Natthanun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 33

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2562 19:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 33
แบบอักษร

 

《Milk》

ฟอด..ฟอด..

"ตื่นได้ครับ.."

 

ในตอนเช้า ฉันตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของอีกคนที่กำลังปลุกให้ฉันตื่น พอปรับสายตามองคนตรงหน้าก็เห็นเป็นเขานั่นเองอยู่ในชุดสูทสีดำ วันนี้เขาแต่งตัวดูดีมากค่ะ คงจะเตรียมตัวไปพบลูกค้าตามคำสั่งป๊าของเขา

 

"จะไปแล้วหรอคะ.."

"ครับ..อ้าวลูกสาวป๊าตื่นแล้วหรอ.."

ตอนนี้มิลินนอนตาแป๋วอยู่ในเปล ฉันจึงลุกจากเตียงไปอุ้มมิลินมาจากเปล แล้วเดินมานั่งที่ขอบเตียง เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงเดินเข้ามานั่งข้างๆแล้วพูดคุยกับมิลินได้ไม่นาน ก่อนจะเดินออกจากห้องไปพบลูกค้า

นั่งเล่นอยู่กับมิลินสักพัก สาวน้อยก็ร้องหิวนมซะแล้ว ฉันจึงให้นมจนมิลินหลับไป ก่อนจะอุ้มไปวางไว้บนเปลเหมือนเคย วันนี้ยัยขิงจะแวะมาหาฉันช่วงสายๆ จึงฝากมิลินไว้กับแม่บ้าน ส่วนตัวเองรีบขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

 

ก็อก ก็อก ก็อก

"คุณมิลล์คะ..แขกของคุณมิลล์มาถึงแล้วค่ะ.."

"เดี๋ยวมิลล์ลงไปค่ะ..มิลล์วานเสิร์ฟน้ำให้ด้วยนะคะ.."

"ค่ะ.."

 

จากนั้นฉันก็รีบแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินลงไปด้านล่าง ตรงไปยังห้องรับแขก ก็เห็นยัยขิงกำลังป้อนนมลูกของนาง ส่วนคุณหมอเตชินนั่งมองอยู่ข้างๆ ฉันเดินเข้าไปหาก่อนนั่งลงฝั่งตรงข้าม แล้วกล่าวทักทายทั้งสอง

"รอนานไหมมึง.."

"ไม่เลย.."

"คุณหมอเตชิน สวัสดีค่ะ.."

"ครับ..เรียกชื่อพี่ซะเต็มยศเลย..เรียกพี่เตก็พอน้องมิลล์.."

"แฮร่ๆ..ค่ะ.."

"เออมึง..อาทิตย์หน้ากูจะกลับไปอยู่ที่บ้านเราแล้วนะ..พอดีพี่เตเขาต้องย้ายไปประจำอยู่ที่โรงพยาบาลของคุณอาพี่เขา..ฉันจึงต้องย้ายไปด้วย..อีกอย่างฉันอยากกลับไปหาพ่อแม่ด้วย..ไม่รู้ท่านจะเป็นยังไงกันบ้าง.."

"ดีเลย..กูก็ลืมบอกไปว่า คุณปู่ก็ให้กูกลับไปอยู่ที่ประเทศไทย..แต่ต้องรอให้มิลินแข็งแรงก่อน.."

"จริงหรอ..ดีใจว่ะ.."

"จะดีใจอะไรขนาดนั้นขิง..เดี๋ยวลูกก็ตื่นหรอก..ส่งมาให้พี่ครับ..เดี๋ยวพี่อุ้มน้องขุนเอง.."

ฉันได้แต่นั่งยิ้มให้ทั้งคู่ เพราะดีใจที่เพื่อนของฉันได้เจอคนดีๆกับเขาสักที

 

หลังจากทานอาหารกลางวันกันเสร็จ ฉันกับยัยขิงนั่งคุยกันนานพอสมควร เราสองคนสามารถเปิดอกคุยกันโดยไม่เคยปิดบังกันเลยแม้แต่นิด เพราะเราคบกันมานานมากจนรู้ถึงไส้ถึงพุงกันเลยทีเดียว ส่วนพี่เตก็พาน้องขุนออกไปเดินเล่นที่สวนข้างบ้านยังไม่กลับเข้ามา มิลินก็มีแม่บ้านคอยดูให้ พอถึงเวลาให้นมแม่บ้านก็จะอุ้มมาให้ฉัน พอนางหลับฉันก็อุ้มนางไปนอนที่เปล ไม่นานก็มีเสียงรถแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน

 

"สงสัยคุณสิงห์จะกลับมาแล้ว.."

ฉันหันไปบอกยัยขิง พลางมองไปที่หน้าประตู ก่อนจะมีเสียงของเขาดังเข้ามา

 

"มิลล์..ใครมาหรอ.."

"ขิง..เพื่อนฉันเองค่ะ.."

