winterandwhite

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 43

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2562 10:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร

“มีคนเหงาหนึ่งคน ในโต๊ะกินข้าว ไม่รู้โดนสาวที่ไหนหักอกมาน้อ”

“ที่ห้องสมุดค่ะ น้าปราง เมธเห็นกับตา”

“เล่ามาเร็วๆ เลยเจ้าเมธ ป้าแป้วอยากรู้จัง ว่าเรื่องมันเป็นยังไงน้า”

“จริงๆ ไม่ใช่อกหักหรอกค่ะ แต่เหมือนว่า รถไฟมันจะเฉี่ยวๆ กันนิดหน่อยค่ะ ป้าแป้ว น้าปราง”

 

“งือ ทุกคนใจร้าย เบธไม่เล่นด้วยแล้ว”

“พูดได้แล้วเว้ยเฮ้ย ทหารอากาศที่ใกล้จะขาดอากาศหายใจ”

“โธ่ว น้าปราง เอาคืนเบธใช่มั้ยเนี่ย”

เมื่อเมธพาพี่สาวที่แสนดีแต่ดูไม่ค่อยมีแรงกลับมาถึงบ้านโดยไม่ได้แวะร้านต้นไม้อย่างที่ตั้งใจไว้ ไม่นานก็ได้เวลาอาหารเย็น ที่น้าหลานทั้งสี่มักจะได้กินพร้อมหน้าพร้อมตากันเป็นประจำหากใครไม่ติดอะไร แต่วันนี้ คนที่เคยพูดคุยสนุกสนาน คอยหยอกล้อคนอื่นนั่งอึนๆ เงียบๆ ก็เลยโดยสาวอีกสาม โจมตี

“ก็คือ พี่เบธเค้าดันไปลืม แคคตัส ที่พี่แก้วให้ไว้เมื่อวันก่อน ทิ้งไว้แถวๆ ห้องสมุด แล้วบังเอิ๊ญ ว่าบรรณารักษ์สาว นามว่า พี่ฝน คนในฝันตัวจริงของพี่เบธก็ดันเก็บไว้ให้ แถมยังได้อ่านจดหมายน้อยจากพี่แก้วถึงพี่เบธอีกต่างหาก”

“ถ้าน้าปรางเป็นหนูแก้วนะ น้าปรางจะโกรธสามปีสี่เดือนเลยเอ้า”

“แล้วถ้าป้าแป้ว เป็นหนูฝน ป้าก็จะไม่แลตามองไปสามปีสี่เดือนกับอีกแปดวันเลยเอ้า”

“โหยยยยย นี่ให้กำลังใจเบธกันอยู่ใช่มั้ยเนี่ย”

เบธทำคิ้วขมวดๆ หน้ายู่ๆ ทำเอาทั้งป้าทั้งน้าและน้อง หัวเราะกันคิกคัก

“อะๆ ไม่แกล้งๆ แล้ว สรุปเบธชอบคุณบรรณารักษ์ใช่มั้ย หืม”

“อืม แต่เหมือนเค้าไม่ได้ชอบเบธเท่าไหร่ และตอนนี้ก็คงไม่ชอบมากกว่าเดิมอีก” เบธตอบเบาๆ แล้วก็พยักหน้าเบาๆ เอาช้อนเขี่ยข้าวไปพลาง ทั้งเขินทั้งเครียด

“แล้วหนูแก้วลูกตาขวัญน่ะ เบธชอบเค้าหรือเปล่า”

“น้องเค้าก็น่ารักดี” เบธที่ยังอยู่ในท่าเดิม ตอบเบาๆ และเหมือนตอบออกมาโดยอัตโนมัติ

ทำเอาสามคนที่เหลือมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“เดี๋ยวนะเจ้าเบธ วางช้อน แล้วเงยหน้าขึ้นมา คุยกับป้าดีๆ” ป้าแป้วเสียงเข้ม ทำเอาเบธถึงกับหยุดเขี่ยข้าวแบบกะทันหัน

“ที่เบธว่า น้องเค้าก็น่ารักดี มันหมายความว่ายังไง ไหนลองเล่าให้ป้าฟังซิลูก”

เบธยืดตัวตรง มองป้าปราง กับเมธนภา ไปมา ใจนึงก็หวั่นใจจะโดนดุ แต่อีกใจก็คิดว่า ที่ผ่านมา ที่เบธผ่านเรื่องหนักๆ มาได้ ก็เพราะเล่าให้ครอบครัวฟังไม่ใช่เหรอ

