악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย53

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 70

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2562 00:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย53
แบบอักษร

 

เมียมาเฟีย๕๓ 

 

ชานยอลลืมตาขึ้นมาในกลางดึก ปลายเตียงมีแสงไฟสีส้มถูกเปิดอยู่ เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เผลอร้องออกมาเสียงเบา ลืมตัวจนต้องรีบยกมือขึ้นตะปบปิดปากตัวเองด้วยความอาย คริสที่นั่งทำงานอยู่ตรงปลายเตียงหันมามองตามเสียง เขากระตุกยิ้มมุมปากเดินเข้ามาให้ชานยอล ชานยอลมองดูท่อนบนที่เปลือยเปล่าของคนรัก ใบหน้าขึ้นสีระรื่นเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อตอนเย็น ไม่รู้ว่าหมดไปกี่ยก ทำเอาเขาหลับกลางอากาศทั้งๆที่คนรักยังคงขยับสะโพกอยู่ นึกถึงใบหน้าก็แดงมากกว่าเดิม 

 

”ยังปวดเอวอยู่ไหม” คริสถามเสียงเบา ชานยอลพยักหน้าอย่างเขินอาย  

 

“ต้องซ้ำถึงจะหายปวด”  

 

“ไม่ต้อง” ชานยอลตะคอกออกมาอย่างลืมตัว 

 

ชูว์ 

 

”เดี๋ยวหลานตื่น” ชานยอลหันมองเจ้าก้อนกลมๆขยับตัวอยู่ข้างๆ เขายกมือไปดึงผ้าห่มขึ้น เห็นหลานชายตอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม  

 

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่” ชานยอลถามคนรัก 

 

”ตอนที่ฉันอาบน้ำให้นายแล้วอุ้มนายมานอนที่เตียง” ไม่เห็นจำได้เลย หรือเป็นเพราะเขาหลับไปแล้ว 

 

”หิวหรือเปล่า” เด็กแสบคิดนิดนึงก่อนจะส่ายหัว ไม่รู้ทำไมช่วงนี้เขาไม่ค่อยอยากอาหาร อยากกินพวกขนมหวานมากกว่า นึกแล้วก็อยากกินเค้กนมเย็นขึ้นมา 

 

”มีเค้กไหม” มาเฟียเลิกคิ้วมอง จากนั้นจึงหันไปมองที่นาฬิกา สามทุ่ม  

 

“เค้กไม่มี แต่เป็นขนมหวานอย่างอื่นได้ไหม” นึกตามคำพูดของคนรักแล้วพยักหน้าอย่างเซ็งๆ คริสยื่นมือขยี้ผมคนรักก่อนจะเดินไปหยิบชุดคลุมสีดำแล้วเดินออกไปจากห้อง ชานยอลลุกจากเตียงใหญ่เดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อล้างหน้า แต่เพียงก้าวเข้ามาเขาก็ต้องสะดุดกึกเมื่อมองตรงอ่างล้างหน้า จากนั้นใบหน้าขาวก็ขึ้นสีแดงระรื่น งื้อออ ทำไมต้องนึกถึงเรื่องเมื่อหัวค่ำด้วยนะ ชานยอลสะบัดหัวเบาๆก่อนจะรีบล้างหน้าล้างตาแล้วรีบออกไปจากห้องน้ำ บ้าจริง ชานยอลเดินออกจากห้องน้ำ พอดีกับคริสที่เปิดประตูเข้ามาในห้อง ในมือถือถาดขนมหวานมาสามอย่างพร้อมกับแก้วน้ำ สาลี่ตุ๋นลำไย ไทหยางปิ่ง แล้วก็ทับทิมกรอบรากบัว เด็กแสบกลืนน้ำลายเดินตรงไปยังโต๊ะหน้าทีวีที่อยู่ตรงปลายเตียง 

 

”ดึกขนาดนี้ทำไมมีพวกขนมหวานอยู่” ชานยอลถามอย่างแปลกใจ  

 

“ช่วงเย็นแม่ครัวทำไว้ ฉันก็เลยบอกให้เธอตักไว้ให้” เด็กแสบยิ้มกว้าง แต่ก่อนก็ไม่ได้ชอบมากหรอกไอ้พวกขนมหวาน แต่ช่วงนี้สิ เห็นขนมหวานแล้วเป็นไม่ได้ต้องหยิบเข้าปากทุกที  

