~miki _youki~
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.20 เชียร์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 175

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2562 10:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.20 เชียร์
แบบอักษร

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้า ก่อนจะบิดขี้เกียจไปมา หันไปมองทั่วห้องก็ไม่พบร่างใหญ่แล้ว ผมรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปเรียนทัน

“น้องครับ”ผมหันไปมองหน้ารุ่นพี่คนหนึ่งที่เดินมาทักทายผม

“มีอะไรหรอครับ”ผมตอบอย่างยิ้ม ‘ที่แท้ก็คิดว่าใครพี่นักปราชญ์นี้เอง’

“วันนี้น้องว่าไหม”ปราบเซียนยิ้มตอบกลับข้าวหอม สายตาเต็มไปด้วยแสดงเปล่งประกายวิบวับ

“พี่มีอะไรรึป่าวครับ”ผมถามแก้ขัดสายตาแบบนี้คงต้องการอะไรจากผมสักอย่างแน่เลย

“วันนี้น้องไปเชียร์บาสกับพวกพี่ๆดีไหม”ปราบเซียนยิ้มอ่อน

“แล้วทำไมผมต้องไปอ่ะครับ”

“วันนี้เป็นวันที่พวกวิศวะจะรวมตัวกันอาทิตย์ละครั้งมาเถอะนะ มีคนอยากเจอ พี่ไปเรียนก่อนนะ”ปราบเซียนพูดก่อนจะรีบเดินไป

“มีคนอยากเจอ?!”ใครว่ะ คงไม่ใช้ไอ้พี่บ้าเกรี้ยวกราดหรอกนะ

 

ร้าน เหล้า โสดด

ผมนั่งแท็กซี่มากับไอ้คุณเพื่อนรัก พอเดินมาถึงที่หน้าร้านก็รู้ได้เลยว่าร้านนี้เป็นร้านที่ใช้รวมตัวเหล่าวิศวะจริงๆตั้งแต่หน้าร้านยันในร้านมีแต่พวกวิศวะเดินอยู่เต็มไปหมด ผมเดินเข้าไปในร้าน พี่นักปราชญ์ก็โบกมือไปมาทำนอกจะเชิญผมไปนั่งด้วย ผมพยักหน้าให้ก่อนจะเดินไปหาพี่เขา

“ผมไม่ดื่มเหล้านะ|ไม่ต้องให้มันดื่มเหล้านะ”ผม | พี่เกรี้ยวกราดพูดพร้อมกัน

“เออๆ รู้แล้ว นี้น้ำส้มครับน้องข้าวหอม”พี่ปราบเซียนยื่นแก้วน้ำมาวางตรงหน้าผม

“ขอบคุณครับ”ผมยกน้ำส้มขึ้นมาจิบ สายตาก็แอบเหลือบไปมองเกรี้ยวกราดที่กำลังเก็กท่าทางนิ่งเฉย

ปานประหนึ่งดุจอยู่ขั่วโลกเหนือ

“พี่ๆ”ผมเลยจะกิดพี่ปราบเซียนเบาๆ

“มีอะไรหรอครับ น้องข้าว”

“ทำไมพี่เกรี้ยวกราดมันเก็กมาดเข้มขนาดนั้นอ่ะ”ผมชี้ไปที่พี่เกรี้ยวกราดที่ตอนนี้กระดกเหล้าเข้าปาก

“มันก็ปกตินะ”ปราบเซียนตอบหน้านิ่งก่อนจะลุกเดินออกไป เหมือนเจอคนรู้จัก

“อ่าวๆ วันนี้เราจะเชียร์อะไรกันดีคราบบบ เหล่าวิศวะทั้งหลาย”เสียงวิศวะปีแก่ตะโกนดังก้องร้าน