“เบธรู้สึกสนุก เวลาอยู่กับแก้ว เบธรู้สึกเป็นตัวของตัวเอง อยากแกล้งอะไรน้องก็ทำ เพราะรู้ว่าน้องจะไม่โกรธ ยิ่งเวลาเห็นเมธอยู่กับแก้ว แล้วเข้ากันได้ดี เบธก็ยิ่งสบายใจ แล้วถ้ายิ่งเบธ ทำให้แก้วยิ้มได้ เบธก็จะมีความสุข”

“อื้อ หือออ เรื่องใหญ่แล้วแหละเมธว่า” เมธนภาหันไปกระซิบกับน้าปราง ที่นั่งตะลึงอยู่

ป้าแป้วยังคงนิ่ง และสืบสวนต่อ

“แล้วที่ว่า ชอบบรรณารักษ์ล่ะ ชอบยังไง เหมือนหรือแตกต่างกับหนูแก้วมั้ย”

เบธนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า

“เวลาอยู่กับคุณฝน เบธรู้สึกว่า เบธต้องใช้ความพยายามในการคุย ในการเดาความรู้สึกของเค้า เหมือนเค้ามีอะไรในใจปิดบัง ไม่ยอมให้เข้าไปใกล้ง่ายๆ อืม เบธไม่ค่อยได้แกล้งเค้า เป็นเค้ามากกว่าที่แกล้งเบธ แต่พอมองในดวงตาของเค้า เหมือนเค้าบอกเบธว่า ให้เบธอยู่กับเค้า อย่าทิ้งเค้าไปไหนไกลๆ ถึงแม้เบธจะไม่รู้ว่าทำไมเบธถึงรู้สึกแบบนั้น แต่เบธไม่อยากทำให้เค้าเสียใจ”

“สรุปคือ เบธชอบทำให้หนูแก้วมีความสุข แต่ก็ไม่อยากทำให้หนูฝนเสียใจ ใช่มั้ย”

เบธพยักหน้าเบาๆ แต่ก็ดูไม่ค่อยมั่นใจ

“งั้นต่อไปนี้ เวลาที่เบธทำให้หนูแก้วมีความสุข ให้ระลึกไว้เสมอว่า ณ ขณะนั้น หนูฝนกำลังเสียใจอยู่ แล้วถ้าได้เรื่องยังไง มาเล่าให้ป้าฟังใหม่นะ”

“เอ่อ คือ....”

เบธอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินจากป้าแป้ว แล้วก็หันไปมองน้าปรางกับน้องเมธ ซึ่งสองสาวที่ว่า กำลังทำท่ากดไลค์ให้ป้าแป้วอยู่ เบธถอนหายใจยาวๆ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจว่า ทำไมฝนต้นเมษาต้องไม่มีความสุข ตอนที่แก้วมีความสุขด้วย เพราะเบธมีความเชื่อที่ฝังรากลึกว่า เบธเกิดมาเพื่อทำให้ทุกคนรอบข้างมีความสุข แต่ก็คิดว่าจะลองทำตามคำแนะนำของป้าแป้วดู

 

“เฮ้อออออ”

“เฮ้อออออ”

เมื่อทานข้าวเย็นเสร็จ สองพี่น้องก็พากันมานั่งอยู่ที่ระเบียงห้องนอนของเบธ เมธวางแคคตัสที่เบธได้คืนมาจากคุณบรรณารักษ์ไว้กับเจ้าแคคตัสที่มาก่อนหน้านี้ เสร็จแล้วทั้งคู่ ก็นั่งลงไปบนพื้นข้างๆ กัน แล้วถอนหายใจออกมาพร้อมๆ กัน

“เป็นเด็กเป็นเล็ก ถอนหายใจทำไมฮะ ไอ้ตัวแสบ” เบธมองหน้าน้องสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ยักคิ้วให้หนึ่งที

“พี่เบธ เรื่องทุนน่ะ เมธปฏิเสธอาจารย์ไปแล้วนะ” เมธพูดเบาๆ แล้วก็รอคอยดูทีท่าของเบธ ว่าจะคิดเห็นอย่างไร เบธนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มให้กำลังใจน้องสาว

“ไม่เป็นไรเลย พี่เคารพการตัดสินใจของเมธนะ ว่าแต่ เหตุผลคืออะไร พี่อยากรู้”

“เมธรู้สึกว่า เมธชอบดอกไม้ ชอบอยู่ท่ามกลางดอกไม้ แล้วก็รู้สึกว่าชอบถ่ายรูปดอกไม้มากๆ เมธคิดว่า เมธอาจจะสืบทอดกิจการร้านอาหารตามสั่งต่อไป”

“ฮะ!! ”

“วันนี้พี่เบธตกใจกี่ครั้งแล้วเนี่ย ฮ่าๆ “

“สรุปว่ายังไงนะ เอาดีๆ ซิ”

