เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 20 : ศึกชิงถุง?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2562 15:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
20 : ศึกชิงถุง?
แบบอักษร

 

 

 

 

ตอนแรกฉันคิดแค่ว่ายอมๆทำตามเขาไปเถอะ เดี๋ยวพอเช้าขึ้นมาเข้าก็จะกลับบ้านไปเอง แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็ทำให้ฉันได้รู้ว่า ตัวเองคิดผิดถนัด! เพราะตอนนี้มันเป็นเวลาที่เรียกได้ว่าห่างไกลจากยามเช้ามามากโข นี่มันบ่ายแก่ๆแล้วด้วยซ้ำ แต่ว่าโซ่เขาก็ยังไม่ยอมกลับไปเสียที ยังคงนั่งทำหน้ามึนไม่รู้ไม่ชี้ ก้มลงเล่นแต่โทรศัพท์ ไม่ว่าฉันจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาไปจากที่นี่เท่าไหร่ เขาก็ไม่สนใจเลยสักนิด ซึ่งฉันที่เป็นเจ้าของร้าน ก็ทำได้แค่เพียงยืนมองเขาเงียบๆอยู่หลังเคาน์เตอร์เท่านั้น

"พี่ฝันๆ ทำไมพี่โซ่เขาเอาแต่นั่งนิ่งๆอยู่อย่างนั้นล่ะ"

จีนขยับตัวออกห่างจากเครื่องชงกาแฟตรงหน้า แล้วขยับตัวเข้ามาใกล้ๆกับฉัน ก่อนจะกระซิบกระซาบถามออกมาด้วยสีหน้ากังวล

หากแต่ว่าฉันเอง ก็ไม่สามารถที่จะสรรหาคำตอบจากไหนมาให้น้องได้เหมือนกัน จึงได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆส่งไปเป็นคำตอบเท่านั้นอย่างจนใจ

"เอ๊ะ! หรือว่า.........."

"ว่าอะไร?"

ฉันถามออกไปอย่างอดรนทนไม่ไหว เมื่อจีนมัวแต่ลากเสียงยาวยืดไม่ยอมตอบเสียที ทำเอาฉันลุ้นจนตัวโก่งเลยเชียว

"พี่โซ่เขาจะกลับมาขอคืนดีพี่อ่ะ พี่ฝัน"

"บ้า!!"

ฉันรีบร้องปฏิเสธเสียงหนัก จนทำให้คนที่กำลังตื่นเต้นดีอกดีใจจนออกนอกหน้า มีสีหน้าที่สลดลงอย่างฉับพลัน เหอะ ก็ดูความคิดแต่ละอย่างของยัยเด็กนี่สิ เป็นไปได้เสียที่ไหนกัน โซ่เนี้ยนะ! จะมาขอคืนดี...ตลกไปกันใหญ่ ให้บอกว่าเมืองไทยจะมีหิมะตกซะยังจะน่าเชื่อกว่าเสียอีก แล้วอีกอย่าง...เขาก็มีอีกคนคอยอยู่ข้างๆอยู่แล้ว จะกลับมาหาคนเก่าอย่างฉันทำไมละ...จริงไหม?

"เอ้ยๆ พี่ฝันจีนล้อเล่น อย่าทำหน้าเศร้าอย่างนั้นสิ"

จีนรีบร้อนรนพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าคนเป็นพี่มีสีหน้าสลดลงไปอย่างเห็นได้ชัด ทำเอาเธออยากจะตีปากตัวเองแรงๆเสียหลายๆที ที่ไปเผลอพูดจาไม่คิดออกไปเสียอย่างนั้น

"อะไร ใครทำหน้าเศร้ากันห๊ะจีน! ไม่มีสักหน่อย"

ฉันรีบละล่ำละลักปฏิเสธ พร้อมกับยกมือขึ้นลูบหน้าลูบตาแรงๆ เพื่อไล่ความคิดบ้าๆ ที่พึ่งนึกถึงเมื่อสักครู่ให้ออกไปเสีย

"งั้นถ้าเกิดพี่เขามาขอคืนดีจริงๆ พี่ต้องเล่นบทร้าย ทำใจแข็งให้มันสุดๆไปเลยน้า...ให้มันสาสมกับที่เข้าทำพี่!"

ฉันส่ายหัว พร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างตลกขบขัน กับท่าที่ชูกำปั้นขึ้นมาระดับอก กับคำพูดแสนร้ายกาจ และหน้าตาที่กำลังทำสีหน้าหมายมั่นปั้นมือแบบสุดๆ

ปัง!

เฮือก!

