พลอยสีสมุทร
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่9

คำค้น : เลือดทรนง ตอนที่9

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 164

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2562 18:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่9
แบบอักษร

 

"ปัง..." หลังจากได้ยินเหมือนประตูห้องถูกปิดลงแล้วร่างบางจึงค่อยๆพยุงตัวขึ้นแล้วแง้มประตูออกไปดูข้างนอกอย่างช้าๆ 

 

"เห้อ..." ถอนหายใจออกมาเมื่อไม่พบใครในห้อง แสดงว่าเขาคงออกไปข้างนอกแล้ว หลังจากนี้ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาคงจะแย่ลงมาก เขาคงเกลียดขี้หน้าเธอแล้ว แต่ไม่ว่ายังไง เขาก็ต้องไม่เกลียดลูกน้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอเอง คงต้องใช้เวลาสักพัก ไว้เขาอารมณเย็นลงเธอคงต้องขอโทษเขาแล้วปรับความเข้าใจกัน 

 

"ฮึก...ฉันขอโทษ..." ริมฝีปากบางขยับออกมาอย่างแผ่วเบา ตอนนี้ความรู้สึกจุกเสียดในอกก่อตัวตีขึ้นมาจนเป็นสายน้ำตาอีกครั้ง เรื่องสะเทือนใจบวกฮอร์โมนคนท้อง ไม่สามารถทำให้เธอเข้มแข็งแล้วกลั้นน้ำตาไว้ได้ 

 

... 

 

"อืม..." ชายหนุ่มกดจูบกับร่างอวบอั๋นนั้นอย่างดูดดื่ม โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลย 

 

"แชะ...แชะ...แชะ..." นักข่าวสาวกดถ่ายภาพหลายช็อตรัวๆ 

ภาพดาราหนุ่มทายาทนักธุรกิจดังที่ตอนนี้กำลังนัวเนียกับสาวในผับ ถึงแม้จะถ่ายจากไกลๆแต่ตรงที่สองร่างที่นัวเนียกันอยู่นั้นสว่างพอให้เธอถ่ายออกมาเห็นได้ชัด 

 

"หึๆ ข่าวเด็ดเลยเว้ย คราวนี้ได้โบนัสเพิ่มแน่ๆ" พูดพลางตามถ่ายทั้งสองคนเรื่อยๆ จนรู้สึกว่ามากพอจึงกลับบ้านไปพักผ่อน 

 

... 

 

"เอี้ยดดดดดด..." เสียงเบรครถหรูดังลั่นทำให้ผู้เป็นแม่บ้านและพ่อบ้านรีบแห่กันออกมาต้อนรับแขกที่ขับรถเข้ามาในบ้านทันที 

 

"คะ...คุณทาม..." แม่บ้านและพ่อบ้านที่เห็นผู้ที่ออกมาจากรถก็อุทานกันอย่างเซ็งแซ่ 

 

"หึ...งานการไม่มีทำสิท่า...มัวสาระแนอยู่ได้...น่าเบื่อ"  พูดจบก็เดินฝ่าดงแม่บ้านพ่อบ้านที่ชอบสาระแนไปทันที 

 

"ขอโทษทุกคนแทนตาทามด้วยนะ" บอกพ่อบ้านแม่บ้านที่แสดงอารมณ์โกรธผ่านสีหน้าออกมาด้วยรอยยิ้มแหยๆก่อนจะเดินตามหลานเข้าไปในบ้าน 

 

"เหอะ...มาสักทีนะ"  เสียงกัมปนาทของประมุขของบ้านดังขึ้นหลังเห็นลูกชายตัวดีเดินบึ้งตึงเข้ามาด้วยสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง และเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เต็มไปด้วยรอยลิปสติก โดยมีเพื่อน(อดีต)รักของตนเดินตามมาใกล้ๆ 

 

"หึ...ผมก็ไม่ค่อยอยากเหยียบที่นี่หรอกนะ ถ้าลุงเขาไม่คะยั้นคะยอผมมา" มองบิดาผู้ให้กำเนิดแต่ไม่เคยทำหน้าที่บิดาด้วยแววตาแข็งกร้าว 