“เมธจะทำร้านอาหารต่อจากน้าปรางป้าแป้ว แล้วใช้เวลาว่าง ไปถ่ายรูปดอกไม้ค่ะ แต่จะเอารูปไปทำอะไร ไว้เดี๋ยวค่อยคิด”

“อื้ม ดีแล้วนะ ค่อยๆ คิด ค่อยๆ หาตัวเองไปที่ละนิด เหมือนพี่นี่ไง จบวิศวะ แล้วก็ไปเล่นดนตรี สุดท้ายก็เอาความรู้วิศวะ มาสอบทหาร ทุกวันนี้ เป็นทหารอากาศเฉย งงๆ ดี แต่มันก็ไม่เลวเลย”

“อยากได้กล้องตัวใหม่ด้วยอะ พี่เบธ พาไปซื้อหน่อยสิ”

“เฮ้ออออออ อยากจะ เฮ้ออออออ หลายๆ ที”

เบธแกล้งถอนหายใจยาวๆ ใส่เมธ จากนั้นก็ดึงเมธมากอดแน่นๆ หนึ่งที ก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน

 

เบธอาบน้ำสระผมอยู่นาน เพื่อให้น้ำเย็นๆ พาความรู้สึกหม่นๆ ออกไป เสร็จแล้วก็มานั่งเป่าพัดลม ระหว่างรอผมแห้ง ก็หยิบกีตาร์ขึ้นมา พลางคิดหาเพลงที่จะนำไปร้องในวันงานประกวดขวัญใจทัพอากาศ แต่ขณะที่นั่งเลือกๆ เพลง หัวใจก็สั่งให้เบธหยุดหาเพลง แล้วเปลี่ยนมาคิดถึง คนที่เบธไม่อยากให้เค้าร้องไห้เสียใจ

“คืนนี้ คุณก็คงต้องอยู่บ้านคนเดียวสินะ คุณฝน หวังว่าคุณจะปิดประตูอย่างแน่นหนา ลงกลอนหน้าต่างทุกบานเป็นอย่างดี”

 

ณ ร้านต้นไม้ตาขวัญยามค่ำคืน ร้านและบ้านที่เบธไปบ่อยๆ แต่ไม่เคยเอากลับไปคิดถึงก่อนนอน

อาชขวัญ ที่ปกติแล้วจะต้องนอนที่หอพักของวิทยาลัยในวันธรรมดา แต่วันนี้ เขากลับมาถึงบ้านในยามค่ำ โดยไม่ได้บอกคนที่คนที่บ้านล่วงหน้า พอถึงบ้านก็หิวโซ เลยไปอ้อนให้พี่สาวทำอาหารให้กิน

นายอาชนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวในครัว เตรียมจานช้อนไว้เรียบร้อยแล้ว

“มาจากข้างนอกทำไมไม่ซื้ออะไรมากิน หืม น้องชาย”

“ก็มันเปลืองเงิน อีกอย่าง กินอาหารฝีมือพี่แก้ว อร่อยกว่าตั้งเยอะ”

“วัตถุดิบหมดได้จังหวะพอดีไปอีก ข้าวผัดง่ายๆ แล้วกันนะ แถมแครอทให้นิดหน่อย ยังเหลืออีกครึ่งหัว”

แก้วตาขวัญ ผู้ชำนาญทั้งงานทำเงินและงานบ้านงานครัว ว่าพลางขูดข้าวเย็นที่เหลือค้างในหม้อ เตรียมไว้ทำข้าวผัด จากนั้นก็เดินไปหยิบไข่กับแครอทในตู้เย็น ตีไข่ใส่ถ้วย แล้วก็เตรียมจะหั่นแครอท

“เอ้อ พี่แก้ว อาชมีอะไรจะถาม”

“อืม ว่ามาสิ”

“คนที่ชื่อเบธ กับ พี่แก้ว เป็นอะไรกัน”

แก้วที่กำลังล้างแครอท ชะงักไปนิดหน่อย ไม่คิดว่าอยู่ดีๆ น้องชายจะถามเรื่องนี้ 

“เป็นคนขายต้นไม้ กับ ลูกค้า แต่ว่าสนิทกันมากหน่อย เพราว่าเค้ามาซื้อของเราบ่อย”

“ผมถามตรงๆ นะ พี่แก้ว ชอบเค้าหรือเปล่า”

แต่ละคำถามของนายอาช ทำให้แก้วชะงักแล้ว ชะงักอีก แต่แก้วก็พยายามทำนิ่งๆ ไว้

“ชอบสิ ชอบมากด้วย เพราะว่าเค้านิสัยดี แต่พี่ไม่รู้ว่า เค้าจะชอบพี่หรือเปล่านะ และถ้าเค้าจะไม่ชอบพี่ เค้าก็ไม่ผิดอะไร เพราะเค้าก็ไม่เคยพูด ว่าชอบ” แก้วรู้นิสัยนายอาช คนที่ไม่ค่อยยุ่งเรื่องของใคร แต่ถ้าว่าเขาเข้ามายุ่งเมื่อไหร่ จะไม่พ้นเรื่อง เป็นห่วง จึงตอบไปแบบนั้น

