คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 13: ขออึ๊บหน่อย [1]

ชื่อตอน : บทที่ 13: ขออึ๊บหน่อย [1]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2562 09:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13: ขออึ๊บหน่อย [1]
แบบอักษร

 

 

วันนี้ประธานบริษัทกับภรรยาในตำแหน่งที่ปรึกษามาทำงานตามปกติหลังหยุดพักรักษาตัวมาร่วมสัปดาห์ เฟื่องลดาจึงมีโอกาสได้ติดรถท่านทั้งสองกลับบ้าน หล่อนออกอาการเกร็งมากถึงขีดสุดเพราะกลัวถูกถามเรื่องเมื่อคืนไม่กลับมานอนบ้าน ไม่รู้ว่าท่านจะจับได้หรือเปล่าว่าหล่อนจุดจุดจุดกับลูกชายท่านรอบสองแล้ว ครั้งนี้มีสติครบทั้งสองคน แถมเขายังช่างเรียกร้องอีกด้วย หล่อนไม่ได้โทษตัวเอง ไม่ได้โทษเขา เพราะเมื่อคืนเราต่างก็ต้องการกันและกัน 

“เมื่อคืนหายไปไหนกับตาภพมา” คุณแขไขถามแบบไม่อ้อมค้อม  

“เอ่อ… เมื่อคืนเฟื่องออกไปหาเพื่อนรุ่นพี่แถวรัชดาค่ะ” 

“แล้วเจอตาภพได้ยังไงทำไมได้อยู่ด้วยกัน” 

“คุณ จี้ถามอะไรขนาดนั้น ไม่เห็นเป็นไรเลย” 

“ไม่เป็นไรได้ยังไงคะ ฉันไม่ไว้ใจตาภพ” ตอบสามีแล้วหันมาถามต่อ “ว่ายังไง เจอกันได้ไงแล้วตาภพทำอะไรไหม” 

“คุณภพ… บังเอิญเจอเฟื่องข้างนอกค่ะ แล้วเขาก็ไม่ได้… ทำอะไร” ใจหล่อนกระสับกระส่าย ไม่กล้าพูดความจริง  

“เสียงเบาขนาดนี้ฉันคงเชื่อหรอกมั้ง จะโกหกก็ทำให้เนียนๆ หน่อย โตๆ กันแล้วทำอะไรฉันไม่ว่าหรอก แค่อยากให้ปกป้องตัวเองอย่าถูกลูกฉันรังแกก็พอ เธอก็รู้ว่าตาภพนิสัยยังไง ฉันไม่อยากให้เธอเสียใจหรือคิดมากเหมือนคราวมีตากัปตัน หน้าซีด อย่าบอกนะว่าไม่ได้ป้องกัน” ท่านท้วงถามได้ตรงจุดจนจับสีหน้าเฟื่องลดาได้ เจ้าสัวบ่นขัดหลายครั้งท่านก็ไม่หยุดบ่น  

“มีหลานให้ฉันอีกคนก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ห่างกับตากัปตันมาก ลองปรึกษาตาภพดู ถ้าเขาอยากให้มีก็ปล่อย”  

“พอเถอะคุณ ไว้ค่อยไปคุยกันที่บ้าน” 

เจ้าสัวพยายามแทรกหลายครั้ง ภรรยาก็ไม่เปิดโอกาสให้พูด ตอนนี้คนขับรถก็นั่งอยู่ด้วยแม้จะอยู่ไกลแต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้ยิน ดูหน้าเฟื่องลดาตอนนี้สิทั้งเหงาทั้งเศร้าคงจะกลัว 

ท่านจำได้ว่ามีช็อกโกแล็ตในกระเป๋าตั้งใจจะเอาไปฝากหลานจึงยื่นไปให้เฟื่องลดา “กินซะ แล้วไม่ต้องคิดอะไรมาก” 

“ขอบคุณค่ะ” ไหว้รับ ท่านเจ้าสัวใจดีกับหล่อนมากคอยเมตตาให้คำปรึกษาตลอด คุณแขไขเองก็ใจดีมีบางหนที่พูดห้วนบ้างแต่ก็แฝงไปด้วยความเมตตา 

หล่อนน้ำตาคลอพนมมือไหว้ท่านทั้งสอง “เฟื่องขอโทษนะคะที่ทำให้ผิดหวัง เฟื่องจะไม่กลับบ้านช้า ไม่ทำแบบนี้อีก” 

“ไม่เป็นไร ไปบ่อยๆ ก็ได้ ฉันเองก็อยากอุ้มหลานอีกคน” 

“นั่นไง ว่าให้แต่ฉัน”  

คุณแขตีสามีเข้าหนึ่งทีแล้วท่านทั้งสองก็หัวเราะมองว่าเป็นเรื่องตลกซะอย่างนั้น เริ่มมองเห็นเค้าลางดีๆ แล้ว รู้อย่างนี้บอกลูกไปซะตั้งนานก็ดีว่าเฟื่องซึมเศร้าอย่าด่าเขาบ่อยนัก ถ้าบอกตั้งแต่เนิ่นๆ ป่านนี้คงได้หลานสองคนแล้ว ครอบครัวท่านเล็กมีสมาชิกนิดเดียวต่างจากความกว้างของบ้านที่ใหญ่มาก ก็เลยใฝ่ฝันอยากให้ลูกชายมีลูกมีหลานเยอะๆ สักสี่ห้าคนยิ่งดี เด็กๆ จะได้มีเพื่อนเล่น 