 

“ชานยอล กินเยอะไปแล้ว” คริสห้ามพร้อมกับดึงชามออกจากมือของชานยอล เด็กนี่เล่นยกชามขึ้นซดเลย 

 

”เดี๋ยวก็นอนไม่หลับหรอก” มาเฟียพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อเด็กแสบทำหน้ามุ่ยใส่ 

 

”นอนไม่หลับก็นั่งเล่นอยู่ตรงนี้จนกว่าจะง่วงก็ได้นิ” มีเถียง แถมมือยังหยิบขนมเข้าปากอีก คริสไม่พูดอะไร เพียงส่ายหัวเท่านั้น คริสดึงแล็ปท็อปมาตรงหน้าของตัวเองเพื่อทำงานต่อ ส่วนชานยอลก็ยังคงนั่งทานขนมไปเรื่อยๆอยู่ข้างๆคนรัก มียื่นหน้าเข้าไปมองคริสทำงานบ้างเวลาเบื่อ  

 

“พอได้แล้วมั้ง” มาเฟียพูดขึ้นมาแต่ไม่ได้มองหน้าเด็กแสบ เด็กแสบก็ยอมที่จะเลิกกินตามที่มาเฟียต้องการ เขาก็รู้แหละว่ากินขนมตอนกลางคืนมันไม่ดีต่อร่างกายนัก ยิ่งกินแล้วนอนยิ่งไม่ควร 

 

ฮาวววว 

 

แต่เขาไม่รู้ทำไม พออิ่มหนังตาก็เริ่มหย่อนทันที 

 

”กินอิ่มแล้วก็ง่วง นี่คนหรือแมว นิ่งเป็นหลับขยับเป็นกิน” เด็กแสบยิ้มเขิน ก็บอกไปแล้ว ไม่รู้ทำไม ช่วงนี้ร่างกายเขาดูแปลกๆ ขนมหวานก็อยาก ง่วงนอนก็ง่าย กินอิ่มปุ๊บง่วงปั๊บ มันไม่ใช่นิสัยเขาเลย  

 

“พูดมาก ไปนอนเป็นเพื่อนหลานดีกว่า” เด็กแสบพูดแล้วลุกขึ้นเดินตรงไปยังเตียง เขามองเด็กน้อยที่ยังคงหลับอุตุอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาแล้วยิ้มออกมา เขารู้สึกอยากเลี้ยงเด็กแล้วสิ ถ้าเขาไม่สามารถท้องเหมือนกับแบคฮยอนได้ เขาจะขอให้คริสรับเด็กมาเลี้ยง 

 

”คิดอะไรอยู่” มาเฟียกระซิบถามจากด้านหลังเพราะเขาเห็นคนรักยืนจ้องหลานชายอยู่นานจึงเดินเข้ามาถาม ชานยอลหันมองคนรัก 

 

”อยากมีลูกไหม” คริสทำสีหน้าสงสัย ทำไมอยู่ๆคนรักถึงถามแบบนี้ 

 

”มาเฟีย ผมไม่สามารถท้องแบบแบคฮยอนได้” 

 

”แล้วทำไมต้องท้องได้แบบเด็กนั่น” ชานยอลเม้มปากเข้าหากัน 

 

”มาเฟียต้องมีผู้สืบทอดตระกูล”  

 

“ไม่มีก็ให้มันจบลงที่รุ่นนี้” คริสหมายถึงรุ่นของตัวเอง ถ้าไม่มีใครสืบทอดอำนาจต่อ เขาก็จะให้มันจบลงที่รุ่นของเขาเอง คำพูดของมาเฟียทำให้ชานยอลก้มใบหน้าลง นี่เขามาทำให้ครอบครัวของคนรักไร้ผู้สืบสกุลหรอกเหรอ 

 

”อย่าคิดมาก” มาเฟียพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นท่าทีหงอยๆของเด็กแสบ ในสายตาเขามันไม่เข้ากับเด็กแสบเลย 

 

”รับเด็กมาเลี้ยงไหม” ชานยอลเสนอ แต่มาเฟียส่ายหัว 

 