“แล้วถ้าสมมุติว่า เค้าดีกับพี่แก้ว แล้วก็ดีกับคนอื่นด้วย พี่แก้ว จะเสียใจมั้ย หรือถ้ามากไปกว่านั้น คือ ถ้าจู่ๆ เค้าไปคบกับคนอื่น พี่จะโอเคใช่มั้ย”

“ถ้าเป็นตอนนี้นะ พี่ว่าพี่ทำใจได้ แต่ถ้าเหตุการณ์มันเกิดขึ้นตอนที่ความรู้สึกพี่ถลำลึกไปมากแล้ว ก็คงจะเสียใจน่าดู แต่มันก็เป็นเรื่องธรรมดาหรือเปล่าอาช มีใครไม่เคยเสียใจเพราะความรัก ยกเว้นคนที่ ตัดสินใจไม่คิดจะยุ่งกับความรัก”

“อืม ก็จริงเนอะพี่แก้ว อาชคงจะคิดมากไป พอดีเห็นเพื่อนๆ เค้าอกหักแล้วน่าสงสาร อาชเลยไม่อยากให้พี่แก้วอกหัก แต่ก็ลืมไปว่า พี่แก้วโตแล้ว”

“ไม่ต้องเป็นห่วงพี่นะ สบายใจได้ คุณน้องชาย” แก้วที่หันหลังหั่นแครอทให้ตอบไปแบบนั้น แม้จะสะดุดคำว่า ‘โตแล้ว’ ก็ตาม เพราะคำๆ นี้ไม่ใช่เหรอ ที่ทำให้เจ็บกันมานักต่อนัก

นายอาชได้ยินดังนั้น ก็สบายใจขึ้น แล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุย

“เอ้อ พี่แก้ว เห็นพ่อว่า กิจการแคคตัสของอาชกับพี่แก้วไปได้ดีมากๆ เห็นว่าพี่รถมารับจนพี่แก้วเพาะต้นใหม่แทบไม่ทันเลย มันดีขนาดนั้นเลยเหรอ...”

“โอ๊ย!! ”

เหมือนว่าคมมีดที่เคยลงกับเนื้อแครอท มันจะเปลี่ยนทิศเปลี่ยนทางมาลงที่ปลายนิ้วของแม่ครัวแก้วแทน

นายอาชได้ยินเสียงร้อง ก็รีบวิ่งมาดูพี่สาว พาไปล้างมือทำความสะอาด จากนั้นก็วิ่งไปหยิบกล่องยามา แล้วก็ทำแผลให้

“พี่แก้วเนี่ย เก่งทุกอย่างเลยจริงๆ อาชยอมรับ แต่เรื่องซุ่มซ่ามเนี่ย อาชถึงได้เป็นห่วงอยู่ทุกวันเนี้ย”

“แหมๆ คุณน้องชาย ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ มันเป็นอุบัติเหตุมั้ย”

“นี่แน่ะ ใส่ยาเยอะๆ เลย”

“โอ๊ย! มันแสบมั้ย ข้าวผัดน่ะ ไปผัดเองเลย”

“พี่แก้วต้องระวังตัว ระวังหัวใจ ระวังทุกเรื่อง ระวังไว้ก่อน มันดีกว่าต้องมานั่งทำแผล เช็ดน้ำตา เห็นไหมว่า มีดบาดว่าเจ็บแล้ว ตอนใส่ยาก็ยังเจ็บได้อีก มันไม่คุ้มเลยเนี่ย”

นายอาชจอมขี้บ่น นั่งทำแผลให้พี่สาวไป แล้วก็พูดนู่นนี่นั่นไปเรื่อย แต่หลายๆ อย่างที่เขาพูดทำให้แก้วต้องฉุกคิดกับหลายๆ เรื่องในชีวิต

“อาทิตย์นี้ผมว่างทั้งอาทิตย์ เดี๋ยวจะช่วยเพาะเมล็ด กับชำหน่อแคคตัสนะ พี่แก้วจะได้ทันขาย”

“เอ่อ อื้ม”

“แล้วไม่ต้องเอาไปแจกใครฟรีๆ ล่ะ โดยเฉพาะสองพี่น้องคู่นั้น อาชไม่ไว้ใจ”

“จ้ะๆ รู้แล้วจ้ะ คุณน้องชาย”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น