ทั้งฉันและจีนสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ๆกรที่เดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าเมื่อไหร่ไม่ทราบ วางถาดสีน้ำตาลเข้มลงกระทบกับเคาน์เตอร์ อย่างแรงจนเกิดเสียงดัง

"ม็อคค่า1 อเมริกาโน่1 เย็นหมด แล้วก็บราวนี่หนึ่งชิ้นครับ!"

"กร! เป็นอะไรของนาย หงุดหงิดอะไร"

จีนถามขึ้นเสียงเขียว อย่างเคืองๆคนที่ทำให้เธอใจหายใจคว่ำจนเกือบจะช็อกเมื่อกี้

"เปล่านี่"

กรพูดลอยหน้าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ส่วนจีนที่มองอีกคนอยู่ก็เบ้ปากอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะหันไปเข้าเครื่องชงกาแฟแทน และเริ่มทำตามออร์เดอร์ที่กรบอกทันที

"พี่! ไอ้หมอนั่นเขาจะออกไปตอนไหนอ่ะ?"

กรพูดพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปทางโซ่ ที่ยังคงก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์อยู่อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

"..." ฉันไม่พูด แต่ส่ายหน้าน้อยๆเป็นคำตอบแทน

"พี่ยอมหรอ เขามาอาศัยตากแอร์ในร้านพี่ฟรีๆ ทั้งที่สั่งแค่โกโก้แก้วเดียวเนี้ยนะ!"

เอ่อ...เหมือนกรจะหงุดหงิดนิดๆแล้วนะนั่นน่ะ

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่น่าเปลืองเท่าไหร่แค่คนเดียวเอง"

"ได้ไงพี่! เอางี้ผมไปไล่เขาให้ดีกว่า เห็นแล้วเกะกะลูกตาอ่ะ"

"เฮ้ย!! กรๆ ไม่ต้อง อยู่เฉยๆไปเลยเธอน่ะ ปล่อยเขาไปเถอะ"

ฉันรีบร้องห้ามเด็กหนุ่มตรงหน้า ที่กำลังจะถอดผ้ากันเปื้อนออกจากคอแกร่ง เตรียมจะพุ่งไปตรงที่โซ่นั่งอยู่ ซึ่งกรก็ยอมหยุดตามคำฉันแต่โดยดี แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม

"ห้ามผมทำไมเนี้ยพี่!"

"ไม่ห้ามร้านฉันก็พังเละสิย๊ะ!" แน่นอนว่าคำพูดเมื่อกี้นี้ฉันพูดในใจ ซึ่งมันก็จริงอย่างที่ฉันพูดนะคิดดูสิ ถ้าเกิดว่าฉันปล่อยให้เจ้าเด็กตัวสูงตรงหน้า ที่กำลังหงุดหงิดอะไรก็ไม่รู้ เดินดุ่มๆไปไล่โซ่ หรือว่าไปพูดเสียงดังใส่เขาแล้วล่ะก็ เชื่อสิว่าด้วยนิสัยที่ไม่ชอบให้ใครมาเสียงดังใส่อย่างโซ่ คงได้ลุกขึ้นมาซัดเจ้ากรนี่แน่ๆ แล้วดูท่าเจ้าเด็กนี่ก็คงเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน น่าจะเป็นคนไม่ยอมคนพอตัว งานนี้คงได้แลกหมัดกันนัวไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน จนร้านฉันพังยับไม่มีชิ้นดีแน่ๆล่ะคราวนี้ แล้วอีกอย่างที่ฉันกลัวที่สุด ลูกค้าในร้านที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ คงมิวายโดนลูกหลงไปกับเขาด้วยอีก

ฉันหันไปมจีนอย่างขอความช่วยเหลือ ซึ่งเธอก็มองมาที่ฉันกับกรอยู่ก่อนแล้ว

"อ่ะนี่ม็อคค่า กับอเมริกาโน่ได้แล้ว ไปเสิร์ฟเลย"

และก็นับได้ว่าเป็นโชคดีอย่างยิ่ง เมื่อจีนนั่นทำกาแฟเสร็จช่วยชีวิตได้พอดี อ่า... เร็วทันใจดีจริง สงสัยคงต้องขึ้นค่าจ้างให้สักหน่อยแล้วล่ะมั้ง...