”มีวิธีเยอะแยะที่จะทำลูกด้วยสายเลือดของตัวเอง วิธีนั้นไว้เป็นทางเลือกสุดท้าย” คำพูดของคนรักทำให้ชานยอลสงสัย วิธีเยอะแยะที่ว่ามันคือยังไง  

 

“คงไม่ใช่”  

 

“เรื่องผู้หญิงตัดออกไปเลยแสบ” มาเฟียพูด 

 

”แล้ว” 

 

”ถามจริง เลิกที่จะออกไปวิ่งซนนอกบ้านแล้วเหรอถึงพูดเรื่องมีลูก” เด็กแสบยิ้มเขิน ถ้ามีลูกเขาก็จะพาลูกออกไปวิ่งเล่นที่นอกบ้านเอง  

 

“ออกไปพร้อมกับลูกไง” เด็กแสบตอบ 

 

”โอเค เดี๋ยวฉันจะขยันทำลูกให้ ทำตอนนี้เลยไหมล่ะ” 

 

”ไม่ๆๆ นี่ยังเอวยอกอยู่เลย” เด็กแสบพูดจบแล้วรีบปีนขึ้นเตียงไปนอนข้างๆหลานชาย เพราะเขากลัวคนรักลากเข้าห้องน้ำ ยังสยองไม่หายกับห้องน้ำเนี่ย 

 

”ไม่ต้องห่วงเรื่องลูกหรอก นายยังไม่ถึงยี่สิบห้าเลย” แต่มาเฟียสามสิบกว่าแล้วนะ เด็กแสบเถียงในใจ  

 

“แล้วถ้ามีลูกล่ะ” คริสนั่งลงข้างเตียง เขายื่นมือไปลูบหัวคนรักเบาๆ 

 

”ก็ต้องเป็นมาเฟีย” คำตอบของคริสทำให้ชานยอลเงียบไป 

 

”แล้วแต่เขาไม่ได้เหรอ ถ้าเขาไม่อยากเป็นมาเฟียล่ะ” คริสยิ้มออกมากับคำพูดของคนรัก 

 

”อือ แล้วแต่เขานั่นแหละ” และคำตอบที่ได้ก็ทำให้เด็กแสบยิ้มกว้างออกมา 

 

”นอนเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว” ชานยอลพยักหน้าแล้วหลับตาลง คริสจึงก้มจูบที่หน้าผากของเด็กแสบก่อนจะลุกไปทำงานต่อ เขาไม่รู้หรอกว่าคนรักจะมีลูกให้ได้หรือเปล่า แต่หมอเก่งๆสามารถทำลูกในสายเลือดของเขาได้ แต่ตอนนี้เขาเพียงปล่อยให้เด็กแสบเล่นสนุกไปก่อน เพราะถึงเวลามีลูก เด็กแสบคงแสบไม่ออกอีกต่อไป 

 

 

 

อึ อือออ 

 

ชานยอลขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะมุดตัวเข้าหาแผ่นอกหนาที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลัง เขาจำกลิ่นนี่ได้ มันเป็นกลิ่นของคนรัก  

 

“หอมจัง” มาเฟียขมวดคิ้ว ทุกครั้งคนรักจะมุดเข้าหาแผ่นออกของเขาก็จริง แต่นี่มุดเข้ามาไม่พอยังทำจมูกฟัดฟัดเป็นน้องหมาดมกลิ่นหาเจ้าของอีก  

 

“แสบครับ นี่สายแล้วนะ” เด็กแสบเพียงขานรับในลำคอเท่านั้นแต่ไม่ยอมลืมตาตื่นขึ้นมา ตอนนี้ยังทำตัวขี้เซาเป็นแมวขี้เกียจอีก  

 

“ลุงคริส น้าชานยอลไม่ยอมตื่นเหรอครับ” เด็กน้อยที่นั่งขัดสมาธิบนเตียงมองคุณน้าที่ยังคงนอนมุดแผ่นอกของคุณลุง เด็กน้อยตื่นหลังจากคุณลุงตื่นได้ไม่นาน เขานอนมองคุณน้าหลับเพราะไม่กล้าปลุก นอนมองอยู่นานคุณน้าก็ไม่ยอมลุก เขาจึงลุกขึ้นนั่งจนถึงตอนนี้คุณน้าก็ยังไม่ยอมลุกอีก  

 

