คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 12: ฉุดกระชาก [6] -- จบ

ชื่อตอน : บทที่ 12: ฉุดกระชาก [6] -- จบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2562 21:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12: ฉุดกระชาก [6] -- จบ
แบบอักษร

 

 

 “ไหวเหรอ ลางานดีกว่าไหมจะได้ไม่ต้องเหนื่อย”  

สองครั้งแล้วที่พยายามโน้มน้าวแนบปากลงจูบแก้มนุ่ม รอจังหวะถ้าหล่อนตอบว่ายอมลางานเขาก็จะลอกคราบหล่อนออกแล้วเอ็กซ์สักสองทีแต่เหมือนหล่อนจะรู้ทัน ไม่ยอมตกหลุมพรางเขาจึงอดแอ้ม 

“อย่าค่ะ คุณเองก็ต้องไปทำงานเหมือนกันนะ ไม่ต้องมาเกเรเลย” ปมชุดคลุมอาบน้ำถูกปลดออกครั้งไหนมือหล่อนก็ตะครุบจับมัดไว้เหมือนเดิม อยากให้เขาปล่อยจะได้ไปอาบน้ำ 

เขาไม่พอใจที่ถูกห้าม งอน เข้าไปอาบน้ำแล้วเดินออกไปไหนไม่รู้ เฟื่องลดาขี้เกียจคุยกับคนไพโบล่าอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ จึงนอนพักครู่เดียวก่อนจะลุกไปอาบน้ำชำระล้างคราบสกปรก มองตัวเองในกระจกเห็นตามเนินหน้าอกเต็มไปด้วยรอยแดงจ้ำๆ เป็นแวมไพร์หรือไงก็ไม่รู้ถึงขยันกัดขยันดูดมากขนาดนี้ ลูกยังไม่ดูดนมเก่งเท่าเขาเลย บ้า เฟื่องลดาคิดย้อนกลับไปแล้วแอบเขิน งงตัวเองว่าทำไมถึงยอมนอนกับเขาง่ายขนาดนี้ทั้งที่เขาใจดีนิดเดียว 

แค่คืนเดียวเขาตักตวงจนถึงระดับสูงสุดแทบสลบคาอก เหมือนจะทวงค่ากระเป๋าค่าเสื้อผ้าคืนครบทุกบาทยังไงยังงั้น 

เฟื่องลดาฟอกสบู่ แปรงฟัน สระผม ห่อผ้าเช็ดตัวออกมาในห้อง เห็นชุดเดรสเข้าเซ็ทเหมาะกับการใส่ไปทำงานถูกวางรอบนเตียง น้ำตาหล่อนรื้นขึ้นมาเกือบจะร้องไห้ ไม่ได้ซึ้ง แต่เสียใจว่าชุดใครทำไมมาอยู่ในห้องนอนของเขา เขาคงจะพาผู้หญิงมานอนด้วยบ่อย อาจจะมีอะไรกันบนเตียงที่หล่อนใช้หลับนอนเมื่อคืน 

หล่อนน้อยใจ แต่หวังอะไรล่ะ ยังไงเขาก็ไม่คิดจริงจังอยู่แล้ว เฟื่องลดาสวมใส่จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้ดีเท่าที่จะดีได้ 

“มากินข้าว ฉันก็จะไปทำงานเหมือนกัน”  

เขาเดินมาเรียกแล้วกลับไปเตรียมโต๊ะอาหารต่อ สั่งมาจากร้านเพื่อนแล้วลงไปรับหน้าคอนโดช่วงที่หล่อนอาบน้ำ เขาไม่รู้หล่อนชอบอะไรจึงสั่งมาหลากหลาย ตักข้าวไว้ แล้วนั่งรอ หล่อนไม่พูดไม่จาแค่เลื่อนเก้าอี้นั่งลง กินมื้อเช้าเหมารวมมื้อเที่ยงเงียบๆ รณภพยิ้ม มองหล่อนอย่างสบายตามากกว่าทุกวัน 

อืม ที่จริงแล้ว หล่อนก็ไม่ได้เลวร้ายเหมือนที่เขาเคยดูถูกเลยนะ กลืนน้ำลายตัวเองแทบไม่ทัน อยากได้อีกหลายๆ ครั้ง 

“อร่อยไหม ร้านเพื่อนฉันเอง วันหลังจะพาไป” 

