ผู้บำเพ็ญเพียรภายในถ้ำ
email-icon

ฝากนิยายด้วยน้า

ตอนที่ 55 จุดเริ่มต้น

ชื่อตอน : ตอนที่ 55 จุดเริ่มต้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2562 16:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 55 จุดเริ่มต้น
แบบอักษร

โทบิรีบวางตัวและเอามือออกจากอกทรงโตของโคนันอย่างรวดเร็วโดยที่เขาไม่ได้แสดงท่าทีเขินอายหรือรู้สึกผิดออกมา หญิงสาวจ้องมองชายสวมหน้ากากที่แอบฉวยโอกาศกับเธอด้วยท่าทีไม่พอใจ

 

 

 

'อะไรกันจับหน้าอกของคนอื่นแล้วยังมาทำอึนหน้าตายอีก'

 

 

 

"เป็นอะไรหรือเปล่าโคนัน"

 

 

 

ยาฮิโกะที่เห็นโคนันหนัาแดงก็ถามอย่างสงสัย พอเธอถูกเรียกก็ได้สติและส่ายหัวไปมา แต่สายตาเธอยังคงจดจ้องโทบิด้วยหางตาอยู่ตลอด เจ้าคนหน้าตายนี่บังอาจจับหน้าอกเธอไม่พอ ยังมาทำสีหน้าปกติราวกับมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรือเป็นเพราะเธอไม่มีเสน่ ?

 

 

 

ส่วนโทบิที่แกล้งทำเป็นอึน แต่จริงๆแล้วยังจดจำสัมผัสอันเยี่ยมยอดนั่นอยู่เสมอ หน้าอกของพี่สาวทรงโตสุดยอด แม้จะจับผ่านร่างโคลนแต่ร่างจริงก็เหมือนได้สัมผัสร่วมกัน เขาเลิกคิดเรื่องนั้นเพราะเขายังมีเวลากลับไปสัมผัสหน้าอกทรงโตนั่นอีกเยอะ

 

 

 

"รุ่นพี่ยาฮิโกะแล้วพวกเราจะเอายังไงต่อ พวกมันต้องรีบมาตามล่าพวกเราแน่ๆ"

 

 

 

"ฮ่าๆ ไม่จำเป็นต้องคิดเพราะวันนี้พวกเจ้าไม่มันวันหนีรอดไปไหนได้อีกแล้ว"

 

 

 

ฟึบๆ ๆ ๆ ๆ

 

 

 

เสียงการเคลื่อนไหวนับไม่ถ้วนเข้าล้อมกรอบทั้งสี่ เผลอตัวเพียงชั่วครู่เดียวฮันโซที่เชี่ยวชาญการมุดดินก็โผล่ออกมาจากใต้ดินและจับโคนันโดยนำคุไนจี้เข้าที่คอของเธอ

 

 

 

คมมีดของคุไนกรีดเข้าที่ผิวคอโคนันเบาๆ จนเกิดบาดแผลมีโลหิตไหลรินออกมา คาซึยะหรือโทบิรู้สึกตื่นตกใจ ไม่คิดเลยว่าเขาจะพลาดการจับสัมผัสโดยรอบได้ง่ายๆแบบนี้ เป็นเพราะเขาใช้การเชื่อมต่อระยะไกลหรือไม่ จึงทำให้ประสาทสัมผัสของเขาทื่อลงแบบนี้

 

 

 

"ปล่อยโคนันซะฮันโซ!"

 

 

 

นางาโตะกล่าวด้วยน้ำเสียงข่มขู่ หน้าผากของเจ้าตัวมีเส้นเลือดผุดออกมาเต็มไปหมดสายตาจ้องมองฮันโซอย่างอาฆาต ส่วนฮันโซกลับไม่สนใจและกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

"อยากให้ปล่อยใช่ไหม ได้แต่เราต้องมาแลกเปลี่ยนกัน ฆ่ายาฮิโกะและเจ้าหน้ากากนั่นซะสิ แล้วฉันจะปล่อยนังหนูนี่ไป"

 

 

 

"นะ นี่"

 

 

 

"นางาโตะอย่าไปฟังฮันโซ รีบฆ่าพวกเขาและพายาฮิโกะและโทบิหนีไปซะ!"

