OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

13 :: OUT DOOR…IN THE CAR :: [1/3]

ชื่อตอน : 13 :: OUT DOOR…IN THE CAR :: [1/3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2562 19:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13 :: OUT DOOR…IN THE CAR :: [1/3]
แบบอักษร

EPISODE 13 

เมื่อกายสัมผัส 

 

JOMYUTH PART 

เหมือนพี่ตินคนนี้จะเปลี่ยนไปอย่างน่าตกใจนะครับ ผมว่าก่อนหน้านี้พี่มันดูแลผมดีแล้วนะ คือผมสามารถสัมผัสได้ว่าเขาเป็นคนอบอุ่น ชอบเอาใจ แต่ตอนนี้ทุกอย่างที่ว่าดีมันเพิ่มพูนขึ้นเป็นทวีคูลเลยฮะ พี่ตินโคตรพ่อโคตรแม่ของความอ่อนโยน เทคแคร์ เอาใจเก่งชนิดที่ว่าผมตั้งตัวรับพฤติกรรมแบบนี้ไม่ทัน ไม่ใช่ว่าไม่ดีนะ เพียงแต่ผมตกใจ 

“พี่ติน พี่ไม่ต้องยิ้มตลอดเวลาที่อยู่กับผมก็ได้นะ ผมเริ่มกลัวแล้วเนี่ย” 

“พี่มีความสุข” 

“ไม่ต้องทำดีกับผมเพราะจะแค่จะจีบหรอก ถ้าแผ่วปลายขึ้นมาผมจะไม่ชิน เป็นแบบที่พี่เป็นเถอะ เมื่อก่อนก็ไม่ได้แย่นะ แค่นั้นก็พอแล้วมั้ง” 

“พี่บนกับศาลหน้าคอนโดน้องไว้ ถ้าน้องไม่ความจำเสื่อมพี่จะดูแลน้องให้ดีที่สุด” 

“เอ้า บนแบบนั้นแล้วท่านเทพได้อะไร บนให้ผมไม่เป็นไรเพื่อจะดูแลผม?” 

“พี่บนแค่เหล้าหนึ่งขวด พวงมาลัยหนึ่งพวงเอง” 

“เทพท่านมักน้อย ท่านมัธยัสถ์แหละมั้งถึงรับแค่นั้นแต่ได้ผลตอบแทบใหญ่หลวงเลย ถ้าผมความจำเสื่อมจริงผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไง สาธุ ขอบคุณท่านเทพ เดี๋ยวผมกลับคอนโดจะไปไหว้” 

จุ๊บ! จู่ๆ พี่มันก็โน้มหน้าลงมาจุ๊บที่ปากผมด้วยใบหน้าพริ้มพราวมีความสุข ฮือ พี่มันเป็นอะไรเนี่ย วันนี้ผมโดนจุ๊บจนปากจะบวมแล้วนะโว๊ย 

“พูดถึงเทพท่านไม่ดี เทพท่านฝากพี่มาทำโทษ” 

อ้อ โอเค เหตุผลพอฟังขึ้น ไม่สิ เขาสรรหาข้ออ้างมาลวนลามผมได้ตลอดเลย นี่พี่มันมาดูแลผมได้สี่วันแล้วครับ กินนอนอยู่ด้วยกันในห้องนี้ พาออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะบ้าง เขาบอกจะดูแลผมจนกว่าจะออกจากโรงพยาบาลเลย ผมก็เลยสนองความต้องการของเขาโดยการสั่งให้พี่ตินหยุดงานสองสัปดาห์ในการฝึกงาน แน่นอนว่าคำสั่งคุณจอมมีผลบังคับใช้ทันที 

อีกอย่างคือถ้าพี่มันต้องไปๆ มาๆ ระหว่างที่ทำงานกับโรงพยาบาลผมก็สงสารเขา แล้วเขาไม่สามารถเข้าห้องนี้ได้ ลายมือสแกนเพื่อเปิดประตูเข้ามาก็ไม่มี คนเข้ามาหาผมได้มีแต่ครอบครัวเท่านั้น ห้องนี้มันทำระบบไว้ปลอดภัยมาก อย่างว่าแหละว่าบ้านเราก็เป็นมาเฟีย คนมีอิทธิพลมาก มีอำนาจมาก จำเป็นต้องใช้มาตรการความปลอดภัยระดับนี้ แล้วผมไม่สามารถเพิ่มลายนิ้วมือพี่มันได้ มันเป็นกฎของบ้านน่ะครับ ฉะนั้นแก้ปัญหาโดยการอยู่กับผมตลอดเวลาก็ถือเป็นทางออกที่ดีนะ 

