อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

24. ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ชื่อตอน : 24. ก๊อก ก๊อก ก๊อก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 338

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2562 02:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
24. ก๊อก ก๊อก ก๊อก
แบบอักษร

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

ฉันรีบผลักตัวยุนกิที่กำลังคร่อมจูบฉันอยู่ออกทันที

 

"ขัดจังหวะจริงๆเลย"

ยุนกิถอนหายใจ ก่อนจะลุกขึ้นไปที่ประตู

 

 

ยุนกิส่องตาแมว ด้วยมาดนิ่งๆ แล้วค่อยๆเปิดประตูออก...

 

"มีอะไร" 

ยุนกิถาม

 

"ยุนกิฮยองอ่า... ทำไมพูดอย่างกับว่าเราเป็นคนอื่นคนไกลกันอย่างนั้นละนะครับ" 

เสียงวีละสินะ 

 

 

พูดจบวีก็เดินเข้ามาในห้องโดยที่ยังไม่ได้รับเชิญ

 

"อ่าช์.. จริงๆเลยนะ แล้วจองกุกไปไหน" 

ยุนกิถามวี

 

"ไม่รู้สิครับ เห็นบอกมีเรื่องสำคัญที่จะต้องรีบไป"

 

"ช่วงนี้หมอนั่นทำตัวแปลกๆ" 

ยุนกิบ่นพรึมพรำ

 

"ฮยองก็คิดเหมือนกันหรอ ช่วงนี้ไม่ค่อยอยู่กับพวกเรา แถมเปิดเทอมก็ไม่ค่อยมาเรียน แถม รีบกลับบอกมีเรื่องสำคัญตลอด หมอนี่ต้องมีความลับอะไรแน่ๆ ใช่ไหมละครับ" 

 

"มันคงมีเหตุจำเป็นละ ถ้าถึงเวลาก็คงได้รู้เอง"

 

"จริงสินะครับ ยุนฮยอง.. พายูอาไปไว้ไหนครับ?"

 

"พูดอย่างกับว่าฉันลักพาตัวใครมา" 

ยุนกิเกาหัว บ่นพรึมพรำ ทำปากยู่ยี้ใส่น้อง

 

วีเดินมาเปิดประตูห้องนอนยุนกิพรวดดด

 

"อ่าชช์ ว่าแล้วเชียว" 

วีเอียงหัวเล็กน้อย แล้วเดินเข้ามาหาฉัน ที่นอนอยู่บนเตียงยุนกิ

 

"หมอให้นายออกจากโรงพยายาบาลได้แล้วหรอ" ฉันถามวี

 

"อันที่จริงหมอให้ฉันออกนานแล้ว แต่ฉันอยากนอนเป็นเพื่อนเธอ ฮ่าๆๆ" ^^ 

วียิ้มชอบใจ

 

"นายนี่มันร้ายจริงๆเล้ยยย" 

 

"ก็ไม่เท่ายุนกิฮยองหรอก แอบเอาเธอออกมาก่อนได้ไง ปล่อยให้ฉันนอนเหงาอยู่กับไอ้จองกุกสองคน"

 

"เฮ้ย เฮ้ยย เฮ้ยยย ใครร้ายพูดดีๆนะเว้ย"

ยุนกิยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอน (ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้) ตะโกนแย้งออกมา

 

"แฮะๆ เอ๊ะ ไปนอนห้องฉันมั้ย เดี๋ยวฉันอุ้มไป" 

พูดจบวีก็ค่อยๆโน้มตัวเข้ามาหาฉัน.... ...แต่ก็หยุดลง เพราะยุนกิเข้ามาจับวีไว้ ประมาณว่าอย่านะเว้ย วีหันหน้าไปมองยุนกิ ที่มีอาการแปลกๆ

 

 

'ยุนกิเดินตามเข้ามาเห็นว่าวีเข้ามาใกล้ยูอามาก เลยผลักวีให้ออกไปเบาๆ ประมาณว่าอย่านะเว้ย ใกล้มากไปแล้ว อย่ามาใกล้ วีหันหน้าไปมองยุนกิ สังเกตุได้ว่ายุนกิมีอาการแปลกๆ'

 

"ยาๆๆ... ไม่ให้เอาไป ผมก็ไม่เอาไปแล้วก็ได้ งั้นผมขออยู่นี่ด้วยคนนะค้าบยุนกิฮยอง ^^" 