 

 

 

โคนันตะโกนพูดอย่างสิ้นหวังเธอรู้ว่ายังไงวันนี้ก็ต้องตายอยู่แล้ว ดังนั้นการปล่อยให้เพื่อนมีชีวิตรอดเป็นสิ่งที่ดีกว่า ส่วนยาฮิโกะที่เห็นท่าทีของนางาโตะก็ถอนหายใจ ดูยังไงเจ้าตัวก็ตัดสินใจไม่ได้อยู่แล้ว

 

 

 

'ดูเหมือนมีแต่ทางเลือกนี้!'

 

 

 

"นางาโตะฆ่าฉันและพาทุกคนหนีไป ให้เร็วที่สุด"

 

 

 

"มะ ไม่ นายคือ...ของฉัน"

 

 

 

"เฮ้ยๆ ถ้าไม่รีบตัดสินใจฉันคงต้องลงมือตัดแขนตัดขานังหนูนี่โชว์พวกแกก่อนใช่ไหม ดีเอาดาบมา?"

 

 

 

นินจาอาเมะส่งดาบวาซากิริไปให้ฮันโซ เจ้าตัวเหวี่ยงดาบไปมาก่อนจะวางคมมีดไว้ที่ไหล่ข้างซ้ายของโคนันก่อนจะค่อยๆออกแรงกดคมมีดจนไหล่ของโคนันมีเลือดไหนรินออกมา

 

 

 

"ฉันจะฆ่าแกฮันโซ"

 

 

 

"ฮ่าๆ แต่ก่อนที่แกจะฆ่าฉันนัังหนูนี่คงจะตายเสียก่อนละนะ ว่าไงตัดสินใจได้หรือยังนางาโตะ ว่าจะเลือกฆ่ายาฮิโกะและชายสวมหน้าเพื่อช่วยนังหนูนี่ หรือจะเลือกให้นังหนูนี่ตายแทน ?"

 

 

 

"จะทางไหนฉันก็ไม่เอาทั้งนั้นแหละตายซะฮันโซ"

 

 

 

นางาโตะควักคุไนออกมาจากกนะเป๋าพร้อมพุ่งไปหมายจะแทงฮันโซในชั่วพริบตา ทว่ากลับมีร่างๆหนึ่งโผล่มายืนด้านหน้าของฮันโซและรับความแหลมคมของคุไนไว้แทน ฉึก! คมคุไนแทงทะลุหัวใจของชายหนุ่มผมส้ม เจ้าตัวมองนางาโตะที่เบิกตากว้างและพูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด

 

 

 

"ขอโทษนะนางาโตะที่เลือกให้นายทำแบบนี้ จากนี้ไปฉันหวังว่านายจะ ชะ ช่วย ด ะดูแลแสงอุษาและความฝันนั่นแทนฉะ ฉัน..."

 

 

 

ร่างของยาฮิโกะค่อยๆล้มลงสู่อ้อมแขนของนางาโตะ ก่อนจะล้มตัวลงนอนไร้สิ้นลมหายใจ ทุกคนรู้สึกช็อคแม้แต่คาซึยะในคราบของโทบิเองก็เช่นกัน นี่คือความรักของเพื่อนแท้ ? ถ้าเขาเจอแบบนี้บ้างละเขาจะเป็นยังไง

 

 

 

นึกถึงโอบิโตะ คาคาชิ และไกตายด้วยมือของเขาเองดูเขาก็รู้สึกแย่ทันทีเขาเริ่มเข้าใจความรู้สึกของการสูญเสียขึ้นมาทันที ในเมื่อเขาเผลอตัวช่วยพวกยาฮิโกะไปแล้วครั้งหนึ่งเขาจึงอยากช่วยให้ถึงที่สุด แต่ทำไมตอนนี้ถึงวนกลับมาอยู่ลูปเดิมๆ

 

 

 

"อ๊ากกกกกก ฉันจะฆ่าแก!!!!!!!!"

