~miki _youki~
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.22 ไอ้เจ้ารอยยิ้ม

ชื่อตอน : Ep.22 ไอ้เจ้ารอยยิ้ม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 157

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2562 11:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.22 ไอ้เจ้ารอยยิ้ม
แบบอักษร

‘โอ๊ย กว่าผมจะนอนหลับได้ ไอ้คุณนะไอ้คุณ ไอ้ตัวภาระ’ ขยี้ผมอย่างหงุดหงิดเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอมันจะผิดไหม

“กรี๊ดดด~~~ พี่เกรี้ยวกราด พี่ปราบเซียน ทางนี้ค่าาาาาา”ผมหันไปตามเสียง พรางคิดในใจ เจอเจ้ากรรมนายเวรแต่เช้าเลย

“ไงน้องข้าวหอมทำไมทำหน้าไมสดใสเหมือนโดนของแบบนั้นล่ะ”ปราบเซียนแซว

“ก็ผมนอนไม่ค่อยหลับอ่ะ”

“ทำไมถึงนอนไม่หลับ”เกรี้ยวกราดถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่นิ่งเฉย

“ก็ไอ้คุณนะสิ....”ไม่นะไอ้ข้าว แกจะเอาเรื่องเพื่อนมาแฉไม่ได้

“อยากเอาคุณมาอ้างดีกว่า”เกรี้ยวกราดยิ้มมุมปาก “ถ้าคิดถึงพี่จะกลับมานอนที่ห้องก็ได้นะ”

“จะอ้วก”ผมทำท่าจะอ้วกใส่ก่อนจะขอตัวไปเรียน “ผมไปเรียนก่อนนะครับพี่ปราบเซียน”

“ตรงนี้ไม่ได้มีแต่ปราบเซียนนะ”

“ไม่รู้ไม่ชี้ไม่เห็น”ผมตอบปัดก่อนจะวิ่งไปหลบอยู่หลังเสาก่อนจะชะโงกหน้าไปมองพี่เกรี้ยวกราดที่ตอนนี้ทำหน้าบูดสุดๆ ฮ่าๆเห็นแล้วสะใจจริงๆ

ก่อนจะหันไปโวยวายใส่เพื่อนของตนที่มาด้วยกัน

“มองอะไร”

“โถ้ อย่าเกรี้ยวกราดใส่กูสิว่ะ”ปราบเซียนขยับหนี

ร่างใหญ่หายใจเข้า เหมือนพยายามสงบสติอารมณ์ พร้อมหันไปยิ้มให้ปราบเซียน

“ใครเกรี้ยวกราดใส่มึง ไม่มี๊”เกรี้ยวกราดพลางพูดเสียงสูง

“อย่ายิ้มให้กู กูขนลุก”

“ไอ้สัส กูเพื่อนมึงนะมึงพูดงี้หรอ”เกรี้ยวกราดคว้าคอปราบเซียนกดลง

“โอ๊ยๆ ปล่อยกู”ปราบเซียนหัวเราะ “เก็บรอยยิ้มขนลุกๆของมึงไปให้น้องข้าวมึงเถอะ กูขอไม่รับ”

“พี่เกรี้ยวกราดหนูเอาขนมมาให้คะ”

เกรี้ยวกราดหุปยิ้มก่อนจะรับขนมมา

“ไปเถอะ”ก่อนจะหันไปบอกเพื่อนของตน ปราบเซียนพยักหน้าก่อนจะเดินตามหลังไป

“แบบนี้นะหรอจะมาง้อ จะเล่นตัวซัก10ปีแม่ง”ผมเดินขึ้นตึกไปอย่างโมโห

 

พอตกเที่ยง โรงอาหารที่สงบก็ไม่สงบอีกต่อไปเมื่อมีแก็ง Fเกียร์ เดินเข้ามา

“วันนี้มากันครบแก๊งเลยว่ะ”ไอ้คุณสะกิดผม

“แล้วไงอ่ะ”

“โรงอาหารวิศวะ คงโดนพลังงานเสียง400เดซิเบลทำลายแน่”คุณบรรยายสถานะการที่อยู่เบื้องหน้าของตนเองตอนนี้

“เวอร์มาก กูไปซื้อน้ำก่อนนะ เอาอะไรไหม”ผมลุกขึ้นแล้วถามคนตรงหน้า

“ไม่อ่ะ”ไอ้คุณตักข้าวเข้าปาก

ผมเดินตรงดิ่งไปร้านน้ำก่อนจะสั่งเมนูโปรดออกไป

“ขอนมสดแก้ว1ครับ”

แม่ค้าพยักหน้า ก่อนจะวางแก้วน้ำไว้ตรงหน้าผม ผมรับมาก่อนจะดูดเข้าไปหนึ่งทีด้วยความกระหาย

“แค่ก นี้มันกาแฟหนิ”

“ก็ใช่นะสิมองยังไงเป็นนมสด”เกรี้ยวกราดที่ไม่รู้ว่าโพล่มาจากด้านหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ก็กว้าแก้วที่อยู่ในมือผมไป ก่อนจะดูดมัน

“จ่าย2แก้วครับ”เกรี้ยวกราดพูด เอาผมตกใจ

“ไม่เป็นไรผมจ่ายเองได้”

“งั้นตามใจ”เกรี้ยวกราดหันหลังเดินไปซื้อข้าวต่อ

‘ไอ้บ้า!!’ผมทำท่าจะเอามือทุบ แต่ก็ต้องรีบเก็บมือทันที เพราะคนตรงหน้าหันมา ผมยืนตัวแข็งทื่อก่อนจะยิ้มให้น้อย

