OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

EP.01 แรกพบสบตา [2/2]

ชื่อตอน : EP.01 แรกพบสบตา [2/2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 267

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2562 19:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.01 แรกพบสบตา [2/2]
แบบอักษร

EP.01  

แรกพบสบตา  

[2/2] 

 

 

ผมเดินเก็บลูกแบดของผมกับไอ้มินทร์ที่จะมีสติ๊กเกอร์สีแปะเอาไว้ ของผมสติ๊กเกอร์สีดำ ของไอ้มินทร์สติ๊กเกอร์สีเขียว ไล่เก็บตั้งแต่ขอบสนามฝั่งนี้แล้วอ้อมไปอีกฝั่ง กระทั่งเข้าไปใกล้กองถ่าย ผมเห็นมันกระเด็นไปตกอยู่ตรงมุมนั้นสองลูก ขณะที่จะเดินผ่านไปก็ไม่วายโดนรุ่นพี่ทักทายเสียก่อน

“น้องซีโน่...เหนื่อยไหมค้าบลูก”

“เฉยๆ ครับพี่”

รุ่นพี่ผู้หญิงก็ชอบเรียกผมเวลาเจอ ผมตอบเธอจบก็จะเดินไปเก็บลูกแบดของตัวเองต่อ ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นหน้าพี่ดลธีที่เพื่อนกำลังแต่งหน้าให้ผมก็ลอบขำ โอ้โห หน้าขาวกว่าคอไปเยอะมาก หน้าลอยมาก ให้ผมเดานะหนังสั้นที่พวกพี่เขาทำกันอยู่น่ะพี่ดลธีน่าจะเป็นพระเอก แต่จะให้พระเอกหน้าลอยแบบนี้จริงน่ะหรือ? ช่างแต่งหน้าอย่างผมล่ะคันไม้คันมือชะมัด

‘ทำไมหน้ากูมันวอกแบบนี้วะเนี่ย ไม่เอาๆ ไม่แต่งแล้ว’

‘หน้ามึงเป็นสิวอ่ะ ไม่กลบเลยก็ไม่ได้ แล้วนี่เพิ่งไปทะเลกลับมาหน้าก็ขาวไม่เท่ากันอีก ไม่แต่งออกกล้องก็ห่วยแตกเลยนะไอ้ดล’

‘กูควรมีช่างแต่งหน้าส่วนตัวแล้วว่ะ’

‘เออ หาช่างที่ตามใจคุณชายอย่างมึงไหวคงหายากอ่ะ’

‘มีคนนึงรอตอบหลายวันละยังไม่ตอบกูเลย แต่ตอนนี้คือมึงช่วยทำให้หน้ากับคอกูเท่ากันก่อนงั้นอ่ะ หน้าขาวแขนดำอีกมั้ง งั้นซีนนี้กูใส่เสื้อแจ็กเกตนะ’

บทสนทนาเหล่านี้ผมได้ยินทั้งหมด แล้วก็อดที่จะหันมามองพี่ดลธีอีกครั้งไม่ได้ด้วยความสงสาร คือเครื่องสำอางค์ต่างๆ ก็คงใช้ของพี่ๆ ผู้หญิงที่เป็นเพื่อนกัน ไม่ได้มีสีให้เลือกมากนัก แล้วพี่ดลน่ะผิวไม่ได้ขาวมาก แต่ดันใช้แป้งเบอร์ขาวที่สุดแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน เฮ้อ เห็นแล้วขัดใจชะมัด

ผมหอบลูกแบดกลับไปที่สนามของตัวเอง ไอ้มินทร์กวักมือหยอยๆ เรียกผมเข้าไปหาพร้อมชูน้ำเย็นกับผ้าเย็นให้ผมดู แต่สองเท้ายังไม่ทันได้ก้าวเลยชื่อผมก็ถูกเรียกอีกครั้ง

“น้องโน่ๆ มีลูกแบดอยู่ตรงนี้อีกลูก ใช่ของน้องหรือเปล่า มีสติ๊กเกอร์สีดำด้วย”

“ใช่ครับ”

พี่ที่เรียกผมทำท่าจะโยนมาให้ ผมก็เตรียมรับ แต่ผิดคาดครับ คนที่คว้าลูกแบดแล้วปามาให้ผมคือพี่ดล แล้วแม่งปาแรงชนอกผมดังปัก! แล้วผมก็ไม่ต้องทำอะไรครับ พี่สาวๆ ก็รุมด่าพี่ดลที่ปาลูกแบดใส่ผม จนพี่มันยกมือไหว้ท่วมหัวขอโทษผมประชดเพื่อนทีหนึ่งแต่ผมแสร้งทำเป็นไม่เห็นแล้วเดินผ่านทุกคนมไปหาไอ้มินทร์

“มึงจะซ้อมอีกกี่เซ็ตไอ้โน่”

“ไม่ซ้อม”

“จะพอแล้วเหรอ? มาซ้อมแค่นี้อ่ะนะ?”