"เค้ก" กรหันมาบอกกับฉันที่ยืนอยู่ใกล้กับตู้แช่เค้กมากที่สุด ด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่ยังไม่หายไป แต่ก็นับได้ว่าเบาบางลงมากจากเมื่อครู่

"น่ะ...นี่ บราวนี่ ไปเสิร์ฟได้"

ฉันรีบวางเค้กลงไปบนถาด พร้อมกับเอ่ยไล่กรทางอ้อมอย่างเนียนๆ ซึ่งเขาก็ยอมทำตาม เดินออกไปทันทีอย่างเงียบๆ

"พี่ฝัน พี่ว่ากรมันเป็นอะไรของมันอ่ะ"

พอลับหลังคนขี้หงุดหงิด จีนก็เดินเข้ามากระซิบกระซาบกับฉันทันที อย่างสงสัย

"พี่จะไปรู้ได้ไงล่ะจีน ไม่ได้ไปนั่งอยู่ในใจกรมันนี่" ฉันแกล้งพูดประชด

"อ๊ะๆๆ!!! ไม่แน่นะๆ บางทีพี่อาจจะเข้าไปนั่งในใจมันแล้วแบบไม่รู้ตัวก็ได้น้า~~คิก คิก คิก"

จีนพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคักออกมากับคำคาดการณ์ของตัวเอง เออเอาสิ๊ยัยจีน ตลกเสียจริงนะ คนพูดอ่ะตลก แต่ว่าคนฟังอย่างฉันเนี้ยสิ ก็นะฉันไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดที่จะไม่รู้ว่าเมื่อกี้จีนมันหมายความว่าไง ฮืออ แต่ว่าฉันไม่ตลกด้วยเลย...ซักนิดเดียว

"จีน! เธอนี่ก็นะ พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย!"

"น่าๆ แค่ล้อเล่นขำๆเอง...อย่ากังวลไปเลยน่า อีกอย่างพี่กับมันก็อายุห่างกันน่าดู มันคงไม่ได้ชอบพี่หรอก"

"นี่ปลอบหรือหลอกด่า"

ฉันหรี่ตามอง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเย็นเมื่อรู้สึกว่าคำพูดของยัยเด็กแสบข้างๆนี่ชักจะแปลกๆ

"แฮร่ๆ นิดหน่อยเองพี๊~~~~~"

จีนหัวเราะแฮร่ๆ พร้อมกับลากเสียงหวานยาวอย่างประจบ ซึ่งมันก็ทำให้ฉันอดรนทนไม่ไหว จึงต้องประเคนฝ่ามือลงไปขยี้ผมสวยของน้องอย่างแรงด้วยความหมั่นเขี้ยว จนเจ้าตัวเขาร้องประท้วงบ่นอู้อี้ออกมาไม่หยุด พร้อมทำหน้าตายู้ยี้

"อื้อ! พี่ฝัน พอแล้วผมจีนยุ่งหมด"

"อ่ะๆ...หยุดแกล้งละ แล้วก็ช่วยอยู่เฝ้าร้านให้พี่ก่อนแล้วกัน"

ฉันฝากฝังพร้อมกับเตรียมถอดผ้ากันเปื้อนออกจากตัว

"อ้าว! แล้วพี่จะไปไหนอ่ะ?"

"จะไปห้าง ซื้อของเข้าร้านนี่แหละ"

ฉันบอก ซึ่งจีนก็พยักหน้ารับทันที

"งั้นเดี๋ยวผมพาไป"

ฉันสะดุ้ง เมื่ออยู่ก็มีเสียงทุ้มๆพูดขึ้น ทำให้ฉันหันควับไปมองตาเขียวที่ต้นเสียงทันที ให้ตายสิกร! นายช่างขยันทำให้คนอื่นตกใจเสียจริงๆ

"ไม่เป็นไร เธออยู่เป็นเพื่อนจีนที่นี่แหละ พี่ไปเองได้"

ถึงในใจจะแอบบ่น แต่ฉันก็ตอบปฏิเสธน้องกลับไปด้วยน้ำเสียงนุ่มๆอย่างเคย

"แต่..."

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นแหละกร แกต้องอยู่กับฉัน" จีนออกคำสั่งด้วยสีหน้าจริงจัง จนกรจิ๊ปากออกมาอย่าวหงุดหงิด

"เอ้อ! จีนพวกแก้วกับหลอดมีอะไรขาดหรือ เปล่าพี่จะได้ซื้อเข้ามาทีเดียวเลย"

"แป้บนะพี่ เดี๋ยวจีนดูให้"

พูดจบจีนก็ก้มลงไปนั่ง แล้วเปิดประตูตู้เล็กๆตรงเคาน์เตอร์ ที่เอาไว้ใช้เก็บของออกทันที ไม่นานก็กลับขึ้นมายืนดังเดิม

"ไม่มีอะไรขาดเลยค่ะ"

"โอเค งั้นพี่ไปละ"

ฉันบอก พร้อมกับหันไปคว้ากระเป๋าที่ถูกวางไว้ใกล้ๆนั่นขึ้นมาสะพายที่ไหล่ แล้วเดินอ้อมออกมาจากในเคาน์เตอร์ทันที

"แน่ใจนะพี่ ว่าไปเองได้" กรยังคงถามย้ำ

"แน่สะ.."

