรือยัง?”

“ผมอยากขับรถมาก คิดถึงความเร็วใจจะขาดแล้ว”

เขาพยักหน้ารับรู้เหมือนไม่แปลกใจกับคำตอบ แน่สิ ชีวิตผมมีความชอบโดดเด่นอยู่แค่อย่างเดียว

“แล้วพี่ล่ะ ผมให้หยุดงานตั้งครึ่งเดือนพี่จะทำอะไรบ้าง?”

“ก็อยู่กับน้อง ดูแลน้อง”

พูดจบสายตาเราก็สบกันโดยบังเอิญ พี่ตินแอบอมยิ้มผมก็ยิ้มตาม จากนั้นผมก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเหมือนทำตัวไม่ถูก ทว่าพอผมหันหน้าหนีพี่มันก็ฉวยโอกาสมาหอมแก้มผมฟอดใหญ่ ก่อนจะกระซิบที่ข้างใบหูของผมเบาๆ ว่า...

‘น้องยิ้มน่ารักจัง’ 

บอกตามตรงว่าผมไม่คุ้นชินกับพี่ตินคนที่คอยฉกฉวยโอกาสได้ตลอดเวลา ไม่ใช่ไม่ชอบที่เขามาถึงเนื้อถึงตัวนะครับ ถ้าเป็นพี่ตินผมก็โอเค แต่ผมไม่ชินนี่หว่า เมื่อก่อนพี่มันไม่ได้เป็นคนแบบนี้ เรามีกอดกัน หอมกันบ้างซึ่งแต่ละช่วงวันมันไม่ได้ถี่อย่างที่พี่มันทำอยู่ อันนี้ผมแทบจะโดนลวนลามทุกครึ่งชั่วโมงเลยก็ว่าได้

“พี่ติน ผมถามจริงนะ ไอ้ที่พี่ชอบมาจูบมาหอมแก้มผมเนี่ย คือพี่ชอบทำแบบนี้ปกติหรือแค่เห่อที่ผมไม่ความจำเสื่อม?”

ที่ถามนี่เพราะจะได้ทำตัวถูกไงครับ ถ้าจะทำเพราะดีใจที่ผมไม่เป็นอะไรก็จะได้เข้าใจได้ว่าอาจจะเป็นแบบนี้แค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น นานวันไปอาจน้อยลงกว่านี้

“ทำเพราะอยากทำมานานแล้วแต่ไม่กล้า พี่กลัวน้องรำคาญที่พี่วอแวใส่บ่อยๆ ”

“แล้วตอนนี้กล้าทำแล้วเหรอ? ไม่กลัวผมรำคาญหรือไง?”

“หน้าน้องไม่เหมือนคนกำลังรำคาญเลยสักนิด หรือไม่ชอบ? ถ้าไม่ชอบพี่ไม่ทำก็ได้นะ”

ผมชะงักเพื่อครุ่นคิดเล็กน้อยกับคำถามที่ว่าผมชอบให้เขามาวอแว เดี๋ยวจูบ เดี๋ยวหอม เดี๋ยวกอดแบบนี้หรือเปล่า? อืม...ตกลงผมชอบหรือเปล่าน้า...

ขณะที่กำลังใช้ความคิด ร่างสูงก็ใช้สองแขนยันกับขอบเตียงไว้ทำให้ระดับใบหน้าของเราพอดีกัน ที่ริมฝีปากของพี่มันคาบส้มไว้หนึ่งชิ้น ก่อนเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ผมทีละนิด ความเย็นของส้มแตะโดนริมฝีปากของผมและผมก็อ้าปากงับโดยไว กำลังจะกัดครึ่งแล้วแบ่งเข้ามาในปาก พี่ตินกลับถามขึ้นอีกครั้งว่าตกลงผมชอบหรือไม่ชอบ

แล้วอะไรดลใจก็ไม่รู้ครับ ผมใช้สองมือประคองใบหน้าหล่อเหลาของพี่มันไว้ เอียงใบหน้าให้เข้ามุมของเราและเป็นคนใช้ริมฝีปากบดจูบพี่มันเอง รสชาติหวานของผลไม้ในปากสร้างความตื่นตัวไม่น้อย ผมกับพี่ตินแข่งกันดูดเม้มไม่ให้น้ำหวานของส้มหลุดรอดออกจากริมฝีปากไปได้แม้แต่หยดเดียว