“ได้แล้วจ๊ะ”

ผมรีบหันไปหยิบน้ำก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะและตักข้าวเข้าปากแต่ก็ต้องหยุดลงเพราะอยู่ๆก็มีจานข้าว วางอยู่ข้างๆผม

“พวกพี่ขอนั่งด้วยนะ”โลเวลยิ้มให้ทีหนึ่งก่อนจ๊ะนั่งข้างๆไอ้คุณ

“เชิญเลยพวกพี่ถือว่าเป็นเกียรติมากครับ”คุณยิ้มหน้าบานเพราะตอนนี้คนดั่งในมอกำลังมานั่งร่วมโต๊ะกินข้าว

“เป็นเกลียดมาก ฮ่าๆ”ผมหันไปหาคนข้างๆแล้วหัวเราะ

“มองอะไร อยากเจอกดจูบหรอ”เกรี้ยวกราดหันมาทำหน้านิ่งใส่

โอ้ย กราดใจมาก เกลียดมัน

“ใจเย็นๆฮ่าๆ”ปราบเซียนหัวเราะ

คำพูดมันทำเอาผมอึ้งไปพักใหญ่

“ดูหน้าน้องดิแดงไปถึงหูแล้วนะ”พี่ตินแหย่

“ผะ ผมอิ่มแล้วไปล่ะ”ผมรีบลุกขึ้นก่อนจะเดินออกจากโรงอาหารทันที

ก่อนจะไปนั่งพักที่สนามบอล หญ้าเขียวกับลมเย็น มันทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นมากเลยทีเดียว

“อ่ะ”อยู่ก็มีถุงขนมยืนมาให้ ผมหันหลังไปดูก็ผมว่าเป็นพี่เกรี้ยวกราด “เอาไปดิ”

“ไม่รับจากคนแปลกหน้า”ผมหันหน้าหนี

“ก็ไม่แปลกหน้าหนิเมื่อก่อนเจอหน้ากันทุกคืน แต่ตอนนี้แค่เจอกันทุกวันเอง”เกรี้ยวกราดเดินมานั่วข้างๆผม

“ก็ของนี้มาจากแฟนคลับไม่แปลกหน้าได้ไง”

“แล้วรู้ได้ไงมากจากแฟนคลับ”

“ก็ผมเห็น”

“แปลว่าแอบดูพี่อยู่ใช่ไหม”

ผมรีบหันขวับไปหาพี่เกรี้ยวกราดทันที

“บ้า ใคร ใครแอบ”

“เวลาที่คนโกหกจะม่านตาขยายและชอบตอบปฏิเสธ”เกรี้ยวกราดมองคนตรงหน้าก่อนจะยิ้มให้

ผมได้ยินแบบนั้นก็รีบหลับตาลงทันที

พรึบ

ก่อนที่จะรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างมาคลุมหัวไป จากนั้นผมก็รับรู้สึกได้ว่ามีริมฝีปากร้อนๆมาประทับเข้ากับริมฝีปากผม มันเป็นริมฝีปากที่ผมคุ้นเคยและโหยหา ในหัวของผมตอนนี้มันขาวโพลนไปหมด นอกจากเสียงใจของตัวเองที่มันเต้น ตึกตักๆ อยู่ที่อกด้านซ้ายกับเสียงลมหายใจของผมกับคนตรงหน้า ผมก็ไม่รู้อะไรอีกเลย

ผมรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่พี่เกรี้ยวกราดถอนริมฝีปากออก ก่อนจะดึงเสื้อที่คลุมหัวออก

“แบบนี้ค่อยหายคิดถึงหน่อย”เกรี้ยวกราดพูดก่อนที่จะส่งยิ้มมาให้ผม รอยยิ้มของคนตรงหน้าเหมือนพระอาทิตย์ในหน้าร้อนมันทำให้ผมรู้สึกอยอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

“จะ จูบผมกลางวันแสกๆเนี้ยนะหน้าไม่อาย”ผมหันไปด่าแก้เขิน

“ไม่เคยได้ยินหรอ ด้านได้อายอด”

“หน้าด้าน”

“ขอบคุณที่ชมครับ” ^-^

“ไอ้บ้า”

“ขอบคุณที่ผมครับ” ^-^

“โรคจิตป่ะ โดนด่าแล้วยิ้มเนี่ย”

“แล้วคนที่ด่าโรคจิตป่ะ ด่าแล้วยิ้มจนแก้วแทบแตกแล้วเนี่ย”ร่างใหญ่เอื้อมมือมาหยิกที่แก้มผมเบา

“บ้าใครยิ้ม”ผมทึงตาใส่คนตรงหน้า

“เนี่ย ยิ้มอีกแล้ว” ^-^

“บ้า”

“จุ๊ๆ อย่าด่าตัวเองสิ”ร่างใหญ่เอามือมาแตะที่ริมฝีปากผม

ผมรีบลุกขึ้น และวิ่งขึ้นไปอาคารทันที ที่ที่หลบภัยที่ดีที่สุดในตอนนี้คงเป็นห้องน้ำแล้วล่ะ

ผมรีบวิ่งไปห้องน้องก่อนจะล็อกประตู

“ไอ้ข้าวมึงตั้งสติดิว่ะ”ผมหันไปพูดกับตัวเองหน้ากระจก

“ไอ้ข้าวมึงหยุดเลยนะ”ผมชี้หน้าตัวเองในกระจก

“ยังๆ ยังไม่หยุดอีก อ๊าาาาา”

“ไอ้เจ้ารอยยิ้มหยุดยิ้มสักที”

‘บ้าจริง ผมหุปยิ้มไม่ได้เลยยยย”

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น