มาอัปเดตอาการของผมบ้างดีกว่า ตอนนี้เข้าวันที่สี่ก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้วครับ ผมไม่ค่อยเวียนหัวแล้ว ร่างกายเริ่มทรงตัวอยู่เมื่อเคลื่อนไหวปกติ ส่วนแผลก็รู้สึกตึงๆ ปวดตึบๆ ตอนตื่นนอน ยังนอนตะแคงซ้ายได้ฝั่งเดียวอยู่ แผลยังไม่สามารถนอนทับได้เลยครับ มันแห้งกว่าเดิมก็จริงแต่ภายในเหมือนกำลังสมานตัวเองอยู่ ผมต้องทนนอนเมื่อยไปก่อนแหละฮะช่วงนี้ 

ทรงผมของผมตอนนี้ก็ถูกไถจนด้านขวาแหว่งไปเพื่อเย็บแผล เดี๋ยวออกจากโรงพยาบาลคงได้ทำทรงใหม่ ว่าจะเปิดข้างเท่ๆ ไปเลยครับ 

อาการโดยรวมดีขึ้น อาเมฆบอกให้ผมกลับบ้านได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ อาบอกว่าถ้าเดินเหินได้ก็กลับได้ ส่วนแผลค่อยเข้ามาดูตามวันนัด แต่...ถ้าอยากกระชับความสัมพันธ์ก็อยู่ที่นี่ต่อไปจนกว่าผมจะพอใจก็ได้ อาเมฆน่ะเจ้าเล่ห์ รู้ทันคนหมดแหละ เขาเก่งเรื่องปั่นหัวคนอื่นเหมือนที่หลอกพี่ตินว่าผมความจำเสื่อม แค่ตีหน้าเศร้าหน่อยคนก็เชื่อแล้วครับ แล้วก็เป็นอาเมฆอีกนั่นแหละที่เป็นคนคิดละครฉากนั้นขึ้นมา 

ที่จริงวันนั้นเราอยู่ในห้องกันสี่คน มีผม อาเมฆ เฮียคราม เฮียรบ กำลังคุยกันอยู่สนุกสนานตามประสาครอบครัว แล้วก็ได้เห็นว่าพี่มันเดินมา อาเมฆอาสาออกไปต้อนรับโดยหันมาทิ้งท้ายให้ผมแค่ว่า ‘เจ้าจอมดูไว้นะ อาจะพิสูจน์เขา แล้วจอมจะเห็นอะไรดีๆ’ ตอนแรกก็ไม่เข้าใจ เราสามคนพี่น้องก็ได้แต่มองเหตุการณ์ต่างๆ ผ่านจอที่เป็นวีดีโอเรียลไทม์จากกล้องวงจรปิดตรงโถงทางเดินเข้ามา มันไม่ได้ยินเสียง ผมไม่รู้ว่าคุยอะไรกันหรอกแต่ก็พอเดาได้เพราะเห็นอาการพี่มันแย่มาก 

เขาร้องไห้ให้ผม ในขณะที่ผมนอนยิ้มแก้มแทบแตกอยู่ตรงนี้ นึกว่าผมตายหรือยังไงกันนะ ตอนนั้นไม่รู้ว่าอาเมฆไปหลอกอะไรไง เฮียผมก็ขำท้องแข็งเลยที่เห็นพี่ตินเสียอาการกับคำลวงของอาเมฆแบบไม่เอะใจอะไรทั้งสิ้น จนผมทนเห็นพี่เขาเป็นแบบนั้นไม่ได้เลยบอกให้เฮียไปเรียกเข้ามา 

แล้วตั้งแต่นั้นมาทุกคนก็รู้งานครับ ไม่มีใครมาเยี่ยมผมอีกเลย... 

ป๊ากับม๊านี่ไม่ต้องพูดถึง ไปทำงานที่ฮ่องกงทั้งคู่และคงไม่รู้เรื่องนี้ ผมไม่อยากให้เป็นห่วงเลยห้ามบอก ส่วนเฮียนี่หายหัวไปกันหมดพอรู้ว่าผมมีพี่ติน ต้องเป็นผมเองที่ไลน์ไปถามว่าทำไมไม่มาเยี่ยม คำตอบเฮียครามกับเฮียรบเหมือนกันเลย ‘ไปทำไม ไปก็ไม่สนใจเฮียหรอก’ เนี่ย เฮียบอกมาแบบนี้ซึ่งก็อาจจะจริงนะ 

ผมอยากให้เฮียมาเพราะมันรู้สึกอุ่นใจที่มีพี่น้องคอยอยู่ข้างๆ แต่ผมก็ดีใจที่มีพี่ตินอยู่ด้วยอ่ะครับ เขาเป็นคนเดียวที่ดูแลผมตั้งแต่ตื่นจนหลับ อ้อ ส่วนอาเมฆก็ไม่เข้ามาเลยเช่นกันหลังจากทำแสบเอาไว้ก็หายเงียบเข้ากลีบเมฆ มีไลน์มาบอกอาการสองสามประโยคเท่านั้น 