 

 

 

เสียงกรีดร้องคำรามของนางาโตะดังลั่นไปทั่งบริเวณ ส่วนโทบิใช้โอกาศนี้แอบใช้พลังของวิถีนรกเก็บวิญญาณของยาฮิโกะที่ยังไม่หลุดไปสู่ภพภูมิวิญญาณมากักเก็บไว้

 

 

 

ส่วนนางาโตะหลังจากเผลอสังหารยาฮิโกะด้วยมือตัวเองก็มีบางสิ่งโผล่ออกมาจากด้านหลัง ร่างยักษ์คล้ายมนุษย์คลึ่งตัวโผล่ออกมา มันอ้าปากและเริ่มส่งเข็มดำทิ่มแทงไปที่หลังของนางาโตะที่กำลังเงยหน้ากรีดร้องทั้งน้ำตา

 

 

 

น้ำตาที่ไหลรินออกมาไม่ใช่น้ำตาสีใส แต่เป็นน้ำตาโลหิต เนตรสังสาระเริ่มสูบพลังชีวิตและจักระในร่างของนางาโตะอย่างบ้าคลั่งจนร่างกายของเจ้าตัวเริ่มซูบผอม

 

 

 

"ลบพวกมันให้หมด!!!"

 

 

 

ยื่นมือออกคำสั่งเทวรูปมารนอกวิถีก็อ้าปากออก พลังสีฟ้าและดำแดงเริ่มก่อตัวกลายเป็นบอลขนาดใหญ่ยักษ์  ก่อนจะปล่อยบอลออกจากปากไปยังทิศที่ฮันโซอยู่โดยไม่สนว่าโคนันที่ถูกจับจะโดนโจมตีไปด้วยหรือไม่

 

 

 

"ปล่อยไว้แบบนี้โคนันตายแน่"

 

 

 

ร่างหลักที่กำลังควบคุมโทบิเริ่มกลายเป็นโหมดโอซึซึกิ ก่อนจะกลับมาส่งจักระบางอย่างไปให้โทบิชั่วครู่เดียวด้านหน้าของโคนันก็มีรูมิติทรงสี่เหลี่ยมเปิดออกโทบิใช้โอกาศ

 

ที่กลุ่มฮันโซกำลังเผลอคลายการจับกลุ่มโคนนและดึงเธอเข้าสู่ประตูมิติและโผล่ออกมาอีกครั้งก็เข้ามาสู่ในอ้อมแขนของโทบิที่ทิ้งระยะหางจากนางาโตะออกมาอยู่ที่กระท่อมหลังหนึ่ง

 

 

 

"กะ เกิดอะไรขึ้น ฉันอยู่ที่ไหน ยาฮิโกะโทบิและนางาโตะละ ?!"

 

 

 

สักพักเธอก็เริ่มรู้สึกตัวว่าเธอกำลังนั่งทับอยู่บนตัวของชายสวมหน้ากากหรือก็คือโทบิพอเห็นแบบนี้เธอก็รู้สึกโล่งใจ เพราะเมื่อกี้อาจจะเป็นเพียงแค่ฉันของเธอ แต่สักพักก็เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นในที่ๆหางไกล

 

 

 

แรงลมจากจุดที่ระเบิดพัดพามายังกระท่อมในจุดที่โทบิและโคนันอยู่ ใบหน้าของโคนันเริ่มซีดขาวพอมองออกไปที่หน้าต่างจุดที่เกิดระเบิดนั่นคือจุดใกล้ฐานทัพแสงอุษาไม่ใช่หรอ ทำไมเมื่อกี้ไม่ใช่แค่ฝัน ? เพื่อนของเธอตายแล้ว นางาโตะพยายามโจมตีฮันโซโดยหวังจะลบเธอไปด้วย

 

 

 

"ทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้! โทบินายช่วยบอกฉันทีได้หรือเปล่า"

 

 

 

โทบิที่ถูกถามก็ได้แต่หันหน้าหนี เพราะตัวเขาก็ไม่รู้เช่นกันว่าจะตอบโคนันยังไงดี ตามต้นฉบับนางาโตะถึงจะบ้าคลั่งแต่ก็ยังช่วยโคนันไว้ แต่ที่นี่นางาโตะคิดจะลบโคนันไปด้วยซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

 

 

 

"ฉันควรทำอะไรต่อดี ? ฉันไม่รู้เลยว่าจะไปที่ไหนดี ฉันไม่เหลือใครอีกแล้ว นายเข้าใจฉันบ้างหรือเปล่า!!!!"

