ผงถ่าน(ปลายดินสอ)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คุณแม่วิตด

คำค้น : นิยายยูริ Girllove

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 136

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2562 08:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณแม่วิตด
แบบอักษร

   กวางรู้สึกตัวตอนฟ้าใกล้สาง สิ่งแปลกปลอมที่เธอหนุนอยู่ทำให้นึกสงสัย กวางมองขึ้นไปจึงเห็นว่าเป็นแขนของคนร่างสูง‘ฉันนอนในอ้อมกอดของสองหรือนี่’ 

   การตื่นมาในอ้อมกอดอีกฝ่ายเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับกวาง ปกติเธอและสองเมื่อเสร็จกิจก็จะต่างคนต่างไป หรือไม่ก็นอนกันคนละมุม ใครตื่นก็ไปทำงานของตัวเองโดยไม่มีการบอกลา ครั้งนี้ได้ตื่นมาเห็นอีกคน... 

   “ หน้าตานายตอนหลับดูไร้พิษสง น่ารักดีเหมือนกันนะ นายสอง” หญิงสาวพูดออกมาเสียงเบา 

   “อืม....” เสียงงึมงำดังมาจากเจ้าของแขน สองเริ่มรู้สึกตัวเมื่อสิ่งมีชีวิตดิ้นได้ในอ้อมกอดขยับตัว เปลือกตาขยับกะพริบไล่ความงุนงง 

   “อะ อะ อรุณสวัสดิ์” กวางเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นอีกคนลืมตา 

   “หืออ อือ สวัสดี” สองตอบกลับ น้ำเสียงยังคงงัวเงีย ร่างสูงสะบัดหัวเล็กน้อยเพื่อไล่ความง่วงงุน กวางแอบเป่าปากเมื่ออีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าได้ยินจะได้คำพูดน่าอายที่เธอพูดก่อนหน้า 

   “เธอนี่หัวหนักชะมัด เมื่อยแขนเป็นบ้า” สองบ่นอุบ เหวี่ยงแขนไปมาเพื่อคลายอาการเมื่อยล้า 

   “ใครใช้ให้นายมากอดฉันนอนล่ะ” ไม่มีเสียหรอกที่กวางจะยอมอีกฝ่าย หญิงสาวเถียงกลับในทันที 

   “หืม แล้วใครล่ะที่นอนน้ำลายยืดใส่แขนฉัน เดี๋ยวนะ นี่กี่โมงแล้ว” สองที่กำลังจะชวนหาเรื่องพร้อมชี้นิ้วไปที่วงน้ำลายบนแขนเสื้อรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อสังเกตเห็นว่าท้องฟ้าด้านนอกเริ่มสว่าง 

   “ตี 5 ครึ่งไง” กวางตอบ เวลาตอนนี้ถือว่าเช้ามากสำหรับคนอย่างเธอ และพวกเธอพึ่งเข้านอนได้ไม่นาน ทำให้หญิงสาวยังไม่อยากขยับตัวไปไหน 

   “ฉิบหายละ แม่ฉันตื่นแล้ว” สองรีบพุ่งพรวดจากเตียงไปหยิบชุดที่กระจัดกระจายบนพื้นมาสวมใส่ 

   “นั่นจะรีบแต่งตัวไปไหน” กวางฉงน ก็นี่มันบ้านอีกฝ่าย หนำซ้ำยังเป็นวันอาทิตย์ ไม่มีเหตุให้สองต้องรีบแต่งตัวตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ 

   “หรือเธออยากให้แม่ฉันมาเห็นว่า ฉันเดินออกจากห้องขณะที่เธอนอนเปลือยอยู่บนเตียง” คนเร่งรีบแต่งกายถามกลับเสียงเรียบ มือเรียวหยิบกางเกงนอนขึ้นมาสวมใส่ด้วยความคล่องแคล่ว 

   กวางหน้าแดง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเธอมีอะไรกัน แต่เป็นครั้งแรกที่พวกเธอมีอะไรในห้อง ไม่สิ ต้องเรียกว่าบ้านของอีกคน แถมพ่อแม่ของทั้งคู่ก็อยู่ใต้ชายคาเดียวกันด้วย 

   “บะ บ้าหรือ ใครจะอยาก” หญิงสาวอ้อมแอ้มกลับเสียงเบา 

   “อะไรนะ” สองถามย้ำ เขากำลังเร่งรีบแต่งตัวจึงทำให้ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูดไม่ถนัด 

