เมเบิ้ล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ปาร์ตี้2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 102

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2562 16:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปาร์ตี้2
แบบอักษร

"ขอทราบค่าสินสอดเลยได้มั้ยละครับ" 

"ไอปากหหมา!มึงอยากโดนตีนอ่อ!"พี่คิงส์ฟิวแทบขาดเมื่อเจอคำนี้ 

"อุ่ยๆ"ผมทำเสียงทะเล้นเล่นกับเฮียแก เสียงรถจอดหน้าบ้านมาอีกล้ะ 

แต่ดันเป็นผู้ชาย2คนเดินเข้ามา สะดุดตาพวกพี่ชายเป็นที่สุด 

"เดี๋ยวพวกนายเป็นใคร"พี่ชีต้าร์ถาม 

"สวัสดีครับ ผมเชฟตั้นจากคฤหาสตระกูลหงส์สระราญครับ"ห้ะ เชฟ? 

"สวัสดีครับ ผมบาร์เทนเดอร์ชื่ออุ่น จากคฤหาสตระกูลนิรปภาการณ์"ห้ะ บาร์เทนเดอร์? 

"ของเพื่อนยิ้มหรอ?"ไอสิงค์ถาม 

"ใช่ครับ"พวกเค้าพูดพรอมกันแล้วค่อมตัว คนนึงเดินเข้าครัว อีกคนเปิดกล่องเหล้าและคอกเทลตัวเองออก เตรียมอุปกรณ์ให้เรียบร้อย 

"น้องมึงเล่นใหญ่ชิปหาย"ไอกันหันไปหาไอสิงค์ 

"เออสิว้ะ น้องกูทั้งคน"ไอสิงค์นี่ก็ขี้อวยน้องเหลือเกิ้นนนนน 

1ทุ่มตรงเป๊ะ 

เสียงรถสปอตหรูหลายคันมาจอดหน้าบ้าน พร้อมบอร์ดี้การ์ดจำนวนนึงที่พากันเดินมาตั้งแถวต้อนรับอย่างเป็นระเบียบสุดๆ จังหวะเดียวกันกลุ่มน้องๆเพื่อนของอมยิ้มก็ลงรถกันมา อย่างสวยอ่ะ!!!! 

แล้วหมวยก็ลงมาพร้อมกันพอดีเป๊ะ

อมยิ้ม

"เป๊ะ"ฉันเอ่ยยิ้มๆเมื่อเห็นเพื่อนๆมายืนออกกันอยู่ในบ้าน

พวกมันพากันยกมือไหว้พวกเฮียแล้วก็เพื่อนเฮียสิงค์ด้วย

"หลังบ้านเลย กูสั่งคนจัดสถานที่ไว้แล้ว"ฉันบอกให้พวกมัน พวกมันก็พยักหน้าเข้าใจแล้วเดินไปหลังบ้าน ฉันเดินลงบันไดมา

"เฮียก็ไปด้วยก็ได้นะ พวกพี่ด้วย"ฉันบอก

"ได้ครับ"ไอพี่คิณมันตอบ ฉันก็เดินตามเพื่อนไป

ภาคิณ

"เดี๋ยวกูเรียกเด็กให้"ไอแฟรชเสนอ แต่มือของแก๊งพี่ชายแทบจะแย่งมากันไม่ทัน

"อ่าวพี่"ไอกันเลิกคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

"อย่า!หยุดเลย ใครจะตามเด็ก มึงหยุด"อะไรของพี่คิงส์เค้าวะ ทำไมหน้าซีดแบบนั้น

"ถ้ามึงยังไม่อยากตาย แนะนำ วางลง"พี่ชีต้าร์ด้วย อะไรของพวกเค้าว้ะ?

"ทำไมว้ะพี่"ไอคริสถาม

หน้าแม่งซีดสัสอะ ไอสิงค์ด้วย เหงื่อนี่ไหลแบบ เกิดไรขึ้น?