“เบอร์ 1 ทีมเกรี้ยวกราด”พี่ปีแก้ผายมือมาที่พี่เกรี้ยวกราดที่กำลังนั่งทำหน้านิ่งหรือประหนึ่งว่าหน้าไม่รับแขกอยู่ที่โต๊ะ เสียงกรี๊ดจากสาวน้อยสาวใหญ่สาวแท้สาวเทียม สนั่นเต็มร้าน

“เบอร์ 2 ทีมไออุ่น”พี่ปีแก้ผายมือมาที่พี่ไออุ่นที่ยิ้มวานเสียงกรี๊ดจากสาวน้อยสาวใหญ่สาวแท้สาวเทียม สนั่นเต็มร้านไม่แพ้กัน

“อย่ามัวแต่กรี๊ด เหมือนลูกกระเดือกจะกระเด็นออกจากคอ เรามาโหวตกันดีกว่าใครจะชนะ”พี่คนหนึ่งยกกล่องที่เขียนว่าทีมเกรี้ยวกราด พี่อีกคนก็ถือกล่องที่เขียนว่าทีมไออุ่นเดินรับผลโหวต จากคนในร้านเหล่า

“นักกีฬามัวแต่นั่งทำอะไรอยู่ละครับไปเปลี่ยนชุดสิ คงไม่รอให้ผมไปใส่ให้หรอกใช่ไหม”

เกรี้ยวกราดได้ยินแบบนั้นก็รีบลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

“ร้านเหล่านี้ก็ใหญ่เป็นบ้ามีแม้กระทั่งสนามแข่งบาส”ผมพูดกับตัวเอง

“ก็ไม่แปลกร้านนี้ของพี่ปราบเซียนหนิ”ไอ้คุณเดินเข้ามานั่งข้าง

“มึงรู้ได้ไงว่ะ”

“กูก็ไม่ค่อยรู้หรอก”คุณเอามือถูจมูกตัวเองเบาๆ

ก่อนที่เสียงนกหวีดจะดังขึ้นนักกีฬาเริ่มเดินมาประจำที่ตัวเอง

“แก๊งF4มากันครบเลยว่ะ”คุณชี้ไปที่กลางสนามที่ตอนนี้สาวเล็กสาวใหญ่กรี๊ดกันเหมือนถูกไฟลวก

“แล้วทุกทีอยู่กันไม่ครบรึไง”ผมถามไอ้คุณด้วยความสงสัย

“ก็จะครบได้ไงแต่ละคนเรียนไม่เหมือนกัน พี่ติน เรียนวิศวะการแพทย์ พี่ีนักปราบเซียนเรียนช่างกล พี่เกรี้ยวกราดโยธา พี่โลเวลเรียนอุตสาหกรรม”

“มึงรู้ได้ไง”

“กูก็ไม่ค่อยรู้หรอก”คุณเอามือถูจมูกตัวเองเบาๆ

“แล้วพวกเขามีแฟนกันยังอ่ะ”ผมถามไอ้คุณ

“ก็เห็นมีข่าวลืออยู่นะ พี่โลเวลคณะแพทยศาสตร์ พี่ตินก็สัตวแพทย์ พี่ปราบเซียนไม่เห็นนะ ส่วนพี่เกรี้ยวกราดก็ คนแถวนี้ป่าวว่ะ”ไอ้คุณเหลือสายตามามองผม

ผมกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะหันไปมองไอ้คุณ

“มึงเป็นไรฝุ่นหรือรูขุมขนเขาหรอทำไมถึงรู้ว่ะ”ผมถามด้วยความสงสัยพร้อมเหน็บแนม

“กูจะถือว่าเป็นคำชมแล้วกัน” คุณหันมายักษ์คิ้วให้ผมแบบกวนตีน

เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้สนามบาสเริ่มมีการแยกลูกบาสแล้วชูดลงไปมาสลับกันทั้งฝั่งซ้ายและขวา