วีพูดอ้อนยุนกิแบบงองแง ทำเอายุนกิแอบยิ้มมุมปากด้วยความน่ารักของวี

 

 

ยุนกิยิ้มมุมปาก เอามือล่วงกระเป๋า แล้วยักไหล่เบาๆ

 

"ย๊าาา นี่ก็ค่ำแล้ว หาอะไรดื่มกันเถอะครับฮยอง"

วีเอ่ยชวน

 

"นั่นไง..ไวท์ที่นายซื้อมา" 

ยุนกิชี้ไปที้ตรงโต๊ะรับแขก

 

"อ๋อ นั่นมันไวท์ที่ผมซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดยุนกิฮยองนี่"

 

"อื้อ" 

 

ยุนกิตอบสั้นๆ ทำสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ

พร้อมเทไวท์ลงในแก้ว ให้ตัวเองกับวี...

 

"ยุนกิฮยอง.."

วีเรียกยุนกิ

 

"อะไร?" 

ยุนกิหันขึ้นไปมอง ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

"ฮยองชอบเธอหรอครับ" 

วีเงียบไปสักพัก ก่อนที้จะตัดสินใจถามออกไป

 

" ..อ่าช์!!!" 

ยุนกิเอนตัวพิงโซฟา ก่อนเอามือขยี้หัวตัวเอง ที่วียิงคำถามที่น่าอึดอัดใจสำหรับยุนกิ

 

"แล้วถ้าผมบอกว่าจะจีบเธอละครับ ยุนกิฮยองจะว่าไง" 

วียื่นหน้าเข้าใกล้ยุนกิ

 

"ยัยนี่ไม่มีทางชอบนายหรอก" 

ยุนกิยิ้มมุมปาก ก่อนยกแก้วไวน์กระดกเข้าปากอย่างใจเย็น

 

ฉันค่อยๆลุกจากเตียงขึ้นมา เปิดตู้เสื้อผ้า จะไปอาบน้ำ ...โอ๊ยยย ฉันไม่มีชุดใส่แล้ว

 

"ยุนกิ" 

ฉันตะโกนเรียกหายุนกิ

 

"อะไร?"

ยุนกิถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"มานี่หน่อยสิ"

จะตะโกนขอยืมชุดยุนกิและขอร้องไห้ยุนกิออกไปซื้อผ้าอนามัยให้ แต่ถ้าให้พูดโผงผางออกไปก็เกรงใจวี

 

"มีอะไร"

ยุนกิเดินเข้ามาที่ห้องนอน

 

"ฉะ..ฉัน...ไม่มีเสื้อผ้าใส่แล้ว"

 

"ก็นี่ไง เสื้อผ้าฉัน เลือกได้เลย"

 

"ตะ ตะ แต่... ยุนกิอ่า... ฉะ ฉะ ฉัน..เป็น เป็น...เป็น"

อร๊ายยย ฉันเป็นประจำเกือนจะให้ฉันพูดว่ายังไงกับผู้ชายละยะ >//<

 

"เป็น?" 

...ยุนกิเอียงคอเล็กน้อยหาคำตอบ

 

"อ่า...เป็นแบบที่ผู้หญิงเป็นทุกเดือนอ่า"

ฉันกลั้นใจพูดออกไป ฮู้ววววว!

 

"อ่อ ฉันรู้ตั้งแต่เธอเข้าโรงพยายาบาลแล้ว และฉันก็ซื้อผ้าอนามัยให้แล้ว"

ยุนกิเดินไปหยิบผ้าอนามัยที่วางไว้หน้าทีวียื่นให้ฉัน

 

ตุบ ตุบ ตุบ !

 

หัวใจฉันเต้นแรงขึ้น

ไม่คิดมาก่อนว่าจะมีผู้ชายซื้อของแบบนี้ให้ โอ้ววว.. ความรู้สึกฉันสับสนไปหมด

 

อ่า..แต่ก็โล่งอกละน้าาา... ยังดีที่อย่างน้อยยุนกิเข้าใจว่าผู้หญิงอย่างชั้น

 

"ขอบใจนะ"

ฉันรับมาจากมือยุนกิ

 

"....."