"น้องกูอยู่ อย่าเรียกเด็ก"พี่ขีต้าร์เอ่ยบอกเสียงสั่น

"น้องพี่ไม่ชอบหรอ?"ไอแฟรชถาม

"ยิ่งกว่าไม่ชอบอีก"อยู่ไอ้สิงค์ก็ขนลุกขึ้นมา

"พวกมึงไม่อยู่ในเหหตุการณ์พวกมึงไม่รู้"พี่คิงส์พูด

"เหตุการณ์ไรว้ะพี่"นั่นไงต่อมเสือกไอแฟรชทำงานนนนนน

"วันนั้น หมวยเพิิ่งอายุได้15"พี่ชีต้าร์เอ่ยปากเล่า

2ปีก่อนหน้านี้ 

คืนนั้นพวกกูฉลองให้ไอคิงส์ที่สอบติดมหาลัยเดียวกับกู ไอสิงค์ก็มีเด็กติดตั้งแต่เพิ่งขึ้นม.4 พวกกูก็ต้องมีอยู่แล้วอยู่มหาลัย พวกกูส่งน้องหนูนอนเสร็จก็บอกไว้อย่างดีว่าคืนนี้จะฉลอง ขนมก็เข้าใจและยอมนอน พวกกูฉลองกันปกติ กินเกล้ากินเบียร์ มีเด็กเยอะแยะมานั่งด้วย จนหมวยเดินเข้ามา พวกกูคิดว่าเป็นขนมก็เลยดุว่าทำไมไม่นอน แล้วมาเดินตรงนี้ ไม่ใช่ที่ของเด็ก แต่ที่แปลกก็คือ...ความนิ่งและรังสีแปลกๆที่ทำพวกกูสะดุ้งเฮือกจนพวกกูจับหัวจับหางถูกว่าต้องเป็นอมยิ้ม จากนั้นก็เกิดโศกนาฎกรรมยำตีนเละ เด็กที่พวกกูเรียกมา สภาพไม่ต่างกับกระหรี่โดนซ้อมเลยรู้มั้ย  

"เพราะงั้นถ้าไม่อยากลงเอยแบบเดียวกัน อย่าได้เรียกมา"ไอสัสขนลุกตามเลย เมียผมในอนาคตโหดสัสอ่ะ ถ้าผมลองใจกล้าดูสักครั้งไม่น่าจะแค่เด็กที่โดนยำตีนแต่น่าจะเป็นผมด้วยที่โดนยำเละกว่า

"ซี๊ดดด ใครรู้สึกบ้างว่ามันเย็นขึ้น"ไอคริสพูดแล้วลูบแขนไปด้วย

"รีบไไปกันเหอะ"พี่คิงส์รีบตัดบทแล้วเดินนำไปหลังบ้าน สาวๆกำลังปาร์ตี้กันอย่างสนุก ส่วนไอแฟรชฟังมาขนาดนี้ถ้ากล้าเรียกก็แปลกแล้ว มันเก็บโทรศัพแล้วเดินเข้ามาร่วมวง แอ๋วเพื่อนน้องกันทุกคนเลยเว้ย พี่ิคิงส์ด้วย แต่พี่ชีต้าร์คงขอบายเราะมีหวานใจอยู่แล้ว

ส่วนเปป้าหมายผมคงไม่ต้องเดาว่าเป็นใคร รู้ๆกันอยู่นะครับ ผมถือค็อกเทลสองแก้วเดินเข้าไปหา

"อะ"ผมยื่นแก้วให้ น้องก้มลงมองแก้วแล้วหันมาจ้องหา ผมกระตุกยิ้มให้ น้องมันหยิบแก้วไปจากมือผมแล้วจิบนิดหน่อย

"รู้สึกเป็นไงบ้างตอนกระทืบคน"ผมถามไปเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันเงียบ

"ปกติหนูไม่ทำร้ายใครหรอกนะถ้ามันไม่ทำก่อน แต่ก็...รู้สึกดีแหละมันเหมือนระบาย"น้องพูดออกมา นึกถึงยัยลูกแมวที่โรงบาลวันนั้นเลยแหะ ถึงเจอกันครั้งแรกจะไม่สวยงามก็เหอะ