 

"หึ ประยุทธ์ แกนี่ดูมีอิทธิพลกับหลานฉันจริงๆนะ พูดอะไรก็ฟังหมด" พูดด้วยน้ำเสียงและแววตาเหน็บแนม 

 

"ผมก็ต้องฟังคนที่เลี้ยงดูและดูแลผมมาเป็นอย่างดีอยู่แล้ว" พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันก่อนจะกอดอกมองบนอย่างเบื่อหน่าย 

 

 

"ตาทาม..." ตวาดลูกชายเสียงดังลั่น 

 

"พอเถอะน่า...ตาทามแกจะพูดแบบนั้นกับพ่อแกไม่ได้นะ" กระซิบปรามหลานชายเบาๆ 

 

"ปัง..." แต่แล้วเสียงกระดาษหนาๆกระทบกับโต๊ะทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งก่อนจะก้มมองข่าวบนหน้ากระดาษนั้น 

 

"เหอะ...ข่าวไวดีจริง เป็นคนดังนี่ดีจริงๆ ใครๆก็สนใจ หึๆ" ว่าพลางหัวเราะในลำคออย่างยียวน 

 

"ไอทาม..." ลุกขึ้นยืนหมายจะไปจัดการกับลูกชายตัวดี แต่ก็ต้องทรุดไปกับโซฟาหรูอีกครั้งเมื่อรู้สึกเจ็บหน้าอกขึ้นมา 

 

"ไอพิสุทธิ์..." รีบเข้าไปประคองเพื่อนให้นั่งดีๆด้วยท่าทางเป็นห่วง 

 

"ประยุทธ์ มึงหลบไป" บอกเพื่อนด้วยเสียงนิ่งเรียบก่อนจะตวัดตามองลูกชายอย่างเจ็บแค้นใจ 

 

"แกขยันสร้างข่าวฉาวโฉ่ จริงๆนะ เห้อ..." ถอนหายใจออกมาอย่างพยายามระงับอารมณ์ก่อนจะหันไปมองลูกชายดีๆอีกครั้ง 

 

"หึ..." กอดอกมองบิดาตัวเองอย่างรู้สึกสมเพช 

 

"งั้น แกก็กลับมาอยู่ที่บ้าน ไม่ต้องไปไหนแล้ว" 

 

"เหอะ กลับมาอยู่บ้านงั้นเหรอ ที่นี่งั้นเหรอบ้าน" ว่าพลางกลอกตามองทั่วบริเวณ ซึ่งเป็นท่าทางที่ยั่วโมโหคนแก่ที่กำลังข่มความโกรธอยู่ 

 

"นี่แก..." ทำท่าจะลุกอีกครั้งแต่ด้วยอาการเจ็บหน้าอกทำให้ต้องทรุดตัวลงไปอีก 

 

"นี่ ตาทาม แกอยู่ที่นี่เถอะ แกใกล้จะรับตำแหน่งแล้วนะ อีกอย่างแกก็พาหนูชมพูมาอยู่ที่นี่ด้วยก็ได้" ผู้เป็นลุงพูดกระซิบกับหลานด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล 

 

"หึๆ...ผู้หญิงมารยาคนนั้นงั้นเหรอ..." หัวเราะในลำคอดังลั่นแต่ประโยคหลังกลับคิดในใจคั่งแค้น 

 

"ก็ได้ครับ...ผมจะมาอยู่ที่นี่" พูดจบก็เดินออกไปจากบ้านทันที 

 

"ไอทาม...นั่นแกจะไปไหน" 

 

"ไปเก็บของน่ะสิครับ" พูดพลางส่งยิ้มให้บิดา ทำให้ผู้เป็นบิดาได้แต่นั่งตกใจเพราะเขาไม่เคยเห็นลูกชายคนนี้ยิ้มให้ตนแบบดีๆเลย 

 

... 