ยุนกิไม่พูดอะไรยิ้มบางๆก่อนจะกลับหันหลังเดินออกจากห้องไปนั่งดื่มกับวี

 

ฉันเลือกเสื้อผ้าของยุนกิแล้วค่อยๆหอบเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไป

.....ฉันอาบน้ำออกมาเสร็จ เห็นสองหนุ่มกำลังนั่งเล่นเกมในมือถือสู้กันอย่างสนุก

 

"ยุนกิฮยองดูเหมือนว่าตานี้จะแพ้ผมอีกแล้วนะครับ ฮ่าๆๆ"

 

"อ่า!! ก็ฉันเล่นเกมไม่เก่งนี่นะ"

 

"เล่นเกมอะไรกันอยู่หรอ"

ฉันเดินออกมาตรงโซฟา

 

"ทำแผลหรือยัง"

ยุนกิถามฉัน แต่สายตายังมองเกมอยู่

 

"ยังอะ ยาที่หมอให้มานายวางไว้ตรงไหนหรอ?"

ฉันถามยุนกิ

 

"อยู่ในห้องอะ ปะ..เดี๋ยวฉันทำแผลให้"

ยุนกิวางโทรศัพท์ลงไว้ที่โซฟา เรียกให้ฉันไปในห้อง

 

"เห้ยย ไม่เป็นไร.. ฉันทำเองได้"

 

"อย่าดื้อหน่า"

ยุนกิพูดสวนกลับมา...

 

"ฮยองเดี๋ยวผมทำแผลให้ยูอาเองครับ"

วีอาสา

 

"นายทำไม่เป็นหรอก"

ยุนกิพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

 

พูดจบก็จับแขนฉัน จูงมือฉันให้เดินเข้าไปในห้องนอนแต่โดยดี

 

ฉันนอนระนาบลงบนที่เตียง

 

ยุนกิค่อยๆถกเสื้อฉันขึ้นมาจนเห็นแผลผ้าที่โดนแทง

 

"โอะ..แผลใหญ่เหมือนกันนะเนี้ย"

วีเดินเข้ามาดู

 

"ไปนั่งรอที่ห้องรับแขกเลย"

ยุนกิไล่วีให้ออกไป เพราะหวงที่วีต้องมาเห็นหน้าท้องฉันรึเปล่านะ ฮ่าๆๆ

 

"ไม่เป็นไรครับฮยอง เผื่อวันไหนฮยองไม่ว่าง ผมจะได้ทำแทนยุนกิฮยองไง ฮิๆๆ"

วีพูดหน้าตาทะเล้น ^^

 

"....."

ยุนกิไม่พูดอะไร ตั้งใจทำแผลต่อ

 

ยุนกิเอาสำลีจุ่มแอลกอฮอล์ ทำความสะอาดรอบแผล แล้วใช้ยาแดง สีหน้ายุนกิตอนนี้ถึงหน้าจะแดงเพราะดื่มไวน์มา แต่ก็ดูอ่อนโยน ดูตั้งใจ ระมัดระวัง ค่อยๆทาแผลให้ฉันอย่างเบามือ ฉันไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย ยุนกิมือเบามากจริงๆ

 

"แผลมันไม่ค่อยเจ็บแล้วอะ คงใกล้จะหายแล้ว"

ฉันพูดออกมา

 

"ใกล้หายแล้ว ก็ไม่ใช่กลับไปซ่าเหมือนเดิม ดูแลตัวเองด้วย"

ยุนกิพูดออกมาเบาๆ แต่ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน

 

"ฉันรู้แล้วน่า"

 

"เสร็จแล้ว"

ยุนกิปิดผ้าก๊อดปิดแผลฉันไว้

 

"ขอบใจนะ"

 

"....."

ยุนกิไม่พูดอะไร เก็บของเป็นระเบียบเรียบร้อย แล้ววางไว้ที่เดิม

 

ฉันค่อยๆลุกขึ้นจากที่นอน

 

"ค่อยๆลุก"

ยุนกิรีบเข้ามาประคองตัวฉันไว้ ท่ามกลางสายตีวี ที่ยืนดูอยู่เฉยๆอยู่นาน

 

"ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า แผลแค่นี้ไกลหัวใจ"

 

"ระวังไว้ก่อน มันจะได้ไม่กลับไปอักเสบ"

 

"จ้าาา คุณพ่อ!!!"

 

"....."

 

ยุนกิค่อยๆประคองฉันลุกขึ้นจากที่นอน ออกมาที่ห้องรับแขก

 

"ยุนกิฮยองนี่ดูแลเธอดีจริงๆเลยนะครับ"

วีพูดไปอมยิ้มไป

 

"อิจฉาหรอ? ...วันหลังก็ป่วยสิ เดี๋ยวฉันไปดูแลให้"

ยุนกิพูดกวนประสาทวีเล่นๆ

 

"ย๊าาา.. ฮ่าๆๆ"

วีหัวเราะแล้วกลับไปนั่งที่ตรงโซฟา

 

"ยุนกิ..." 