"เดี๋ยวโซ่พาไปเอง"

ไม่รอให้ใครเอ่ยปฏิเสธหรือคัดค้าน โซ่ที่เดินมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้พูดขึ้น พร้อมกับคว้าข้อมือของฉันไปจับไว้แน่น กระตุกแขนฉันเบาๆเป็นการบอกว่าให้ออกเดินได้แล้ว ซึ่งฉันเองก็ดันบ้าจี้ เดินตามแรงลากของเขาไปขึ้นรถคันหรูที่ถูกจอดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนทันที อย่างงงๆ

 

ห้าง xxx

 

"ฝันซื้อของเยอะหรือเปล่า"

โซ่ที่เดินตามหลังฉันเข้ามาในห้างนี้เงียบๆ ก็เอ่ยปากถามขึ้น

"อืม...ไม่แน่ใจอ่ะ ต้องลองไปเดินดูก่อน"

"งั้นเอารถเข็นไปด้วยเลยแล้วกัน"

ฉันพยักหน้สเห็นด้วย โซ่จึงเดินไปตรงที่จอดรถเข็น ก่อนดึงมันออกมาคันหนึ่ง แล้วพวกเราก็ออกเดินทันที

"หยิบกล่องข้างในหน่อยสิ กล่องแรกๆมันใกล้จะหมดอายุแล้ว"

เขาพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันกำลังจะหยิบกล่องซีเรียลมาใส่ในรถเข็นที่เขาเป็นฝ่ายเข็นมาให้ ซึ่งฉันก็ยอมทำตามเข้าอย่างว่าง่ายโดยการเอากล่องในมือไปวางไว้ที่เดิม แล้วเปลี่ยนไปหยิบกล่องที่อยู่เกือบในสุดของชั้นวางมาใส่ลงไปในรถเข็นแทน ก่อนจะก้าวขาเดินไปข้างหน้าต่อ โดยที่โซ่ก็ก้าวตามหลังมาติดๆเช่นกัน

"หึๆ "

เสียงหัวเราะหึของโซ่ที่ดังอยู่ข้างหลัง ทำให้ฉันที่กำลังเดินเลือกของอยู่ถึงกับหยุดชะงัก แล้วหันกลับไปเลิกคิ้วมองเขาอย่างสงสัย

"หัวเราะอะไรน่ะโซ่"

"แค่คิดถึงเมื่อก่อนน่ะ ตอนที่โซ่เข็นรถ แล้วก็มีฝันนั่งอยู่ข้างในไง"

จบคำฉับพลัน ในหัวฉันก็ปรากฏภาพวันวาน ที่เราเคยเล่นสนุกกัน และอย่างที่เขาบอก จำได้ว่าตอนนั้นฉันยังเรียนอยู่เลย แต่นึกไม่ออกว่าปีไหน พวกเรามาซื้อของด้วยกันที่ห้างนี้แหละ แล้วก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นฉันเกิดนึกคึกอะไรขึ้นมา ถึงได้ปีนขึ้นไปนั่งในรถเข็นอย่างหน้าตาเฉย แล้วยังบังคับให้โซ่เข็นมันไปข้างหน้าต่อ โดยที่ไม่สนเลย ว่าใครจะมองพวกเราอย่างไร ฮ่าๆ คิดถึงแล้วก็ขำอยูเหมือนกัน

"นั่นมันนานมากแล้วนะโซ่ แต่พอนึกถึงแล้วก็ทั้งตลกทั้งอาย" ฉันพูด

"แต่มันก็สนุกดีไม่ใช่หรอ...อยากย้อนวันวานกันหน่อยมั้ย?"

ฉันตาโต พร้อมกับจ้องมองไปที่โซ่ ที่กำลังยิ้มมุมปากด้วยสีหน้าท่าทางเจ้าเล่ห์

"จะ...จะบ้าหรอโซ่! ไม่เอา ไม่เล่น!!"

"หึ..."

เอ่อ...ฉันว่าชักจะท่าไม่ดีเสียแล้วล่ะ เพราะตอนนี้เขาไม่ตอบอะไรเลยเอาแต่ยิ้มอยู่นั้น แถมยังค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้ๆฉันเรื่อยๆอย่างคุกคามอีกด้วย ทำให้ฉันได้แต่ก้าวถอยหลังหนีเขาอย่างหวาดระแวงเท่านั้น

"นี่...ยะ อย่าเข้ามานะ...ว๊ายยย!!"