 

 

 

โคนันที่เคยเข้มแข็งร้องไห้ออกมา โทบิก็ได้แต่ดึงตัวของโคนันมากอดไว้ โดยใช้มือลูบแผ่นหลังเพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้นไม่นานโคนันก็หลับไปทั้งน้ำตา ซึ่งเสียงระเบิดภายนอกก็สิ้นสุดลงไปพอดี

 

 

 

'พลังของนางาโตะคงหมดแล้ว ม่านพลังที่ใช้ปกป้องเด็กๆก็น่าถูกทำลายไปด้วย'

 

 

 

เขารู้สึกแย่ที่ตัวเขาไม่สามารถปกป้องใครได้ วันนี้เขาปกป้องใครไม่ได้เลยสักคนเดียว นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เขาผิดคำพูดของตัวเองนี่เขามีพลังเพื่ออะไรกันแน่ เริ่มสงสัยในความคิดของตัวเอง แต่พอมองโคนันที่หลับอยู่บนอกเขาก็ค่อยๆสงบสติอารมณ์ลง

 

 

 

มือของเขาค่อยๆนำไปสางเส้นผมสีม่วงที่เปียกชุ่มจนพันกันของโคนันอย่างเบามือ เพราะกลัวว่าเธอจะตื่น เสียงพูดเบาๆที่ข้างหูของหญิงสาวดังขึ้นมาทำให้ร่างที่กำลังหลับกอดเขาแน่นขึ้นไปอีก

 

 

 

"เธอไม่จำเป็นต้องเศร้าจากนี้ไปฉันจะคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอเองโคนัน"

 

 

 

มือสางและเช็ดผมของโคนันจนแห้งโทบิหรือคาซึยะร่างหลักเคลิบเคลิ้มกับความเงียบนี้ก่อนจะหลับไหลไปอย่างผ่อนคลายในอ้อมกอดของโคนัน และทันทีที่เขาหลับไปหญิงสาวที่นอนอยู่บนอกก็ต่อยๆเปิดเปลือกตาออก

 

 

 

หยดน้ำตาเริ่มหลั่งรินออกมาอีกครั้งยามนึกถึงกลุ่มเด็กๆ และยาฮิโกะกับนางาโตะเพื่อนของเธอ แต่พอได้สัมผัสถึงมือที่กำลังโอบกอดเธอไว้ 

 

 

 

อารมณ์โศกเศร้าก็เริ่มค่อยๆคลายตัวลง และเริ่มแกะแขนที่กอดรัดเธอไว้ออกอย่างเบามือและพยายามจะลุกออกจากอกของโทบิ เพราะเธออยากจะกลับไปดูให้แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงแค่ความฝัน

 

 

 

แต่ยังไม่ทันได้ลุกมือของชายหนุ่มก็ดึงเธอลงนอนอยู่ที่เตียงก่อนเจ้าตัวจะใช้ขาและแขนโอบรัดราวกับเธอเป็นหมอนข้าง โคนันขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์และพยายามแกมือของเขาออกสุดท้ายก็ทำไมได้จึงต้องจำยอมให้เจ้าสารเลวนี่โอบกอดเธอไปนานถึงสิบชั่วโมง 

 

 

 

ซึ่งเธอก็เผลอหลับไปสองสามตื่นเธอก็พบว่าตัวเองกำลังถูกโอบกอดจากด้านหลังโดยชายสวมหน้ากาก แถมปัจจุบันเจ้าตัวร้ายยังกำลังละเมอทำบางสิ่งที่ไม่น่าให้อภัยอีกด้วย

 

 

 

"ขะ เขาจับหน้าอกฉันอีกแล้วเจ้าหมอนี่!!!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น