   “เธอกลัวแม่เธอจะว่ามากกว่ามั้ง ที่เธอทำตามที่แม่เธอรับปากกับฉันไม่ได้” กวางที่คิดเหตุผลเข้าข้างตัวเองได้รีบเอ่ยออกไป เรื่องอะไรเธอจะต้องเอ่ยคำพูดน่าอายนั่นซ้ำสอง 

   “หืม ที่ว่าฉันจะไม่ทำอะไรเธอนะหรือ ถามจริงเถอะ สมองกลับหรือไง เธอนอนอ้าขาให้ฉันมากี่ครั้งแล้ว” สองเอ่ยกลับเสียงเย็นชา ก็ที่แม่เธอพูดเช่นนั้น นั่นเพราะนงคราญไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต่างหาก 

   “สอง!!!” กวางเรียกอีกคนเสียงหลง ‘พูดเรื่องน่าอายแบบนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาเป็นคนประเภทไหนกันนะ!’ 

   “รู้ว่าชื่อสอง ไม่ได้สมองกลับเหมือนใครบางคน ไม่ต้องตะโกนเรียก” ร่างสูงพูดกวนประสาทคนหน้าหวาน เขาตรวจความเรียบร้อยอีกครั้งหน้ากระจก แล้วจึงเดินไปที่ประตู 

   กวางได้แต่นั่งฮึดฮัด ‘ทำไม ทำไมเธอไม่เคยเถียงชนะอีกฝ่าย’ 

   “อ๋อใช่ เธอว่าฉันไม่รักษาสัญญากับแม่ เธอเองก็ไม่ต่างกัน พ่อเธอก็สั่งไว้นิ ว่าอย่างทำห้อง พี่สอง รก” สองเน้นที่คำว่าพี่ ร่างสูงกลอกตามองไปรอบห้อง ปากอิ่มปรากฏรอยยิ้มบางๆ แฝงความชั่วร้ายเป็นการทิ้งท้ายก่อนออก 

   “อะ อะ ไอ้สองบ้า!!!”

   หมอนใบเดียวที่หลงเหลืออยู่บนเตียงถูกเขวี้ยงไปยังประตูห้องนอน กวางมองดูสภาพห้อง ข้าวของกระจัดกระจาย บนเตียงไม่เหลืออะไร เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ก่อนนอนก็อยู่คนละทิศละทาง และเมื่อคิดถึงเรื่องที่ทำสภาพห้องเป็นแบบนี้ ใบหน้าหวานก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง

 

   สองเป่าปากเมื่อกลับมานอนอยู่บนโซฟา ร่างสูงรู้สึกโชคดีที่แม่ไม่ได้เห็นตอนเขาเดินออกจากห้อง มือยาวถูกยกขึ้นมาผสานไว้ใต้หัว สองนอนมองเพดานไปยิ้มไปเมื่อนึกถึงคำพูดของหญิงสาวที่เขาได้ยินก่อนลืมตา 

   “หน้าตานายตอนหลับดูไร้พิษสง น่ารักดีเหมือนกันนะ นายสอง” 

   เมื่อคืนหลังเสร็จกิจกรรมรักฉบับผู้ใหญ่ สองไม่ได้นอนเลยต่างหาก จะให้เขาข่มตาหลับได้อย่างไร เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นอนกอดคนหน้าหวานหลังเสร็จกิจบนเตียง สองนอนมองหน้ากวางทั้งคืนก่อนจะแกล้งหลับตาเมื่ออีกฝ่ายขยับตัว 

   สองชอบกวางมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า ตอนแรกเขาคิดว่าแค่ชอบคนหน้าหวานแบบขำๆ เหมือนทุกคนที่ผ่านมา สองจึงไม่ได้คิดอะไรมาก หากการเจอกันแต่ละครั้งหลังจากนั้น สองยิ่งคุย เขายิ่งชอบอีกฝ่าย จนอยากจะเริ่มคบหาอีกคนจริงจัง และเมื่อทั้งคู่พลั้งเผลอเป็นของกันและกันด้วยความไม่ตั้งใจ สองยิ่งคิดลึกซึ้ง อยากแสดงความรับผิดชอบ แต่พอเห็นแววตาไม่มั่นใจของคนที่เผลอตัวให้กับสอง สองจึงเล่นบทคนเย็นชา จำใจบอกอีกฝ่ายให้คิดเสียว่าเรื่องที่เกิดเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ ไม่มีข้อผูกมัดระหว่างกัน 