ฉันหลุดร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่ออยู่ๆคนตัวสูงก็จ้ำเท้าก้าวฉับๆมาจนสามารถเข้าประชิดตัวฉันได้ ก่อนจะใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างรวบเอวของฉันไว้ ออกแรงยกตัวฉันขึ้นสูง จนน่าหวาดเสียวว่าจะตกลงไป แล้วจึงวางร่างของฉันให้ลงไปนั่งจุ้มปุ้กอยู่ในรถเข็นอย่างนั้น ทำให้มีหลากหลายสายตา จากคนที่เดินผ่านไปผ่านมา มองมาที่พวกเราอย่างสนอกสนใจ

"โซ่! เล่นอะไรของเธอเนี้ย โตๆกันแล้วนะ! ดูสิคนมองกันใหญ่แล้วเห็นมั้ย"

ฉันแหวใส่เขาเมื่อทนรับความอับอายที่ถูกคนอื่นจับจ้องไม่ไหว ก่อนที่จะเตรียมขยับตัวเพื่อจะหาทางลงไปจากรถเข็นนี่เสีย หลีกหนีจากความอับอายนี่สักที ฮืออ ทุกคนคิดดูสิคนอื่นเขาจะคิดยัง ที่มีผู้ใหญ่สองคนมาเล่นอะไรเป็นเด็กๆอย่างฉันกับโซ่เนี้ย

"อายทำไม...หน้าอย่างฝันเนี้ย ใครเขามองก็คิดว่าเป็นเด็กปีหนึ่งทั้งนั้นแหละ"

'เอ่อ...เหมือนนั่นจะเป็นคำชมนะ'

แล้วโซ่ก็พูดแค่นั้น ก่อนจะเอื้อมมือลงมากดที่ไหล่บางของหญิงสาวในรถเข็นให้นั่งลงตามเดิม พร้อมกับเบี่ยงตัวไปตรงที่จับแล้วเข็นรถออกไปทันที เพื่อกันไม่ให้คนดื้อได้ปีนหนีออกมาอีก

"โซ่! หยุดเลยนี่มันน่าอายจะตาย"

หากแต่เหมือนฝันก็ยังคงบ่นหงุงหงิงๆไม่หยุด จนทำให้คนตัวสูงรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาไม่น้อยกับท่าทางดื้อด้านของอีกคน เพราะฉะนั้นเขาจึงอดใจไม่ไหว ที่จะจัดการแกล้งเหมือนฝันให้หายซ่าด้วยวิธีของเขา นั้นก็คือเพิ่มความเร็วในการเข็นให้มากขึ้น พร้อมกับเขย่า เบียดซ้ายที ปาดขวาที อย่างกระทันหันจนรถเข็นทั้งคันกระตุกบ้างสะดุดบ้างอย่างน่าหวาดเสียว จนร่างบางที่ถูกจับยกไปไว้ข้างใน ถึงกับหลุดร้องวี๊ดว๊ายออกมาด้วยความตกใจ ทั้งยังใช้มือเรียวขาวเกาะแน่นติดหนึบไปกับขอบของรถ

"นะ...นี่โซ่!!!"

"ฮ่าๆๆ"

เสียงหัวเราะดังลั่นอย่างถูกใจดังขึ้น จนฉันต้องหันกลับไปมองที่เจ้าของเสียงตาเขียวปัด ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะวาดแขนไปข้างหลัง แล้วใช้ฝ่ามือทั้งจิกทั้งตีคนที่เอาแต่แกล้งฉันอยู่อย่างแรง ด้วยความสะใจจนเขาเองก็ต้องร้องโอดโอยขึ้นมาด้วยความเจ็บที่ถูกฉันเอาคืน

"โอ๊ยๆ ฝันโซ่เจ็บนะ โอ๊ย! หยุดก่อน"

เขาร้องขอ แต่มีหรือที่ฉันจะยอมหยุด หึ ไม่มีทางตราบใดที่เขาเองก็ยังไม่เลิกแกล้งฉัน เพราะฉะนั้นยิ่งเขาร้องมากเท่าไหร่ ฉันก็จะยิ่งเพิ่มจังหวะในการตีเขาให้เร็วขึ้นอีก

"ฮ่าๆ! นี่แน๊ะๆๆ แกล้งกันดีนัก"

"หยุดฝัน! โอ๊ย!! ได้ไม่หยุดใช่มั้ย"

พูดจบเขาก็ยิ่งเพิ่มทั้งความเร็วเพิ่มทั้งแรงกระตุกขึ้นอีก จนทำให้ฉันที่อยู่ข้างในรถเข็นแทบจะหัวทิ่มลงไปจูบกับพื้นรถ

"ได้เล่นงี้หรอโซ่ นี่ๆๆ!!! ฮ่าๆๆ"

"โอ๊ยฝัน! ฮ่าๆ!!"