ฉันเรียกยุนกิด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

 

"หื้อ"

 

"ในตู้เย็นมีอะไรกินบ้าง *o*"

ฉันหันไปทำตาปริบๆใส่ยุนกิ

 

"อ่าช์"

ยุนกิถอนหายใจออกมาเล็กน้อย แล้วลุกออกจากโซฟาเดินไปเข้าครัว

 

"ทำอร่อยๆน้าาา"

ฉันตะโกนให้หลังยุนกิไปอยากออดอ้อน ป่วยนี่มันดีจริงๆเลยนะเนี้ย โฮ๊ะๆๆ ^o^

 

"......"

 

ในขณะที่ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าวีกำลังจ้องมองอยู่ วีค่อยๆจิบไวน์ที่ละนิด และมองฉันอย่างไม่วางตา

 

 

หลังจากที่ฉันออดอ้อนมองไปทางยุนกิให้ทำอาหารให้ ก็หันกลับมาสบสายตาเข้าจังหวะกับวีพอดี

 

"......"

ฉันหลบสายตา เมื่อเห็นว่าวีกำลังมองฉันอยู่ ทำไมฉันถึงไม่กล้าสบสายตากับวีนะ?

 

"......"

วีก็ไม่พูดอะไร เหมือนคิดอะไรอยู่ในหัว

 

"......"

อร๊าชชช ฉันถอนหายใจออกมาเล็กน้อย มันน่าอึดอัดใจชะมัด

 

"หลบสายตาฉันทำไม"

วีพูดขึ้นมาทำน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

 

 

"คะใครหลบสายตานาย"

ฉันโกหกออกไปแบบหน้าตาเฉย ให้ตายสิ

 

"ไม่ใช่เธอหรอกหรอ"

 

"......"

 

วีเขยิบเข้ามานั่งโซฟาตัวเดียวกับฉัน แล้วดันตัวเข้ามาประชิดฉัน จนฉันต้องเอนตัวหนี แต่ก็ติดโซฟา วีค่อยๆโน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆหน้า วีมองฉันด้วยสายตาอะไรบางอย่าง

 

ฉันค่อยๆเอนหนีเท่าไหร่ วีก็ค่อยๆเข้ามาใกล้เท่านั้น จนเรารับสำผัสลมหายใจของกันและกัน

 

"......"

ฉับหลบสายตาวี

 

"อย่าหลบสายตาฉันได้ไหม"

วีเอามือเกยคางฉันขึ้นมาอย่างอ่อนโยน ให้สายตาเราจ้องมองกัน

 

"......"

นาทีนี้หัวใจฉันกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง

 

วีค่อยๆเอียงหน้าลงมา ด้วยความที่ฉันเรียนรู้จากยุนกิมาเยอะ เลยรู้ว่าวีจะทำอะไร ฉันดันอกวีเอาไว้ไม่ให้ทำ

 

ฉันเคลียดจริงๆเลยกับความรู้สึกนี้

 

"มากินรามยอน"

ในขณะนั้นยุนกิก็พูดขึ้นมา ฉันไม่รู้ว่ายุนกิจะเห็นภาพเมื่อกี้รึป่าว ฉันรู้สึกใจไม่ดี ไม่อยากให้ยุนกิเห็น ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน

 

"ว้าววว หอมจังเลย"

ฉันรีบลุกพรวดไปที่โต๊ะอาหารที่ยุนกิเอารามยอนวางไว้

 

แล้วซัดรามยอนเลียบจนหมดชาม

 

ยุนกิกับวี ไปดื่มไวน์กันต่อ ยกแก้วไวน์กระดกกันไม่ยั้ง

 

ความคิดในหัวของยุนกิ 

'ยัยนี่จะมีใจให้วีรึเปล่า?' ยุนกิคิดอยู่ในใจ

 

ส่วนในหัวของวีนั่น... 

'ฉันรู้สึกได้ถึงคววามรู้สึกดีๆที่เค้าสองคนมีให้กัน มีมากสะจนฉันไม่อยากเข้าไปแทรกกลาง วันนี้ละ จะดื่มให้ลืมเธอไปเลย' วีคิดแบบนี้ก็กระดกเอากระดกเอา

ความคิดเห็น