 

"ปัง..." เสียงประตูห้องที่ถูกกระชากเปิดออกอย่างรุนแรงทำให้หญิงสาวที่กวาดขยะอยู่นั้นตกใจสะดุ้งจนไม้กวาดหลุดออกจากมือ แต่ก็ไม่กล้าหันไปมองคนที่เข้ามาในห้อง 

 

"หึ..." เสียงหัวเราะในลำคออันคุ้นเคยทำให้หญิงสาวขนลุกเกรียว ไม่กล้าที่จะขยับไปไหนแม้แต่นิดเดียวเพราะกลัวว่าอาจทำให้เขารำคาญเธอได้ 

 

"ปัง..." เสียงประตูห้องนอนถูกปิดกระแทกอย่างรุนแรงทำให้เธอผ่อนลมหายใจออกมา อย่างวางใจลงไปบ้าง อย่างน้อยเขาก็ไม่ทำร้ายเธอ เขาอาจจะใจเย็นลงบ้างแล้ว 

 

"คุณธนาธร..." หลังจากชายหนุ่มเดินออกมาตากห้องแล้วเธอจึงรีบเรียกเขาไว้ก่อนอย่างสงสัยที่เขาถือกระเป๋าใบใหญ่เหมือนจะไปไหน 

 

"เหอะ..." เหลือบตามองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาแดงก่ำเต็มไปด้วยโทสะและความเย็นชา 

 

"คะ...คุณ...จะไปไหนคะ" ถามออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ 

 

"ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์มาสงสัย" พูดจบก็เดินกระแทกใหล่ร่างบางไปแล้วออกจากห้องปิดประตูด้วยแรงอารมณ์เหมือนเดิม 

 

"ฮึก..." ร่างบางทรุดลงกับพื้นทันทีแววตานั้นเต็มไปด้วยความเกลียด เขาคงจะเกลียดเธอแล้วสินะ ร่างบางรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่เปียกเต็มหน้าเธอจึงเอามือเช็ด 

นี่เธอร้องไห้อีกแล้วสินะ ทั้งๆที่พยายามแล้วแท้ๆ พยายามจะไม่สนใจ พยายามปล่อยวาง พยายามทำใจ ถึงเขาจะร้ายใส่เธอแค่ไหน 

แต่เธอไม่เคยสัมผัสถึงความเย็นชานั้นเลย เขาด่า เขาว่าเธอ เธอก็เจ็บปวด แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจใยดีอะไรเธอแล้ว ทำไมใจเธอถึงเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิมนะ 

ใช่ เพราะลูก เพราะลูกทำให้เธอยังอยู่ตรงนี้ เพื่อลูกเธอยอมตัดขาดกับครอบครัว เธอไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ใช่พ่อของลูก 

 เมื่อเด็กเกิดมาเขาจะรู้สึกยังไง เขาคงไม่ได้รักไม่ได้เอ็นดูเด็กที่เกิดมาเพราะไม่ใช่ลูกตัวเอง ด้วยเหตุผลนี้เธอจึงบอกเขาที่เป็นพ่อของลูกว่าเธอท้องกับเขา ยังไงซะสายเลือดย่อมตัดไม่ขาด แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่เธอคิด นอกเสียจากเขาไม่ยอมรับแล้ว 

เขายังทำร้ายจิตใจเธอสารพัด ถึงจะเป็นแบบนั้นเธอก็ยอมเจ็บปวด ดีกว่าให้ลูกต้องเรียกคนอื่นว่าพ่อ เธอได้แต่หวังว่าเขาจะรักจะเอ็นดูลูกบ้าง ถึงแม้จะเกลียดคนเป็นแม่ก็ตาม 

 

"ลูกจ๋า...แม่ขอโทษนะคะ ที่ทำให้พ่อโกรธ แต่พ่อเขาต้องไม่โกรธหนูแน่ๆนะคะ" มือบางลูบท้องเบาๆอย่างอยากจะสื่อความอ่อนโยนให้ถึงลูกรัก 

 

"เราต้องได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา สามคน พ่อ แม่ ลูก นะคะ" พูดด้วยน้ำตารื้นๆถึงแม้จะเสียใจแค่ไหนเธอก็ต้องพยายามไม่เสียใจ และเข้มแข็งไว้ 

ถ้าเธอมัวแต่นั่งเครียดนั่งเสียใจอยู่อาจจะกระทบต่อลูกน้อยของเธอได้ 

ร่างบางจึงค่อยๆพยุงร่างตัวเองขึ้นแล้วเข้าไปอุ่นอาหารที่เริ่มเย็นแล้ว เพื่อทานมื้อเย็น 

ถึงแม้จะกินไม่ลง ไม่อยากอาหารก็ตาม แต่เพื่อชีวิตน้อยๆที่ยังไม่ลืมตาดูโลก เธอจึงต้องฝืนทานให้ได้ 

 

... 