"ฮ่าๆๆ!!!"

"คิก คิก คิก!!!"

และแล้วทั้งทางเดินที่เต็มไปด้วยกล่องซีเรียลล้อมรอบทั้งสองข้างทาง ก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของทั้งชายและหญิง จนทำให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา อดที่จะรู้สึกไม่ได้ว่า ทั้งคู่นี้ช่างเหมาะสมกันและคงรักกันมาก ถึงแม้ว่าก่อนหน้า จะเต็มไปด้วยเสียงบ่นของฝ่ายหญิง และเสียงเหมือนใครถูกตีแรงๆหลายครั้ง แต่สุดท้าย ทั้งสองคนก็ยังคงมีเสียงหัวเราะ ที่เต็มไปด้วยความสุข กังวาลก้องสอดประสานส่งให้กัน จนทำให้คนที่แอบยืนฟังและแอบมายืนเมียงมองอยู่ใกล้ๆ อดที่จะยิ้มตามไปกับทั้งสองคนไม่ได้เลย

 

"ทั้งหมด 3,250 บาทค่ะ"

ฉันยิ้มรับคุณพนักงานที่เอ่ยบอกราคาของทั้งหมดในวันนี้ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือออกไป เพื่อที่จะทำการสแกนชำระเงิน

ใช่ค่ะ ในที่สุดฉันก็สามารถที่จะซื้อของได้จนเสร็จเรื่องเสียที แต่ตอนนี้ก็เป็นเวลาเย็นมาแล้วด้วย เพราะต้องใช้เวลาเจรจากันนานมากทีเดี๋ยว กว่าโซ่เขาจะยอมเลิกแกล้งและพาฉันลงมาจากรถเข็นนั่นสักที

เรียกได้ว่าเป็นการซื้อของที่นานที่สุดในชีวิตฉันเลยล่ะวันนี้น่ะ แต่จะเรียกว่าซื้อของอย่างเดี๋ยวก็ไม่เต็มปากนัก เพราะเวลาส่วนมาก หมดไปกับการเล่นของฉันกับโซ่เสียมากกว่า หึไม่รู้จะโทษใครดีเลย ที่ทำให้การซื้อของมันล่าช้าลงไปมากขนาดนี้

ฉันส่ายหน้าพร้อมกับคว้าถุงใหญ่ๆทั้งหมดนั้นมาถือไว้ พร้อมกับก้าวเดินไปข้างหน้า

"มานี่มา...โซ่ถือเอง"

เขาอาสา และไม่รอคำตอบรับ เพราะโซ่จัดการคว้าถุงทั้งหมดในมือฉันไปถือเอาไว้เสียเอง พร้อมกับก้าวฉับๆเดินนำฉันไปอย่างรวดเร็ว จนฉันต้องรีบเร่งฝีเท้าแล้ววิ่งตามเขาไปทันที

"ล้วงกุญแจในกระเป๋าให้หน่อย"

โซ่เอ่ยขึ้น หลังจากที่ฉันและเขาพากันเดินมาถึงลานจอดรถ

"แต่..."

"เร็ว...หนัก" เขาบอกเสียงนุ่ม

ฉันยืนลังเลเล็กน้อย กับการที่ต้องใช้มือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงด้านหน้าของเขาเพื่อหากุญแจรถ มองไปที่มือใหญ่ๆของเขาทั้งสองข้างก็พะรุงพะรังเต็มไปด้วยถุงใบโต ก็อดสงสารเขาขึ้นมาไม่ได้ สภาพแบบนั้นถ้าปล่อยให้เขาควานหากุญแจเองโดยไม่ช่วยเหลืออะไรเลย ก็ดูจะไร้ความรับผิดชอบเกินไปสักหน่อย เพราะว่าไอ้ของที่เขาแบกอยู่ในมือนั่นน่ะ มันก็คือของๆฉันทั้งนั้น

"อยู่เฉยๆล่ะ"

ฉันพูดกำชับ ขณะที่ตัวเองก็ขยับเข้าไปใกล้เขาขึ้นอีกนิด ก่อนจะค่อยๆล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขาช้าๆอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าจะไปพลาดจับโดนสิ่งที่ไม่ควรเข้า

"อ่ะนี่ได้ละ"

ฉันว่าพรางชูเจ้ากุญแจรถคันหรูขึ้นสูง ก่อนจะกดปลดล็อครถให้เขาเสร็จสรรพ

ฉันรีบพาตัวเองเข้าไปนั่งในรถทันที ส่วนโซ่ก็เดินอ้อมไปอีกฝั่งและเข้าประจำที่คนขับพร้อมกับสตาร์ทรถขับออกจากที่นี่ทันทีด้วยความรวดเร็ว

 

"...."