“อืม ง่วง”

“ตามใจ เดี๋ยวกูไปเล่นกับคนอื่นต่อแล้วค่อยกลับ มึงอยากกลับก็กลับก่อนเลยนะถ้างั้นอ่ะ”

“อืม”

ผมนั่งดื่มน้ำ ใช้ผ้าเย็นเช็ดหน้า เช็ดคอ เช็ดแขน จนรู้สึกเย็นชื่นใจแล้วจึงจัดการเก็บลูกแบดแยกให้ไอ้มินทร์ที่มันวิ่งแจ้นไปขอเล่นกับรุ่นน้อง ผมเรียงลูกแบดเป็นแถว เก็บใส่โหลเก็บไว้ให้มันเรียบร้อยก็เก็บของตัวเองต่อ รวมถึงเก็บไม้แบดด้วย เอาล่ะ กลับดีกว่า

“น้องโน่ๆ ช่วยยืนเช็ดหน้าเหมือนเมื่อกี้ได้ไหม ช่วยพี่หน่อยดิ พี่อยากได้ฉากนักกีฬาตอนพักอ่ะ กินน้ำ เช็ดหน้าอะไรแบบนั้น”

เฮ้อ ผมง่วงจะตายห่าแล้วพี่ แต่ถ้าไม่นานจะช่วยก็ได้แหละ ผมพยักหน้าเล็กน้อยเป็นคำตอบ ก่อนที่พวกพี่เขาจะกรูกันเข้ามาเซ็ตหน้าเซ็ตผมให้ มีคนมาแจ้งบทผมคร่าวๆ แค่ว่าให้ทำเหมือนพักยกหลังเล่นกีฬาปกติเลย ไม่ต้องเกร็ง คงจะเป็นบทไม่ได้เด่น แค่ซีนถ่ายผ่านๆ แค่ไม่มีบทพูดผมก็พอช่วยได้อยู่หรอก ถ้ามีบทพูดผมขอบาย ผมพูดไม่เก่ง

หลังจากได้ยินคำว่าแอคชั่น ผมก็จัดการดื่มน้ำขวดใหม่ที่พี่ๆ เอามาให้ทีละอึก อันนี้ไม่ได้จะแอคท่าเพื่อดื่มโชว์นะ ยังรู้สึกหิวอยู่จริงๆ จากนั้นเมื่อน้ำเหลือครึ่งขวดผมก็ยกขึ้นเทลงบนหน้าผากไล่ลงมาถึงคาง ออกแรงสะบัดหัวเล็กน้อยเพื่อให้มวลน้ำกระจายตัวทั่วไปหน้า แล้วจบด้วยการใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กบนบ่าเช็ดใบหน้าจนแห้ง มาถึงตรงนี้ผมไม่รู้ว่ามันใช้ได้หรือยังไม่เห็นมีใครสั่งคัท ผมเลยหันมองกล้องแล้วเสยผมหนึ่งที จากนั้นก็ได้ยินเสียงพี่ๆ วี๊ดว้ายบอกว่าผมหล่อ

“คัทททททททททท ดีมากน้อง ผ่าน!”

ไม่ผ่านผมก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว นี่ก็ธรรมชาติสุดๆ แล้วฮะพี่ ปกติผมก็ทำแบบนี้แหละ...

“เฮ้ย ไอ้น้องนี่มันขึ้นกล้องว่ะ ชื่ออะไรนะเราน่ะ”

พี่ดลธีหันมาถามผม หึ ผ่านมาสามปีพี่ก็ไม่เคยจำผมได้เลยสินะ...

แล้วผมยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ พี่ๆ คนอื่นก็ชิงตอบชื่อแทนผมไปหมดแล้ว ผมจึงใช้ช่วงเวลานี้รีบคว้าถุงไม้แบดขึ้นบ่าแล้วเดินออกมาในทันที เมื่อก้าวพ้นประตูใหญ่ออกมาแล้วผมก็ไม่ลืมที่จะหันไปมองไอ้มินทร์เผื่อมันจะมองมาแล้วโบกมือให้ผมอย่างทุกที แต่ไม่เลยครับ คนที่หันมาหาผมไม่ใช่ไอ้มินทร์แต่เป็นพี่ดลธี มันเป็นจังหวะที่เราไม่ได้ตั้งใจมองกันหรอก แค่บังเอิญลากสายตามาสบกันเท่านั้นเอง

พี่เขามองผมอยู่อย่างนั้น ผมก็เช่นกัน จนเวลาผ่านไปสักชั่วอึดใจได้ผมจึงค้อมตัวให้เขาเล็กน้อยแล้วหันกลับมา ที่ผมมองไม่ใช่ว่าตกหลุมรักหรืออะไรหรอกนะ ผมมองที่เขาหน้าลอยแล้วแอบขำอยู่ในใจต่างหาก

____________________ 

TALK 

แววตาที่เขามองกันมันจะแฝงความหมายอะไรไหมน้าาาาา 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น