หลังจากนั้นท่านทั้งสองก็พูดคุยเรื่องงานแล้วก็นัดหมอครั้งต่อไป ไม่ช้ารถตู้คันงามก็ขับเคลื่อนเข้ามาจอดในบ้านหลังใหญ่ 

เย็นนี้ท่านทั้งสองเปิดบ้านต้อนรับแขกแอบได้ยินป้านงค์คุยกับยมว่าเป็นคนเดิมกับที่ท่านไปร่วมงานเลี้ยงเมื่อคืนที่ผ่านมา 

พวกท่านคงจะมีธุระคุยกันถึงมาเจออีกในวันนี้ 

แขกมาเพิ่มสามคนเมนูอาหารก็ต้องมีเพิ่มขึ้นเพื่อให้เพียงพอและต้องมีมากพอไม่ให้เจ้าบ้านรู้สึกว่ามันน้อยเกินไป 

เฟื่องลดาช่วยยมทำอาหารกันสองคนจนหัวหมุนเพราะป้านงค์ไม่ยอมช่วย ออกไปรับหน้าแขกบริการเสิร์ฟน้ำเสิร์ฟขนม รอจนเสร็จถึงเข้ามาชิมรสชาติแล้วไล่หล่อนให้ไปไกลๆ จะยกออกไปด้านนอกเอง เฟื่องลดามองแรงทำตาโรคจิตใส่ ป้าแกก็ไม่กลัว ด้านนอกเป็นยังไงก็ไม่รู้หล่อนไม่กล้าออกไปจึงขลุกอยู่ในครัว เริ่มหิวแล้วลูบท้องปอยๆ หยิบกล้วยมาปอกกินรองท้องพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาดูสภาพ หน้าจอมันแตกร้าวบนฟิล์มกระจก 

หล่อนกินกล้วยไปสองลูกก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาหยุดหน้าครัว หันไปมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาสวยมาก ผิวขาวจั้ว แถมการแต่งตัวยังหรูหรามีระดับ 

“สวัสดีค่ะ ต้องการอะไรหรือเปล่าคะ” 

“เปล่า ฉันแค่แวะมาเข้าห้องน้ำ เฟื่องใช่ไหม” 

“ใช่ค่ะ” ขานรับอย่างไม่ไว้วางใจ ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาใกล้หล่อนมากขึ้น ยิ้มแย้ม 

“ฉันชื่อจีนะ เป็นญาติห่างๆ ของพี่ภพ” สาวคนนั้นคล้ายกับจะมาดี เฟื่องลดาจึงสบายใจ 

“ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักคุณจีนะคะ”  

“เข้าไปกินข้าวด้วยกันสิ ครอบครัวเรากำลังคุยกันอยู่เลยยังไม่ได้ไปที่โต๊ะอาหาร พ่อแม่ฉันเองก็บอกอยากเจอเธอ” 

“เฟื่องเกรงใจน่ะค่ะ คุณจีกินเลยนะคะ” 

“มาเถอะ เราจะได้พูดคุยกันด้วยไง เผื่อคุยถูกคอฉันจะได้มีเพื่อนไปกินข้าวดูหนัง” เข้ามาจับข้อมือสาวตัวเล็กร่างผอมให้เดินตามตนเองยังไปห้องอาหาร ผู้ใหญ่ทุกคนเพิ่งจะนั่งยังไม่ได้เริ่มตักข้าว ต่างหันมามองเราสองคนด้วยแววตาสนใจ 

“จีเห็นเฟื่องเขานั่งอยู่ในครัวก็เลยชวนมากินข้าวด้วยกัน ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ” ปล่อยมือ เดินมานั่งข้างรณภพกอดแขนพี่ชายคนเก่งพลางปรายสายตาไปมองผู้หญิงรูปร่างหน้าตาธรรมดา ไม่มีอะไรเทียบกับเมรีญาได้เลย พี่ชายของหล่อนเพอร์เฟ็คมากขนาดนี้ควรมีคู่ชีวิตที่ศีลเสมอกัน อาจจะไม่ใช่พี่เมก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ยัยคนนี้ จิรดาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจ 

เจ้าสัววิทยาเป็นคนตอบ “ไม่เป็นไร ปกติเฟื่องก็กินข้าวด้วยกันลุงว่าจะให้แม่บ้านไปตามอยู่พอดี เฟื่อง มานั่งข้างจีเขาสิ ฉันจะแนะนำให้รู้จักคุณหญิง คุณอาคม แล้วก็หนูจี สองคนอายุน่าจะใกล้เคียงกัน ลองทำความรู้จักกันไว้เผื่อจะคุยถูกคอ” 

 

 

 

 

 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ ^//^ 

 

สนใจเล่มติดต่อเพจ คณานางค์-แก้วกัลยา 

ราคาปก 320 ส่งฟรีพัสดุค่ะ (ลทบ+30 น้าา) 

E book ถูกสุดเลย 199 บาทค่ะ ^^ 

 

  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น