"...."

ขณะที่รถหรูเคลื่อนตัวโลดแล่นอยู่บนถนน แต่ตอนนี้บรรยากาศภายในรถนั้นถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบงัน ฉันเงียบ เขาก็เงียบไร้บทสนทนาใดๆระหว่างเรา แต่นี่กลับไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกแย่เลยสักนิด ไม่รู้สิฉันรู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างพวกเรามันไม่ได้ชวนให้อึดอัดขนาดนั้นน่ะ

"หิวหรือเปล่า...อยากแวะกินอะไรไหม?"

ฉันหันไปมองเขาที่กำลังมองฉันก่อนแล้วส่งยิ้มบางและส่ายหน้าเบาๆเป็นคำตอบ ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แล้วหันกลับไปมองที่ถนนตามเดิม

โชคดีที่วันนี้รถไม่ติดเหมือนทุกวัน ทำให้ตอนนี้รถคันหรูที่ถูกขับขี่โดยคนตัวสูงอย่างโซ่ ก็พามาหยุดอยู่ในที่ๆเป็นทั้งบ้านและที่ทำงานของฉัน นั่นก็คือร้านกาแฟในมหาลัยนั่นเอง

ไม่ต้องรอให้ใครสั่งฉันก็รีบเปิดประตู แล้วลงจากรถทันที ซึ่งเจ้าของรถเองก็รีบลงตามกันมาติดๆเลยเหมือนกัน โดยที่ทั้งสองมือของเขา เต็มไปด้วยถุงของใช้ของฉัน

"มา...เดี๋ยวฝันถือเข้าไปเอง โซ่กลับเถอะ"

ฉันบอก พร้อมกับเอื้อมมือไปจับถุงในมือเขา

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวโซ่ถือเข้าไปให้"

โซ่ยื้อถุงในมือ ที่คนตัวเล็กพยายามจะแย่งเอาไปถือเองไว้แน่น

"อย่าเลย...นี่มันเย็นมากแล้วโซ่รีบกลับไปเถอะนะ ขอบคุณมากสำหรับวันนี้"

ฉันยังคงปฏิเสธ ซึ่งโซ่เองก็ดื้อด้านไม่แพ้กัน เพราะเขาไม่ยอมคลายแรงออกจากของในมือเลย ทั้งยังออกแรงดึงอย่างไม่เบานักจนถุงนั้นหลุดออกจากการเกาะกุมของฉัน

"แค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอกน่า..."

"ตะ..."

"งั้นเดี๋ยวผมถือไปให้เองครับ...พี่กลับไปได้แล้ว"

ฉันชะงัก เมื่ออยู่ๆเสียงทุ้มที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น ทางด้านหลัง เพราะเขายืนซ้อนหลังของฉันอยู่ อีกทั้งยังใช้แขนแกร่งเอื้อมรอดผ่านเอวของฉันไปกำถุงในมือของโซ่เอาไว้แน่น นี่...นี่มันศึกชิงถุงหรือไงกัน? อา...แล้วแขนนี่ของกรใช่หรือเปล่านะ เหมือนถูกเจ้าเด็กนี่โอบเอาไว้เลยแห๊ะ แถมตัวยังอุ่นมากๆด้วย

"ไม่ต้องครับ พี่ถือเข้าไปเอง" โซ่พูดเสียงเรียบ

ฟึบ!!