ผมหลุดจากภวังค์เมื่อได้หูได้ยินเสียงพี่ตินฮัมเพลงขณะที่ยืนแกะส้มใส่จานให้ผมอยู่ วันนี้เขาก็แต่งตัวสบายๆ อย่างเช่นทุกที แค่เสื้อยืด กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ เสื้อผ้าเขามีไม่เยอะหรอกครับ พี่มันพกมาไม่กี่ชุดเอง แต่แต่งแค่นี้ก็หล่อแล้วนะผมว่า ถ้าคนใส่มันดูดีอยู่แล้วจะใส่อะไรก็ดูดีไปหมดแหละ 

พอได้ยินเขาร้องเพลงผมก็คิดถึงบรรยากาศตอนผมไปนั่งเฝ้าพี่มันทำงาน ภาพตอนเขาร้องเพลงอยู่บนเวทีพร้อมกีต้าร์ตัวที่ผมซื้อให้ได้ลอยเข้ามาในหัว ผมชอบช่วงเวลานั้นที่สุดเลย พี่มันมีเสน่ห์มากทำให้ผมละสายตาไม่ได้ ยิ่งมองยิ่งเพลินตา ยิ่งได้ฟังเสียงยิ่งลุ่มหลง 

“พี่ติน พรุ่งนี้กลับบ้านกันเถอะ ผมไม่เป็นอะไรแล้ว” 

อยากกลับไปเห็นภาพนั้นอีกไวๆ จังครับ 

“หมอให้กลับแล้วเหรอ?” 

“อื้อ อาเมฆบอกสี่ห้าวันก็กลับได้ ถ้าเดินได้ปกติไม่เวียนหัว ไม่ล้ม ก็กลับไปได้แค่มาให้ดูแผลตามนัด แล้วผลสแกนกระดูกกับกะโหลกของผมก็ปกติ ผมไม่ได้เป็นอะไร” 

ที่จริงอาเมฆไล่กลับตั้งแต่อยู่ได้ยังไม่ทันเต็มสามวันแล้วเถอะ ที่อยู่เกินมาคือความอยากของตัวเองล้วนๆ 

“โอเค ถ้างั้นเดี๋ยวพี่ต้องกลับไปจัดห้องหน่อยนะ พี่ทำรกมากเลย” 

อย่างพี่ตินเนี่ยนะจะทำห้องรก? ไม่อยากจะเชื่อเลย ถ้าเป็นผมที่ทำรกยังน่าเชื่อมากกว่า แต่ช่างเถอะ ถึงรอผมกลับไปด้วยกันผมก็ช่วยพี่มันจัดห้องไม่ได้อยู่ดี ผมยังไม่สามารถก้มต่ำได้น่ะ จะให้ก้มเก็บอะไรผมคงช่วยไม่ถนัด 

 

____________________ 

TALK 

ดีนะที่น้องฟื้นมาแล้วได้ยินพี่ตินฮัมเพลง เพราะถ้าได้ยินชั้นฮัมน้องคงไม่อยากตื่นขึ้นมาอีกเลยก็ได้ ฮืออออ ทุกคนอดทนนะ เดี๋ยวพี่ตินจะพาน้องกลับแล้ว แต่กว่าจะถึงบ้านคือแวะทำอะไรวาบหวิวในรถก่อนด้วยแหละ แค่กๆๆๆ  

 

 

ทุกคนคะ กดเขียนรีวิวนิยายเรื่องนี้ให้บ้างจิ ชวนเพื่อนมาอ่านเร็วววว ฮือๆๆๆ  

รู้สึกว่ายอดวิวขึ้นช้ากว่าเรื่องก่อนๆ เกิดอะไรขึ้น เราเขียนไม่ดี เขียนไม่สนุกแล้วเหรอ ฮือออ เป็นน็อยยย 

 

นิยายเรื่องนี้ตัวละครเป็นเพื่อนกับเรื่อง 'KNOCK OUT ENGINEERING วิศวะเกียร์มัว' นะคะ 

ฟีลกู๊ด น่ารัก ฟินจิกหมอน และมีความโซแดมฮอตเหลือเฟือมาก เพราะพระนางโซหลัวทั้งคู่เลย อิอิ 

 

นิยายเรื่องนี้ มีวางจำหน่ายแล้วที่ร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศ  

หรือสั่งซื้อทางออนไลน์ได้ที่เว็บไซค์ของนายอินทร์ , บีทูเอส , ซีเอ็ด และเว็บสำนักพิมพ์ SENSE BOOK 

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #วิศวะเกียร์พยศ 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 เล่ม ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ธันวาคม 

นิยายเรื่องนี้รูปเล่มออกงานหนังสือเดือนตุลาคม 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น