"สวัสดีค่ะ..คุณสิงห์.."

"ครับ..เอ่อ..ใช่คนที่..ไอ้ปาล์ม.."

"ใช่ค่ะ.."

"สบายดีนะครับ.."

"ตอนนี้ดีมากๆ..เลยค่ะ.."

เมื่อคุณสิงห์เดินเข้ามาหาพร้อมเอ่ยถาม ฉันกับยัยขิงจึงหันไปมองเขาแล้วยัยขิงก็กล่าวทักทาย พอคุณสิงห์เอ่ยถึงชื่อเพื่อนของเขาขณะที่คุยกับยัยขิง นางก็พยักหน้าแล้วตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มโดยไม่มีสีหน้า แววตาเศร้าๆแอบแฝงเลยสักนิด เพราะนางตัดใจจากผู้ชายคนนั้นได้แล้ว ทั้งสองสนทนากันเล็กน้อย ระหว่างนั้นพี่เตก็เดินเข้ามาด้านในบ้านพร้อมกับเสียงร้องของขุน ยัยขิงจึงยื่นมือไปอุ้มน้องขุนก่อนจะนั่งลงให้นม โดยนั่งหันหลังให้พวกเรา ส่วนพี่เตพอเห็นคุณสิงห์ก็เอ่ยทักทายกันเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปช่วยดูน้องขุนที่กำลังงอแงอยู่ เรานั่งคุยกันไม่นานทั้งสองก็ขอตัวกลับ ฉันจึงเดินไปส่งที่หน้าบ้าน พอเดินกลับเข้ามา เห็นเขากำลังอุ้มมิลินเดินตรงมาที่ฉัน

"มาม๊าขา..หนูอยากได้น้อง.." เขาพูดพลางเอามือของมิลินมาแตะๆที่แขนของฉัน

"คุณสิงห์.." ฉันจึงกอดอกแล้วถลึงตาใส่

"เฮียล้อเล่นครับ..ถ้าได้จริงๆเฮียก็พร้อมเสมอนะ..ฮ่าๆ.."

"นี่..!"

"เบาๆ เดี๋ยวลูกตกใจ..เน๊าะมิลินลูกป๊า.."

 

ตัดมาช่วงค่ำ ตอนนี้มิลินก็หลับเป็นที่เรียบร้อย ส่วนคุณสิงห์ฉันบอกให้เขาไปอาบน้ำแล้วลงมาผลัดกับฉันดูมิลิน จนป่านนี้แล้วยังไม่เห็นเดินลงมา ฉันจึงต้องไปเรียกแม่บ้านให้มาเฝ้าให้ฉัน ก่อนที่จะเดินขึ้นไปด้านบน พอเปิดประตูเข้าไปก็ไม่เจอเขา ฉันจึงเดินเข้าไปดูในห้องน้ำก็ไม่เจอ คิดว่าเขาคงเดินไปนั่งที่ศาลาหน้าบ้าน จึงเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำทันที

ฉันอาบน้ำประมาณยี่สิบนาที ก่อนจะนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินออกมาแต่งตัวที่ตู้เสื้อผ้า แต่มีมือหนาสวมกอดจากด้านหลัง ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

"อ้ะ..คุณ..!"

ฟอด..

"หอมจัง.."

"ปล่อยเลยค่ะ..ฉันจะใส่เสื้อผ้า.."

"เข้าถ้ำเสือแล้ว..คงออกไปยากหน่อยนะ.."

"ถ้าอย่างงั้น..ต้องเอาคุณปู่เสือมาช่วยซะแล้ว.."

"โถ่..มิลล์..อย่าใจร้ายกับเฮียเลย..สิงห์น้อยเบื่อแม่นางทั้งห้าจะแย่อยู่แล้ว.."

"ก็ได้..แต่อีกเดือนหนึ่งนะ..ถ้าทนไม่ไหวก็แล้วแต่ค่ะ.."

"หลายเดือนที่ผ่านมาเฮียยังทนไหว..อีกแค่เดือนเดียว..สบายๆครับ.."

"ถ้าอย่างงั้นเพิ่มอีกเดือนว่าไง.."

"เดือนเดียวก็พอครับ.."

"คิก..คิก.."

จากนั้นเขาก็ปล่อยกอดให้ฉันแต่งตัวจนเสร็จ แล้วฉันกับเขาก็พากันลงมาที่ห้องของมิลิน และบอกให้ป้าแม่บ้านไปพักผ่อน พอแม่บ้านออกไปแล้วเขาจึงเดินไปล็อคประตู ส่วนฉันก็ล้มตัวนอนบนเตียงใต้ผ้าห่มผืนหนา โดยนอนตะแคงหันหน้ามาหามิลิน ไม่นานแสงไฟก็ดับลง ก่อนจะมีมือหนาสวมกอดจากด้านหลัง

 

"ฝันดีครับแม่..ของลูก"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น