   เวลาเป็นเดือนที่กวางหายไปไร้การติดต่อหลังการพลั้งเผลอเกินเลยของทั้งสอง สองใช่ว่าไม่เจ็บปวด โทรศัพท์ถูกกดเบอร์ร่างบางหลายครั้ง แต่ทุกครั้งสองได้แต่ห้ามใจ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายคงทำใจไม่ได้ที่ต้องมาเสียความบริสุทธิ์ให้คนที่ไม่ใช่คนรัก หากแต่ความรู้สึกโหยหาอีกคนมันมาห้ามไม่ไหวเมื่อทั้งคู่บังเอิญมาเจอหน้ากันที่ผับแห่งหนึ่ง และสุดท้าย สองก็ทำใจยอมรับสภาพเพื่อนนอนชั่วคราว เมื่ออีกฝ่ายไม่อยากผูกมัดแต่ก็ติดใจในรสรักของเขา ความอยากสานต่อให้จริงจังจึงคาราคาซัง ครึ่งๆ กลางๆ เรื่อยมาก สองได้แต่คิดปลอบใจตัวเอง อย่างน้อยเขาก็ยังมีอีกคนในชีวิตให้ได้อยู่ใกล้ ดีกว่าบอกความในใจออกไปให้ต่างคนต่างอยู่ 

 

   “สอง สองลูก ตื่นได้แล้ว” สองลืมตาตื่นอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงปลุกจากนงคราญ 

   “กี่โมงแล้วคะ” ร่างสูงยกมือขึ้นนวดขมับเมื่อมันวูบไหวตอนลุกนั่ง 'หนักหัวชะมัด' 

   “6 โมงครึ่งแล้วลูก เมื่อกี้แม่เห็นไฟห้องสองเปิด น้องคงตื่นแล้ว สองไปอาบน้ำไป จะได้มาใส่บาตรกัน” นงคราญดันหลังลูกสาวให้ลุกไปอาบน้ำ เป็นปกติที่เธอจะปลุกอีกฝ่ายขึ้นมาใส่บาตรยามเช้าเมื่อมีโอกาส สองเดินสะลึมสะลือขึ้นบันได ร่างสูงเคาะห้องสองสามครั้งพอเป็นพิธี สองเปิดประตูเข้าไปทันที ไม่รอให้คนด้านในขานรับ 

   “ว๊ายยยย” กวางรีบนำผ้าห่มมาห่อตัวเมื่อประตูห้องถูกเปิดโดยที่เธอยังไม่อนุญาต 

   “โวยวายอะไรกัน ทำเป็นไม่เคยเห็นไปได้” สองงัวเงียบ่นออกมา ร่างสูงเดินมานั่งที่ปลายเตียงแล้วทิ้งตัวลงนอน 

   “สอง เข้ามาได้ไง” 

   “นี่ห้องฉัน” 

   “...” เงียบ 

   ‘โว้ย เออรู้ว่านี้มันห้องของไอ้คนเย็นชาหาความอบอุ่นไม่เจอที่นอนอยู่ปลายเตียง แต่เข้ามาทำไมตอนนี้เล่า ไม่กลัวแม่ว่าหรือไง’ กวางได้แต่เข่นเขี้ยวอีกคนในใจ 

   สองหรี่ตามองเมื่อไม่มีเสียงตอบกลับจากอีกคน

   “แม่ปลุกน่ะ เห็นว่าไฟในห้องเปิดแล้ว แม่ให้ฉันมาอาบน้ำเตรียมตัวใส่บาตร” สองขยายความให้อีกคนเข้าใจ

   “ใส่บาตรเหรอ ฉันใส่ด้วยได้ไหม” กวางถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

   “อืม อยากใส่ก็ใส่สิ พระมาประมาณ 7 โมงนะ” สองงงว่าทำไมอีกฝ่ายตื่นเต้นนักแค่ใส่บาตร

   “นี้ 6 โมง 40 แล้ว งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ” กวางรีบลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปที่ประตูห้อง

   “นั่นจะไปไหน” ร่างสูงขยับลุกก้าวขาสองสามทีก็ทันคว้าร่างบางไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินออกจากห้อง

   “ไปอาบน้ำไง สองปล่อยกวางนะ” กวางพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอด เธออยากใส่บาตรมานานแล้ว หากแต่ก็มีอันต้องล้มเลิกเมื่อเธอไม่เคยตื่นได้ทันเลยสักวัน วันนี้มีโอกาส เธอจึงไม่อยากพลาด

   “อาบไหน ก็อาบพร้อมสองนี่แหละ” พูดจบก็หิ้วอีกคนเข้าห้องน้ำไปด้วยกัน ‘ชอบคนตัวเล็กกว่านี่มันดีเนอะ พกไปไหนมาไหนง่ายดี’ 

 

   6.58 น. 