"อยู่ต่างประเทศมานานกลับมาไทยที ต้องปรับตัวอีกเยอะเลยสิ"ผมหันไปยิ้มให้

"ก็ไม่เท่าไหร่"น้องมันพูดแล้วกระดกค็อกเทลจนหมด

"เรื่องขนม..."ผมไม่อยากถามเรื่องนี้เลยแหะ แต่...อดไม่ได้ต่อเผือกมันทำงาน

"มันต้องได้รับบทเรียนมากกว่าวันนี้"น้องพูดเสียงแข็ง

"เจ้เผชิญอะไรมากเยอะพี่ เจ้แข็งแกร่งมาก ถึงร่างกายเจ้จะไม่ได้แข็งแรงเท่าหมวยแต่จิตใจเจ้แม่งโครตได้ บางทีหมวยก็อิจฉาเจ้นะ"น้องเค้าพูดกึ่งเพ้อดึงความสนใจผมให้จับจ้องงไปที่ใบหน้าเรียวสวย ตอนโหดกับตอนนี้ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

เข้าใจแล้ว อมยิ้ม เข้าใจแล้ว

"เหนื่อยมั้ย"ผมถามแล้วจ้องใบหน้าเล็กที่เหมือนจะคลอน้ำตาแต่ก็ไม่ร้องออกมา

"เหนื่อยอะไร"น้องถามกลับมา

"พี่รู้ ฝืนใช่มั้ย มันเหนื่อยใช่มั้ย"ผมเอื้อมมือไปลืบหัวน้องเบาๆ ผมเข้าใจอย่างดี ผมก็ฝืนเหมือนกับน้องนี่แหละ ฝืนว่าผมคือมาเฟียอันดับต้นๆที่ต้องรับตำแหน่งแทนแด๊ดกับม๊า ถึงแม้ว่าความจริงผมอยากจะอ่อนแอให้ใครเห็นบ้างได้แค่เก็บมันเอาไว้

"อึก เหนื่อย เหนื่อยมาก"น้องเหมือนน้ำตาจะไหล แต่ก็กลั้นมันเอาไว้

"ชู้ววคนดี มานี่มา อยากระบายอะไรออกมา"ผมดึงร่างเล็กเข้ามากอด ร่างเล็กซุกหน้าลงกับอกผมแล้วปล่อยน้ำตาที่มากมายลงมามากมาย มันคงสุดจะทนแล้วจริงๆ ทุกคนต่างสนใจมาที่เรา แต่แก๊งพี่ชายไมาได้ว่าอะไร ผมว่าจริงๆแล้ว ลึกๆก็คงรู้แหละ คนเราจะทำเก่งต่อหน้าคนอื่นตลอดเวลาไม่ได้อยู่แล้ว

"ฮึกกก ฮือออ"น้ำตายังคงไหลออกมาเรื่อยๆ เพื่อนๆน้องพากันเดินเข้ามาลูบหลังปลอบเบาๆแล้วเดินไปทางอื่น

 

 

บางทีความอ่อนแอของเรามนก็ปกปิดไม่ได้ 

อย่างอมยิ้มนนี่ไง ต่อหน้าทุกคน น้องจะเป็นทายาทมาเฟียสุดโหด มีอำนาจมากมายและกระทืบคนเก่ง แต่ในความเป็นจริง คือน้องไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่าการเป็นเด็กผู้หญิงคนนึง แค่เด็กผู้หญิงคนนึงจริงๆ คนเรามีด้านเดียวไม่ได้ เหมือนกับภูเขาน้ำแข็งนั่นแหละ สิ่่งที่เห็นจะมีเพียงแค่ส่วนที่โผล่พ้นน้ำ อีกส่วนที่มีเพียงตัวเองที่รู้คือส่วนที่อยู่ใต้น้ำ หากมองไม่ลึกพอก็จะไม่มีทางรู้ว่าที่จริงแล้ว ภูเขาน้ำแข็งเล็กๆลูกนั้นจะเก็บตัวตนอันแท้จริงของตนเองให้พ้นจากทุกคน....

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น