ส่วนคำถามที่ว่าผมชอบให้เขาทำอะไรแบบนี้ไหมน่ะเหรอ อืม...ถือว่านี่คือคำตอบแล้วกัน ดูกันเองว่าผมชอบหรือเปล่า

วันต่อมา

และแล้ววันนี้ผมก็ได้ออกจากโรงพยาบาลครับแต่เช้าตรู่ พี่ตินกลับไปเอารถของผมจากที่คลับมารับผมที่โรงพยาบาล และสถานที่แรกที่ผมอยากไปมากที่สุดก็คือสนามแข่งรถ พี่มันก็ขับรถพาผมไปที่นั่นจริงๆ ตอนรถเคลื่อนตัวเข้ามาเห็นบรรยากาศแล้วผมรู้สึกชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก คิดถึงตอนแข่งแล้วว่ะ แต่การแข่งของรอบเดือนที่จะถึงผมไม่น่าจะลงแข่งไหว ร่างกายไม่พร้อมผมไม่พาตัวเองเสี่ยงแน่

“น้องพกกุญแจสนามไว้ตลอดเลยเหรอ?”

“อื้ม ผมจะได้มาเมื่อไหร่ก็ได้ไง เมื่อก่อนจะมาทีก็ต้องโทรนัดเด็กมาเปิด แต่มันไม่ทันใจผมอ่ะ”

“จะขับรถเล่นไหมล่ะ?”

“พี่ขับพาผมไปที่เส้นชัยหน่อย ขับปกติก็ได้ไม่ต้องเร็ว”

คือผมยังรู้สึกปวดที่ต้นคอกับบ่าตั้งแต่ล้มไปวันนั้นอยู่เลยครับ แต่ผมสแกนออกมาว่ากระดูกไม่ได้เป็นอะไร คงจะอักเสบที่กล้ามเนื้อหรือเปล่าไม่แน่ใจ เดี๋ยวต้องคุยกับอาเมฆอีกที

พี่ตินหันมาขอจูบผมรอบหนึ่งก่อนถึงจะพาไป ผมก็เออออตามเขายอมให้จูบเสร็จรถถึงจะเคลื่อนตัวออกจากจุดสตาร์ท ทะยานสู่ทางตรงระยะหนึ่งส่วนสี่ไมล์ ผมเปิดประจกแล้วยื่นหน้าออกไปรับลมยามเช้าก่อนหันกลับไปมองด้านหน้า พี่มันเริ่มขับไวขึ้นกว่าเดิมเหมือนไม่รู้ตัว ผมหันไปมองเขาจากมุมนี้เห็นใบหน้าหล่อนั่นเคร่งขรึมจริงจังกว่าทุกครั้ง จะว่าไปมีมาดนักแข่งรถอยู่เหมือนกันนะเนี่ย

เมื่อรถเลยเส้นชัยก็ชะลอตัวช้าลงกระทั่งควบคุมให้อยู่ในความเร็วปกติได้ในที่สุด พี่มันหันมายิ้มให้ผม แล้วจับมือผมไปทาบที่อกข้างซ้ายของเขา ผมรู้สึกได้เลยว่าหัวใจพี่มันเต้นแรงมาก

“ตื่นเต้นว่ะน้อง ไม่เคยขับรถในสนามแบบนี้เลย”

“พี่ขับดีนะ ขับได้ตรงไม่เป๋เลย ลองอีกรอบสิ”

ผมแอบทดสอบพี่มันเงียบๆ โดยให้ขับหลายรอบเลย และผมได้นับวินาทีคร่าวๆ ในใจ พี่มันขับได้ไวขึ้นรอบละห้าวินาทีโดยอัตโนมัติ ถึงมันจะเร็วไม่ได้เสี้ยวหนึ่งที่ผมขับทว่ามันก็เร็วกว่าที่พี่มันขับปกติแน่นอน ส่วนหนึ่งที่นักแข่งพึงมีคือต้องคุ้นชินกับความเร็ว ผมไม่ได้จะฟอร์มพี่มันให้เป็นนักแข่งนะ กว่าจะเรียกตัวเองว่านักแข่งได้มันไม่ได้เป็นกันง่ายๆ สักหน่อย กว่าผมจะเก่งอย่างทุกวันนี้ผมฝึกมาตั้งแต่เด็ก