   กวางเดินลงมาจากชั้นสองด้วยสภาพผมเปียกปอน เสื้อยืดที่พอดีตัวเจ้าของแต่เมื่อมาอยู่บนร่างเธอที่เตี้ยกว่าอีกฝ่ายถึง 12 ซม. ได้กลายร่างเป็นเดรสตัวใหญ่ที่ความยาวเกือบถึงหัวเข่า 

   “อ้าวหนูกวาง ทำไมแต่งตัวแบบนั้นล่ะลูก” นงคราญเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าสาวน้อยตรงหน้าไม่ได้อยู่ในชุดที่สวมใส่เมื่อคืน คิ้วเรียวบนใบหน้าขมวดเข้าหากันเมื่อนึกถึงเหตุผลที่เป็นไปได้ 

   “สองไม่ได้ทำอะไรหนูใช่ไหม” กดเสียงต่ำถามเด็กสาวคราวลูก เมื่อลูกสาวตัวดีของเธอไว้ใจได้ที่ไหนกัน กวางยังไม่ทันได้ตอบ เสียงของสองก็ลอยมาช่วยชีวิต 

   “โอ๊ยใครจะไปมีอารมณ์กับไม้กระดานกันแม่ อีกอย่างเวลาแค่นี้ แม่คิดว่ามันทำทันด้วยเหรอ” สองที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงขาสั้นเหมาะแก่วันพักผ่อนสบายๆ เอ่ยตอบมารดา 

   'ไม้กระดานงั้นหรือ แล้วเมื่อคืนหมาตัวไหนละที่นอนดูดนมเธอไม่ปล่อย' กวางหลับตาเม้มปาก หญิงสาวพยายามระงับอารมณ์โกรธภายใน 

   “สอง!!! ไม่น่ารักเลยนะ พูดแบบนี้ได้ไง ขอโทษน้องเดี๋ยวนี้เลย”

   นงคราญว่าลูกสาวเสียงเขียว ฝ่ามือคนเป็นแม่ก็ระรัวตีไปยังลูกสาวไม่ยั้ง

   “โอ๊ยแม่ สองเจ็บนะ แม่ โอ๊ย พอก่อนแม่ พอ” สองยกมือขึ้นปัดป้องฝ่ามืออรหันต์ของมารดาที่ใส่มาไม่ยั้ง

   “สม” 

   ร่างสูงขมวดคิ้ว เธอว่าเธออ่านปากคนตัวเล็กไม่ผิดนะ คำว่า สม ถูกพูดออกมาโดยไม่ออกเสียงและมันถูกส่งตรงมาถึงเธอเมื่อเธอหันไปทางที่กวางยืนอยู่ 

   “หนูกวาง สองไม่ได้ทำอะไรหนูจริงหรือเปล่า” นงคราญหันไปถามเด็กสาวเสียงกังวลแต่มือก็ยังคงบิดหนูลูกสาวตัวดี

   “ค่ะคุณป้า พี่สองไม่ได้ทำอะไรกวาง” เมื่อเช้านี้ คือคำที่ต่อในใจหญิงสาว หากแต่ไม่ได้พูดออกไป 

   “เห็นไหมแม่ สองบอกแล้ว แม่ปล่อยหูสองเถอะก่อนมันจะหลุด คุณนงคราญคนสวยคงไม่อยากให้ลูกสาวคนเดียวพิการไม่ครบ 32 ใช่ไหมคะ” สองเอ่ยกระเซ้ามารดา

   “นี่แหนะ มันน่านัก” นงคราญบิดหูลูกสาวส่งท้ายก่อนปล่อย

   “โอ๊ย! เจ็บนะแม่ หูสองจะหลุดแล้ว” ร่างสูงโวยวาย มือเรียวยกขึ้นลูบหูปอยๆ

   “ก็ถ้ามันหลุดแล้วสองเลิกนิสัยหูดำได้ แม่ว่ามันก็คุ้มนะ แม่นี่แหละจะเป็นคนตัดให้เอง” นงคราญพูดพลางทำมือเป็นรูปกรรไกรขึ้นมาเตรียมตัดไปที่หูลูกสาว