“สงสัยคุณน้าเหนื่อย” เด็กน้อยเอียงหน้าอย่างน่ารักด้วยความสงสัย เหนื่อยอะไร เขายังไม่เห็นคุณน้าทำอะไรเลยตั้งแต่มาที่นี่ นอกจากนอน หรือเป็นเพราะนอนเยอะก็เลยเหนื่อย  

 

“อี้ชาง ลงไปรอด้านล่างก่อนนะ เดี๋ยวลุงปลุกน้าชานยอลตามลงไป” เด็กน้องพยักหน้ารับปีนลงจากเตียงใหญ่แล้ววิ่งออกไปจากห้อง เนื่องจากเด็กน้อยหิวมากแล้ว แต่น้าชายคนใหม่กลับยังไม่ตื่นนอนสักที พอได้รับคำสั่งจากคุณลุงเด็กน้อยจึงรีบวิ่งออกไปทันที  

 

“ชานยอลครับ นี่จะแปดโมงแล้วนะ ลุกได้แล้ว” มีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมา คริสส่ายหัวก่อนจะก้มหน้าเข้าไปจูบที่กลุ่มผมของชานยอลอย่างหมั่นเขี้ยว เด็กแสบไม่ได้ชอบทำตัวน่ารัก ขี้อ้อนก็ไม่ค่อยจะมี ส่วนมากจะทำเรื่องปวดหัวให้เขาตามไปเคลียร์มากกว่า แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้หลงรักเด็กคนนี้มากมายขนาดนี้ หรือเพราะเขาหลงรักในความแสบของเด็กนี่ เจอกับครั้งแรกในฐานะเจ้าหนี้กับลูกหนี้ ที่วิ่งเข้ามาหลบเจ้าหนี้บนรถของเจ้าหนี้ แล้วเขาหลงเด็กนี่ตอนไหน เขาก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน รู้เพียงว่าเด็กแสบค่อยๆเข้ามาในชีวิตประจำวันของเขาเรื่อยๆจนเขาไม่สามารถตัดเด็กแสบออกไปจากชีวิตได้ 

 

”คริส” เงียบอยู่นาน เสียงอู้อี้จากเด็กแสบก็ดังขึ้นมา  

 

“อยากกินเค้กจัง” ทั้งๆที่หลับตาอยู่ แต่ปากกลับพูดถึงขนมหวานที่ตัวเองอยากกิน  

 

“ลุกขึ้นไปล้างหน้าแล้วลงไปกิน” ชานยอลลืมตาพรึบเมื่อได้ยินที่คริสพูด 

 

”มีด้วยเหรอ” มาเฟียพยักหน้า เขาลงไปสั่งให้สาวใช้ทำให้ตั้งแต่เช้าตอนนี้ก็น่าจะเสร็จแล้ว ชานยอลไม่รอช้า ลงจากเตียงวิ่งตรงไปยังห้องน้ำทีนที  

 

 

 

ทั้งสองคนลงมายังห้องอาหารที่มีเจ้าของบ้านกับหลานชายนั่งทานอาหารอยู่ ส่วนเจ้าของบ้านอีกคนกลับไม่เห็น  

 

“ลุง แด๊ดหนีกลับไปแล้ว แด๊ดไม่พาผมไปด้วย” เด็กน้อยพูดพร้อมกับน้ำตาคอ เมื่อคิดว่าถูกผู้เป็นพ่อทิ้งเอาไว้ที่นี่ คริสมองหลานชายก่อนจะนึกถึงเรื่องเมื่อคืน มิน่าล่ะมันถึงพาเจ้าหลานชายมาที่ห้องเขา เพราะมันจะไม่อยู่นี่เอง  

 

“แด๊ดไปทำธุระ เดี๋ยวก็กลับมา วันนี้ก็อยู่กับลุงกับน้าชานยอลนะ” เด็กน้อยพยักหน้าหงอยๆอย่างจำยอม 

 

”อือ ไหนใครบอกว่าจะพาน้าไปพายเรือเล่น” เด็กน้อยยิ้มกว้าง เมื่อนึกเรื่องที่เคยพูดกับคุณน้า 

 

”งั้นทานเสร็จไปกันเลยนะครับ” ชานยอลพยักหน้า 

 

”ทานไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันจะไปบอกแม่บ้านให้เตรียมของปิกนิกให้” เด็กแสบพยักหน้ารับคำของมาเฟียแล้วเดินไปนั่งลงข้างๆเด็กน้อย สาวใช้เดินมาตักข้าวต้มปลาให้เขา  

 

“เดี๋ยวฉันให้คนไปเตรียมสถานที่ให้ ตรงทะเลสาบทางด้านหลังสวยดี” เจ้าของบ้านพูดขึ้น  

 

“แล้วคุณไม่ได้ด้วยกันเหรอครับ” ชานยอลถามชายตรงหน้า  

 

“ไม่เอาหรอก ฉันขี้เกียจ พวกเธอไปกันเถอะ”  

 

“แก่แล้วก็งี้แหละ เอะอะก็บ่นว่าขี้เกียจ” ชานยอลพูดขึ้น คนที่ถูกหาว่าแก่หันขวับมามอง  

 

“เห็นแบบนี้ฉันวิ่งเตะคนได้ดีเลยนะ” ชานยอลหัวเราะขึ้นมากับคำพูดของคนแก่  

 

“จะเตะผม เดินให้ถึงทะเลสาบก่อนเถอะ”  

 

“หัวเราะอะไร” คริสถามขึ้นเมื่อเดินกลับเข้ามาแล้วได้ยินเสียงชานยอลหัวเราะ 

 

”คริส แกไปเอาเด็กนี่มากจากไหน กวนประสาทมาก” คนแก่พูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ก็ไม่กล้าทำอะไร เพราะยังเกรงใจคริสอยู่ 

 

”อยู่ๆเขาก็วิ่งขึ้นรถผมมา ผมก็เลยเลี้ยงไว้” ชานยอลหันมองคนรักแล้วยิ้มกว้าง ก็เขาวิ่งขึ้นรถของมาเฟียเองจริงๆ 

 

”หาเจ้าของได้ดีซะด้วย” คนแก่พูด 

 

”แล้วขนมเค้กผมล่ะ” ชานยอลไม่ได้สนใจคนพูด เขาหันถามคนรักเรื่องของที่ตัวเองอยากทานมากในตอนนี้ เพราะข้างต้มปลาที่เขาตักเข้าปาก เขารู้สึกว่ามันเหม็นคาวเหมือนจะอ้วกออกมา อยู่ๆๆก็เหมือนมีลมวิ่งจากท้องขึ้นมาจุกอยู่ตรงลำคอ  

 

“กินข้าวก่อน” ชานยอลส่ายหัว มาเฟียจึงจ้องหน้าคนรักอย่างไม่ชอบใจที่เด็กแสบจะไม่ยอมทานอาหาร 

 

”มันเหม็น เหมือนจะอ้วก” ชานยอลใช้มือขึ้นมาปิดข้างๆปากแล้วยื่นหน้าไปยังอีกฟากของโต๊ะอาหารเพื่อกระซิบพูดกับคนรัก เขาไม่กล้าพูดเสียงดังเพราะกลัวสาวใช้ที่คอยบริการอยู่ได้ยิน คริสส่ายหัวกับท่าทางของเด็กแสบ เขาหันไปสั่งสาวใช้เพื่อให้ไปตักเค้กออกมา ไม่นานสิ่งที่ชานยอลต้องการก็ถูกนำมาเสริฟตรงหน้า คริสมองคนรักที่ตักเค้กเข้าปากอย่างมีความสุขในช่วงเช้าของวันนี้ 

 

 

1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ 

 

รู้สึกว่าแสบแปลกๆไปนะช่วงนี้  

หลังจากนี้จะไม่มีเรื่องปวดหัวให้มาเฟียแล้วนะ(หรือเปล่า)เพราะใกล้จะจบแล้ว จึงอยากให้พวกเขาอยู่ด้วยกัน ส่วนเหตุการที่มันค้างๆมันจะไปอยู่ที่เรื่องของคนอื่นนะคะ เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไม่ได้เกี่ยวข้องกับมาเฟียค้าอาวุธเลย  

หลังจากจบยังคงมีตอนพิเศษใส่ไข่เหมือนเดิมนะคะ เกี่ยวกับครอบครัวสุขสันต์ของตระกูลอู๋เหมือนเดิม...ยิปปี้ 

วันนี้มาดึกมากเลย ต้องขอโทษด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น