พี่ตินก็ไม่ต้องเก่งไปกว่านี้หรอกฮะ ความสามารถด้านนี้ให้ผมทำเองคนเดียวก็พอ พี่มันร้องเพลงเพราะอย่างเดียวน่ะดีแล้ว เป็นผัวนักแข่งรถสบายกว่าเยอะครับ

เมื่อรอบที่เจ็ดสิ้นสุดลงพี่มันก็เริ่มบ่นปอดบ่นแปดผมเลยบอกให้พอก็ได้ เห็นไหมว่าการจะทำอะไรมันต้องเริ่มมาจากความชอบก่อนครับ ถ้าเราชอบอะไรเราจะอยู่กับสิ่งนั้นได้นาน เหมือนที่ผมชอบการแข่งรถและพี่มันชอบการร้องเพลงนั่นแหละ

“น้องจอม พี่ตินเหนื่อย”

“หืม เหนื่อยอะไร?”

“ขับรถหลายรอบแล้วเหนื่อย ขอรางวัลปลอบใจหน่อย”

ข้อแม้เยอะจริงโว๊ย พี่มันเอียงหน้ายื่นแก้มมาให้ผมหอม แต่ด้วยความหมั่นไส้ผมเลยอยากกวนประสาทเขาสักเล็กน้อย โดยการไม่หอมแก้มเขาโดยตรงแต่ผมจูบนิ้วตัวเองก่อนแปะลงบนแก้มพี่มันอีกที หน้าหล่อขมวดคิ้วไม่พอใจ พี่มันปรับเบาะฝั่งผมจากปุ่นคอนโทรลของคนขับให้เลื่อนถอยหลังและเอนพนักลงจนกลายเป็นนอนราบ

ฉิบหาย รู้ชะตากรรมเลยกู...

ร่างสูงจัดการปลดเข็มขัดนิรภัยของผมและของเขาออก เพียงชั่วอึดใจเขาก็ข้ามฝั่งมาคร่อมผมอยู่เบาะนี้แล้วฮะ เร็วมาก ใบหน้าหล่อยิ้มกรุ้มกริ่มฉายแววเจ้าเล่ห์นัก เขาใช้นิ้วเรียวเกลี่ยพวงแก้มผมเล่นอยู่หลายทีก่อนมือนั้นจะลากต่ำลงมาที่ชายเสื้อ และสอดมือมาสัมผัสผิวกายผมด้านใน

 

______________________________ 

TALK 

 

เอาล่ะ พี่ตินเหมือนรอคอยเวลานี้มานาน พอได้ทีก็ฉวยโอกาสน้อง ผัวไมโครเวฟของทุกคนมันโซฮอตร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะฮะ

 

ทุกคนคะ กดเขียนรีวิวนิยายเรื่องนี้ให้บ้างจิ ชวนเพื่อนมาอ่านเร็วววว ฮือๆๆๆ  

รู้สึกว่ายอดวิวขึ้นช้ากว่าเรื่องก่อนๆ เกิดอะไรขึ้น เราเขียนไม่ดี เขียนไม่สนุกแล้วเหรอ ฮือออ เป็นน็อยยย 

 

นิยายเรื่องนี้ตัวละครเป็นเพื่อนกับเรื่อง 'KNOCK OUT ENGINEERING วิศวะเกียร์มัว' นะคะ 

ฟีลกู๊ด น่ารัก ฟินจิกหมอน และมีความโซแดมฮอตเหลือเฟือมาก เพราะพระนางโซหลัวทั้งคู่เลย อิอิ 

นิยายเรื่องนี้ มีวางจำหน่ายแล้วที่ร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศ  

หรือสั่งซื้อทางออนไลน์ได้ที่เว็บไซค์ของนายอินทร์ , บีทูเอส , ซีเอ็ด และเว็บสำนักพิมพ์ SENSE BOOK 

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #วิศวะเกียร์พยศ 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 เล่ม ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ธันวาคม 

นิยายเรื่องนี้รูปเล่มออกงานหนังสือเดือนตุลาคม 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น