“นั้นล่ะ ต้องแบบนั้น”คุณลุกขึ้นมาตะโกนเชียร์อย่างเมามัน รวมถึงเหล่าแฟนคลับก็ต่างพากันกรี๊ดกราดเมื่อเหล่า F4ชูดลง

“นี้มึงอยู่ฝั่งF4หรอ”

“แน่นอนอ่ะดิ เร็วๆลุกขึ้นมาเชียร์หน่อยดิ”คุณดึงแขนผมขึ้น

“ไม่อ่ะ ขี้เกียจยืน”ผมบ่ายเบี่ยง

“ทำไมหรือมึงไม่ได้เชียร์ทีมพี่เกรี้ยวกราดว่ะ”คุณถามด้วยความสงสัย

“ก็กูจะตัดใจล่ะ”ผมหันไปพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า

“ตัดใจ?! งะ งั้น แปลว่า มึงกับพี่เค้าก็เคยมีซัมติง จุกจิก กุกกิ๊ก จุก...”คุณยังไม่ทันจะพูดจบข้าวหอมก็รีบเอามือมาปิดปากทันที

“พอๆมึงดูสายตาแฟนคลับพี่เขาดิ จะแดกหัวกูอยู่แล้ว”ผมรีบหันไปมองสายตาแฟนคลับที่กำลังแผ่รังอำมหิตใส่ผมอยู่

คุณเห็นแบบนั้นก็รีบเอามือผมออกก่อนที่จะหันไปหาเหล่าแฟนคลับของพี่เกรี้ยวกราด

“ทำไมครับมองหน้าเพื่อนผมทำไม มันสวยกว่าพวกคุณใช่ไหมล่ะ”คุณถามไปแบบกวน

“เอิ่ม! นี้คือคนคุยของพี่เกรี้ยวกราดหรอคะ”แฟนคลับคนหนึ่งถามขึ้นมา

“ก็ใช่มั้ง มึงว่าไง”คุณสะกิดผม

“เปล่าครับ”ผมรีบตอบปฏิเสธทันที พร้อมส่ายหัว

“เสียดายจัง ฉันไม่อยากให้พี่เกรี้ยวกราดได้กับนังดาววิศวะนั้นเลยนะ”แฟนคลับคนหนึ่งถอนหายใจ

“นั้นดิ พี่เขามีแฟนเป็นผู้ชายยังดีกว่ามีแฟนเป็นชะนีแบบยัยนั้น”แฟนคลับอีกคนพูดขึ้น

“ไอ้คุณ กูว่ากูไปเดินเล่นด้านนอกก่อนดีกว่าว่ะ”นึกว่าพวกแฟนคลับจะโกรธที่ไหนได้อยากเอาผมเป็นไม้กันหมา

ผมเดินออกจากจากร้านเหล้า ก่อนจะปิดขี้เกียจและสูดอากาศข้าปอด อยู่นั้นร้านนั้นคนแน่นแถมยังอึดอัดอีกต่างหาก

‘เดินเล่นแถมนี้ก่อนดีกว่า’

จังหวะที่ผมกำลังเดินข้ามถนนอยู่นั้นแสงไฟจากรถคันหนึ่งที่วิ่งผ่านมาด้ววความเร็วสูงก็สาดส่องมาที่ผม ผมทำอะไรไม่ถูก ทำได้แต่ยืนหันไปมองรถที่กำลังจะชนผม

หมับ

ก่อนที่จะมีมืออุ่นๆจับแขนผมกระชากเพื่อหลบรถคันนั้น ตอนนี้เหมือนคนที่ช่วยผมไว้กำลังโอบกอดผมจากด้านหลัง ร่างกายผมสัมผัสว่าเนื้อตัวของเขาเปียกโชกไปหมด จมูกของผมก็รับรู้ถึงกลิ่นเหงื่อที่ลอยมาแตะจมูก ผมหันหน้ากลับไปมองช้าๆ

“พี่เกรี้ยวกราด”

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น