   “อย่านะแม่” สองร้องเสียงหลง มือสองข้างยกมาปิดหูอัตโนมัติ

   “เพลาๆ ลงบ้างนะสอง นี่ดีนะ ไปทำใครท้องไม่ได้ ไม่งั้นคงมีผู้หญิงมานั่งร้องไห้ น้ำท่วมหน้าบ้านไปแล้ว หนูกวางมีอะไรให้พี่สองช่วยเหลือบอกได้เลยนะลูก แต่อย่าอยู่กับพี่สอง สองต่อสอง รายนี้ห้ามไว้ใจ” นงคราญกำชับเด็กสาว ถึงสองจะเล่นตัวไม่เซ็นสัญญากับสุชาติตอนนี้ แต่เธอรู้ดีว่า เดี๋ยวลูกก็ตกลง และเด็กทั้งสองคงได้เจอกันอีกนาน

   “ค่ะคุณป้า” กวางยิ้มแห้งรับคำ ใจจริง เธออยากจะบอกเหลือเกินว่า 'มันไม่ทันแล้วค่ะคุณป้า ไม่ทันมานานแล้วด้วย' นี่ถ้าสองเป็นผู้ชาย ป่านนี้เธอคงท้องโย้ ร้องไห้โฮ มาขอความเป็นธรรมที่หน้าบ้านแบบที่นงคราญบอกเป็นแน่ 

   “แม่เห็นสองเป็นคนยังไงเนี่ย” ร่างสูงเริ่มสงสัย มองมารดาด้วยแววตาวิตก

   “เป็นคนไม่ดี ไม่น่าไว้วางใจ ทั้งตัวมีดีอย่างเดียวคือหน้าตาที่ได้ไปจากแม่” สองถึงกับเหวอเมื่อเจอแม่พูดมาแบบนี้

   “แม่...หมดกันภาพลักษณ์สอง” ร่างสูงโวยวายออกมา

   “มันมีด้วยเราะ” นงคราญถามกระเซ้าลูกสาว

   “มีสิแม่ ที่กวางใส่เสื้อสองลงมา เพราะกวางต้องการมาใส่บาตรด้วย สองก็เลยให้อาบน้ำที่ห้องสองเลย เพราะเห็นว่าคุณสุชาติยังไม่ตื่น ไม่อยากให้กวางไปทำเสียงดังรบกวน ส่วนสองไปอาบห้องแม่ แล้วชุดกวาง ป่านมันเตรียมไว้ข้างล่าง สองก็แค่ให้ยืมเสื้อยืดใส่ลงมาเปลี่ยน เห็นไหมลูกแม่เป็นคนดีจะตาย” คำโกหกคำโตถูกพูดออกมาอย่างไหลลื่น ตามฉายาพ่อปลาไหลที่เพื่อนๆ ต่างยกให้เมื่อได้เห็นลีลาการแก้ตัวของสอง เวลารถไฟชนกัน

   “อย่าให้แม่รู้นะสองว่ารังแกน้อง” นงคราญที่ยังไม่ปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ชี้นิ้วคาดโทษลูกสาว

   “ค่ะแม่ ไปเปลี่ยนชุดสิกวาง จะได้ไปใส่บาตรกัน” สองรีบเปลี่ยนประเด็นเมื่อแม่ยอมอ่อนให้

 

   กวางนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง เธอพึ่งเดินทางกลับมาถึงบ้านหลังจากนั่งบนรถมาหลายชั่วโมง    

   ตืด    ตืด 

   เสียงสั่นแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า 

   ...สอง... 

   ชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจอทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว ปกติสองไม่ติดต่อหาเธอก่อน หรือมีเรื่องอะไรเร่งด่วน พ่อเธอลืมของไว้ที่บ้านร่างสูงงั้นหรือ    มือเล็กกดเข้าไปดูในห้องสนทนา 

   สอง: ถึงบ้านยัง? 

   กวาง: พึ่งถึง มีไร 

   สอง: เปล่า เป็นห่วง 

   กวาง: เป็นห่วง? วันนี้มาแปลกนะ 

   สอง: ก็สถานะพวกเราไม่เหมือนเดิมแล้วนิ 

   กวาง: .... 

   (สอง is typing…) 

 

 

คุณแม่นี่รู้ทันลูกสาวจริงๆ เลยนะคะ 

สถานะอะไรที่ไม่เหมือนเดิม? หรือเราข้ามฉากอะไรไปหรือเปล่านะ  อ่าใช่ ห้องน้ำ..... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น