ฉันตาโตอย่างอึ้งๆ เมื่อจู่ๆเจ้าเด็กกรนี่ก็กระชากถุงทั้งหมดจากโซ่ เอามาถือเอาเสียเองด้วยมือเพียงข้างเดี๋ยว วอท! นั่นมันไม่ใช่เบาๆเลยนะน่ะ โห...แต่เจ้าเด็กนี้กลับใช้มือเพียงข้างเดียวถือเนี้ยนะ สุดยอด

"ผมเป็นพนักงานร้านนี้ เพราะฉะนั้นงานยกของถือของ มันเป็นของผมน่ะครับ"

แต่การกระทำของกร กลับไม่น่าตกใจเท่ากับประโยคนี้ของเขา ถึงฟังดูเผินๆมันก็แค่คำพูดธรรมดาๆ แต่ว่าน้ำเสียงของเขาเนี้ยสิ ที่มันกวนแบบสุดๆไปเลย แล้วดูสายตาของโซ่ที่มองกรตอนนี้สิ โอย อะไรจะดุปานนั้น ตายๆ นี่พวกเขาไม่ถูกกันหรือว่าเป็นอริกันมาก่อนใช่หรือเปล่า ทำไมถึงให้ความรู้สึกที่น่ากลัวได้ขนาดนี้เนี้ย!

"นี่! ทั้งสองคน หยุดจ้องตากันได้แล้วนะ เดี๋ยวก็ท้องหรอก"

ฉันพยายามจะทำให้ทั้งสองฝ่ายนี้เย็นลง ด้วยการพูดคำที่คิดว่ามันตลกออกไป แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ให้ความร่วมมือกันสักเท่าไหร่ นอกจากจะไม่หัวเราะกันแล้ว ก็ยิ่งจ้องกันตาดุมากขึ้นไปอีก

"นี่! กร งะ...งั้นเธอถือของพวกนี้เขาไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ตามเข้าไป"

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์มันย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ฉันจึงเร่งหาทางยุติ นั้นก็คือ รีบหันไปสั่งให้เจ้าเด็กที่ยืนซ้อนหลังฉันอยู่ให้เข้าไปในร้านเสีย แต่ดูท่าเจ้าตัวเขาจะไม่ยอม ฉันจึงหันไปจับกรหันหลัง แล้วผลักเขาเบาๆ เป็นเชิงว่ารีบๆไปได้แล้ว และคราวนี้กรก็ยอมทำตามแต่โดยดี เขาก้าวขาฉับๆกลับไปตามทางเดิมที่เดินมาในตอนแรก แต่ก็ไม่วายหันกลับมามองทางฉันกับโซ่อีกแวบนึง แล้วเดินหายเข้าไปในร้านทันที ฉันจึงหันกลับมามองโซ่ ที่จ้องมองฉันอยู่ก่อนแล้ว

"เอ่อ...โซ่เองก็กลับได้แล้วนะ"

ฉันบอกเสียงเบา

"อืม..." เอ๋....ยอมง่ายๆเลยแห๊ะ แปลกจัง

"ขับรถดีๆนะ" ฉันบอก ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับเบาๆ

"พรุ่งนี้จะมาใหม่"

"ไม่ต้อง!!" และแน่นอน คำนี้ฉันก็พูดได้แค่ในใจอีกเช่นเคย เพราะความจริงทำได้แค่พยักหน้าหงึกๆกับยิ้มแหยๆส่งไปให้เขาน้อยๆอย่างอ่อนใจเท่านั้น

ฉันมองร่างสูงที่หันหลังเดินกลับไปที่รถ เปิดประตูออกแล้วเข้าไปนั่งข้างใน ไม่นานรถคันหรูก็เคลื่อนออกไปจากบริเวณเขตร้านของฉันทันที

"เห้อออ"

ฉันถอนหายใจออกมา ทั้งโล่งอกและทั้งเหนื่อยใจ รู้สึกเหนื่อยเหมือนกับถูกสูบวิญญาณออกไปจากตัวเลย สมองพลันนึงย้อนไปถึงเรื่องเมื่อวานและวันนี้เกี่ยวกับการกระทำของโซ่ ไม่รู้สิมันแปลกไปหมด ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆถึงกลับเข้ามาในชีวิตฉันและมาทำดีกับฉันแบบนี้อีก ต้องการอะไรกันแน่นะ โซ่

โอ๊ย!! ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว งั้นช่างมันไปก็แล้วกัน รีบกลับไปปิดร้านแล้วขึ้นไปนอนเล่นกับแมวดีกว่า ฮือออ คิดถึงคุณปั้นจะแย่.......

 

 

.............................................................................

เอาแล้วๆ วันนี้เกิดศึกชิงถุง? เอ๊ะ! หรือว่าชิงอะไรกันแน่น้า~~~ 55555

ถูกใจไม่ถูกใจยังไงก็เม้นท์มาคุยกันเน้อ

และอย่าลืมกดไลค์ หรือกดติดตามกันเบาๆ เพื่อเป็นกำลังใจให้กันด้วยน้า รักจ้าจ๊วบบบบบบบบ........

ปล.ขอบคุณรูปภาพจาก แอป pinterest

cr.ในรูปนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น