ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 43

คำค้น : วันวาน , ต๋าเฉิง , ต่างวัย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2562 11:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 43
แบบอักษร

 

รุ่งเช้า

 

ก๊อก ๆ

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นปลุกให้หญิงสาวที่นอนหลับใหลรู้สึกตัวตื่น เมื่อคืนนี้หลังจากที่เธอถูกชายหนุ่มบุกขึ้นห้องเธอมา เขาทำการย่ำยีและพรากสวาทเธอไปจนเกือบรุ่งเช้าก่อนที่เขาจะหนีหายไป เธอรู้สึกอ่อนเพลียและเจ็บแสบที่จุดความสาว เธอไม่คิดเลยว่าชายที่เธอรักจะกระทำการหยาบช้ากับเธอเช่นนี้ เธอเสียใจกับสิ่งที่เขาทำกับเธอก่อนหน้านี้ยังไม่ทันจางหาย แต่เขายังกลับมาสร้างบาดแผลฝั่งลึกให้เธอเพิ่มขึ้นอีก แล้วเช่นนี้เธอจะอภัยให้เขาได้อย่างไร

 

ก๊อก ๆ

 

“ตื่นหรือยังลูก หม่าม้าเตรียมอาหารเช้าเสร็จแล้วนะคะ วันวานจะได้ทานข้าวและทานยา” ยิปซีเคาะประตูห้องนอนของลูกสาวอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามเธอ 

 

“ตะ…… ตื่นแล้วค่ะ วันวานขอตัวล้างหน้าแปลงฟันก่อนนะคะแล้วจะตามลงไป” หญิงสาวลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินไปเปิดประตูคุยกับผู้เป็นแม่ แต่พอเธอลุกความเจ็บแสบที่จุดกึ่งกลางความสาวกลับเล่นงานเธอจนเธอถึงกลับต้องนั่งลงตามเดิม ก่อนที่จะตะโกนโต้กลับตอบผู้เป็นแม่ไป

 

“ได้จ่ะ รีบตามหม่าม้าลงมานะ” ยิปซีเอ่ยตอบลูกอย่างตามใจ เมื่อว่านหลังจากที่วันวานเก็บตัวอยู่แต่ในห้องข้าวปลาไม่ยอมทานเธอก็ได้แต่เป็นห่วง แต่เธอก็ต้องปล่อยให้ลูกได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองบ้าง แต่ตอนนี้เธอก็รู้สึกใจชื่นขึ้นมาเล็กน้อยที่ลูกสาวของเธอยังตอบโต้เธอและยอมลงมาทานข้าว

 

หญิงสาวนั่งนิ่งเพื่อผ่อนคลายความเจ็บปวด ก่อนที่จะมองไปรอบ ๆ ห้อง เธออยากจะคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันอาจจะเป็นเพียงความฝัน แต่ความจริงก็คือความจริง หลักฐานทุกอย่างมันชัดเจนทั้งร่างกายเธอ ความรู้สึก หรือแม้แต่กระทั่งสภาพห้องที่ยับเยิน หญิงสาวเอือมมือไปหยิบเสื้อนอนที่ถูกฉีกขาด ที่ชายหนุ่มนั้นจับยัดใส่ปากของเธอ  

 

“ฮึก ๆ ฮื้อ ๆ” น้ำตาแห่งความเสียใจหลั่งไหลลงมาอย่างแสนระทม ความอ่อนโยนแสนละมุนที่เธอเคยได้รับจากเขามันได้จางหายไปหมดสิ้นแล้ว สิ่งที่เธอสัมผัสได้จากเขาในตอนนี้คือความป่าเถื่อนและโหดร้าย นี่หรือคือคนที่ต้องการโอกาส และการให้อภัยจากเธอ สิ่งที่เขาทำนั้นมันกลับทำให้เธอขยะแขยงเขามากกว่าเดิมเสียอีก

 

หญิงสาวปลดปล่อยหยาดน้ำตาให้หลั่งไหลอย่าไม่อาจจะห้ามได้ ความเจ็บช้ำเสียใจที่ชายหนุ่มนั้นมอบให้แก่เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันยากเกินที่เธอจะกลับไปเริ่มต้นใหม่กับเขาได้ ความรักมันไม่ได้สวยงามดั่งที่เธอคิด ความรักนั้นมันมาพร้อมกับความสุขแต่ในขนาดเดียวกันมันกลับทำให้เธอเป็นทุกข์ระทมอย่างแสนสาหัสได้เช่นกัน…..