 

"มาอีกแล้วเหรอคะคุณทาม..." มองคู่นอนหนุ่มด้วยตาเป็นประกายก่อนจะนั่งตักหนาและคล้องคอชายหนุ่มมองตาคนตรงหน้าอย่างหวานเยิ้ม 

 

"ครับ..." พูดด้วยเสียงอ่อนโยนพลางยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะฝังจมูกลงบนแก้มนวลนั้น 

 

"คุณทาม..." เรียกชายหนุ่มด้วยเสียงกระเส่าก่อนจะก้มลงไปจุมพิตชายหนุ่มอย่างดูดดื่ม 

 

"อื้มมม...พอก่อนครับ" ผลักหญิงสาวออกเบาๆก่อนจะส่งยิ้มหวานให้ 

 

"ทำไมละคะหรือเบื่อโมแล้ว" ถามด้วยเสียงเง้างอนหลังจากผละริมฝีปากออกมา 

 

"เปล่าครับ...แต่ผมว่าไปต่อกันที่บ้านผมดีกว่า" พูดออกมาด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม โดยแอบยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างมีแผนการบางอย่าง 

 

"คุณทาม พาโมเข้าบ้านแบบนี้ หรือว่า..." มองด้วยสายตาเป็นประกาย 

 

"ผมแค่อยากให้โมไปเปิดหูเปิดตากับที่บ้านผมบ้าง อื้ม ชวนเพื่อนโมไปด้วยก็ได้นะครับ ไปด้วยกันหลายๆคนสนุกดี" พูดพลางยิ้มกรุ้มกริ่มมองหญิงสาวด้วยแววตาเจ้าเสน่ห์ 

 

"จริงเหรอคะ...จุ๊บ...คุณทามน่ารักที่สุดเลย" หลังจากได้ยินดังนั้นจึงจุ๊บแก้มชายหนุ่มเบาๆก่อนจะมองอย่างยั่วยวน 

 

"แล้วเราจะไปกันวันไหนเหรอคะ..." 

 

"อืม คืนนี้เลยละครับ" พูดจบก็มองหญิงสาวด้วยแววตาเชิญชวน ก่อนจะปรายตามองหญิงสาวที่มีหุ่นเซ็กซี่ขยี้ใจที่เดินมาใกล้ๆตนอีกสองคน 

 

"ไปกันเถอะครับ ผมหิวจะแย่แล้ว" กระซิบหูสาวเจ้าก่อนจะควงแขนกันไปสี่คน หนึ่งชาย สามหญิงไปยังรถชายหนุ่ม 

 

"หึๆ อยากเห็นจริงว่าจะทำหน้ายังไง คงจะอยากกระอักเลือดตายแน่ๆ" ชายหนุ่มคิดในใจ คืนนี้เขาจะพาสาวๆไปทัวร์สวรรค์ที่บ้านแต่คงจะมีใครบางคนต้องกระอักเลือดตายจนยมบาลพาไปทัวร์นรกแน่ๆ หลังจากนั้นจึงขับรถอย่างรวดเร็วมุ่งหน้าไปที่บ้านตนทันที 

 

... 

จบตอน 

 

มากันแล้วทุกคน ตอนนี้อ่านฟรีนะคะเด้อ... 

น่านนน คุณธนาธรคิดจะทำอะไรอีก งานนี้คงมีคนกระอักเลือดตายจริงๆ แล้วเจอกันใหม่พรุ่งนี้นะทุกคน บาย... 

ความคิดเห็น