“อร่อยค่ะ” หล่อนตอบ ไม่กล้ามองหน้า คอยดึงชุดให้สูงขึ้นเพราะกลัวรอยจูบบนต้นคอจะโผล่ 

จบมื้ออาหารเราแวะเข้ามาในบริษัทพร้อมกัน สภาพรถเละมาก เสื้อชั้นใน กางเกงในหล่อนยังกองเกลื่อนร่วมกับของเขา ก่อนลงจากรถหล่อนหันมามองเสี้ยวหน้าคม “คุณ… เอาชุดใครมาให้เฟื่องใส่”  

ทั้งชั้นนอกชั้นใน มันพอดีจนคิดว่าเขามีผู้หญิงหลายคน ใบหน้าสวยค่อนข้างเศร้าไม่กล้าสบตากับเขาเลยสักเสี้ยวนาที 

“ก็ชุดเธอไง” เขาตอบกลับมาอย่างนั้นหล่อนจึงแปลกใจ ยอมมองตาแบบกล้าๆ กลัวๆ “ฉันเข้าไปซื้อให้ในบิ๊กซี เนื้อผ้ามันธรรมดาไม่สวย แต่ใส่แก้ขัดไปก่อนไว้ว่างจะพาไปซื้อใหม่” 

ยิ้มออกแล้ว บ้าจัง เฟื่องลดาแอบก้มหน้าลง 

เขาเอี้ยวตัวกลับไปข้างหลังหากระเป๋ามาคืนให้พร้อมโทรศัพท์หน้าจอแตก “ของเธอ ลงไปได้แล้วจะเอารถไปล้าง สภาพแบบนี้ถ้าพ่อแม่ฉันมาเห็นเข้าคงถูกยิงเป้าตายสถานเดียว” 

ดีเหมือนกัน สภาพเยิน เฟื่องลดารับของมาแล้วรีบลงจากรถทันที ดีที่หล่อนมีกระเป๋าผ้าใบเดียวสะพายใช้ทุกงาน ในนี้จึงมีของใช้สำนักงานจำเป็นเกือบหมด เฟื่องลดาเข้าทำงานช่วงบ่ายถูกยัยหมิงมองแรงด่าหาว่าเป็นพวกเด็กเส้น 

“เด็กเส้นอะไร ฉันมาสายก็คงถูกหักเงินเดือน” 

“ระดับคุณนายแขไขเดินเข้ามาบอกด้วยตัวเองว่าแกติดธุระช่วงเช้า ใครจะไปด่าหรือหักเงินเดือนแก เชอะ!” 

“คุณแขไขแวะเข้ามาที่นี่ด้วยเหรอ” ถามกลับ หมิงแค่ปรายสายตาจิกมามองไม่ยอมตอบอะไรที่พูดไปชัดเจนแล้ว 

“ยิ้มอะไรของแก ท่าจะบ้า” 

“ยุ่งน่า ถ้าไม่พูดมากสักวันฉันจะยอมเลี้ยงข้าวเลย” 

“พูดแบบนี้ คิดว่าฉันเห็นแก่กินเหรอไง” 

“แล้วมันใช่ไหมละ”  

หมิงหยุดคิดแล้วก็เออออตาม “เออ ลองดูก็ได้ ไม่ได้เห็นแก่กินหรอกนะ แต่ที่ตอบตกลงเพราะสงสารแกไม่ค่อยมีใครคบ” 

“ยังกับแกมีเพื่อนเยอะนักล่ะ ปากแบบนี้” 

“นังเฟื่อง!” กัดฟันกรอดมองหน้า 

“โอ๊ย สองคนนี้อะไรกันเนี่ยทะเลาะกันทุกวัน ไม่เบื่อหรือไง”  

หัวหน้าผ่านมาได้ยินเฉ่งยกกำลังสองจึงต้องรีบสลายตัว ที่จริงสองคนนี้น่าจะเป็นเพื่อนกันได้ แต่เป็นเพื่อนประเภทต่อหน้ายิ้มลับหลังด่านะ เพราะดูทรงแล้วไม่น่าจะมีความจริงใจให้กันเลย 

  

 

 

 

 

 

เฟื่องด่าหมิงแก้เขินแน่เลย ^//^ 

 

จบบทที่ 12 แล้วนะคะ อัปตัวอย่างถึงบท 15 น้าา  

ยังอัปอีกหลายวันไว้แวะเข้ามาอ่านอีกนะคะ 

 

 

  

  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น