 

“ทำไมแต่งตัวมิดชิดจังฮะพี่วันวาน” ทูเดย์เอ่ยทักทายเธอทันทีที่เห็นเธอแต่งตัวด้วยเสื้อคอเต่าลงมาทานอาหารเช้า

 

“นั้นสิ ไม่ร้อนเหรอลูก” เป็นสายลมที่เอ่ยสมทบตามลูกชายของเขา

 

“แฟชั่นดีออก กำลังฮิต ฮ่า ๆ” ยิปซียื่นหน้าจากในครัวออกมาเอ่ยแซวลูกสาวเธอเช่นกัน

 

“ไม่ร้อนนี่ค่ะ บ้านเราเปิดแอร์เย็นฉ่ำ” วันวานเอ่ยพลางจับคอเสื้อขยับเล็กน้อย

 

“ไม่ร้อนก็ไม่ร้อน” สายลมเอ่ยพลางยักไหล่ ก่อนที่เขาจะตักอาหารทานต่อ

 

“มาแล้วจ้าโจ๊กร้อน ๆ” ยิปซีเดินถือถาดใส่โจ๊กร้อนมาเสิร์ฟให้กับลูกสาวของเธอ

 

“ขอบคุณค่ะ” วันวานเอ่ยขอบคุณก่อนที่เธอจะเริ่มลงมือทานอาหารเช้าอย่างเงียบ ๆ

 

อ๊อด!

 

“ใครมาแต่เช้าวะ!” สายลมเอ่ยก่อนจะเงยหน้าขึ้นจากจานอาหารและหันหลังกลับไปมองทางหน้าบ้าน

 

“เดี๋ยวซีไปดูเอง” ยิปซีเอ่ยก่อนจะเดินไปที่หน้าบ้านเพื่อดูว่าใครมาหาแต่เช้า

 

……ที่หน้าบ้าน เป็นต๋าเฉิงนั้นเองที่มาบ้านของเธอแต่เช้า สองมือของเขามีน้ำเต้าหู้และปลาท่องโก๋มากมาย ยิปซีจึงได้แต่ส่งรอยยิ้มให้เขาโดยที่เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปดี เพราะสถาณการณ์ตอนนี้มันน่ากระอักกระอ่วนใจในทุกฝ่าย

 

“สวัสดีครับ ผมมาหาวันวาน” ต๋าเฉิงที่ทำตัวอย่างเป็นปกติเหมือนกับว่าเมื่อคืนนี้เขาไม่ได้กระทำการหยาบช้าอะไรมา

 

“เอ่อ…… ซีไม่แน่ใจว่าวันวานอยากจะเจอต๋าเฉิงไหมนะ” ยิปซีเอ่ยอย่างอึกอักเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าลูกสาวเธอจะยังอยากเจอเขาอยู่ไหมตอนนี้

 

“ให้ผมเข้าไปหาเธอหน่อยแล้วกันครับ ถ้าวันวานไล่ ผมยินดีจะกลับ” ต๋าเฉิงเอ่ยอยากต่อรอง เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกดีที่ได้ทำการย่ำยีวันวานแบบนั้น แต่มันเป็นทางออกเดียวที่เขาจะรั้งเธอไว้ได้ถ้าหากเธอท้องกับเขา

 

“ตามใจแล้วกัน” ยิปซีที่อ่อนใจ จึงเชิญเขาเข้ามาภายในบ้านอย่างเป็นมารยาท

 

“ขอบคุณครับ” ต๋าเฉิงเอ่ยอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินตามยิปซีเข้าบ้านไปอย่างเงียบ ๆ

 

ในทันทีที่หญิงสาวเห็นต๋าเฉิง เธอเกิดอาการตัวสั่นไปทั้งตัว ความหวาดกลัวเริ่มครอบคลุมจิตใจเธอ เธอยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้ หญิงสาวรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยไม่ฟังเสียงเรียกของใคร ก่อนที่เธอจะวิ่งขึ้นห้องนอนไปและล็อกมันไว้อย่างแน่นหนา ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ทรุดตัวนั่งลงอย่างอ่อนแรง

 

“ฮื้อ ๆ อื้อ ๆ” เสียงสะอื้นไห้และน้ำหยาดน้ำตาที่หลั่งไหลลงมา มันแสดงให้เห็นว่าเธอนั้นอ่อนแอ ทำไมเขาถึงใจร้ายได้ขนาดนี้ เขาทำเหมือนกับว่าเมื่อคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง เขาทำเหมือนกับว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิดมาก่อน เมื่อคืนนี้เขาทำร้ายจิตใจเธอแต่มาวันนี้เขากับซื้อของมาเอาใจเธอ เขาเห็นเธอเป็นอะไรสิ่งของหรือตุ๊กตาที่ไร้ความรู้สึก

 

ตุบ! ตุบ!

 

หญิงสาวทุบตีตัวเองอย่างต้องการให้ร่างกายเธอนั้นเจ็บปวด เพื่อที่มันจะทดแทนความเจ็บปวดภายในใจเธอลงได้บ้าง ก่อนที่เธอจะถูไถไปตามตัว ใบหน้า และคอยาวระหงที่บัดนี้ภายใต้เสื้อผ้าที่ปกปิดนั้นเต็มไปด้วยรอยช้ำจากการขบเม้มของเขา หญิงสาวรู้สึกรังเกียจและขยะแขยงตัวเองที่เธอนั้นต้องใช้ผู้ชายร่วมกับคนอื่น และเธอจะไม่มีวันให้อภัยชายหนุ่มเด็ดขาด……..

ความคิดเห็น