OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

EP.01 แรกพบสบตา [1/2]

ชื่อตอน : EP.01 แรกพบสบตา [1/2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 264

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2562 19:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.01 แรกพบสบตา [1/2]
แบบอักษร

EP.01 

แรกพบสบตา 

 

               ZENO TALK

               ‘เหนื่อยฉิบหาย ต่อไปจะไม่รับงานซ้อนแบบนี้อีกแล้ว’ 

               ผมบ่นอุบกับตัวเองขณะที่รีบอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่ เพื่อจะออกไปซ้อมแบดมินตันที่คอร์ทของมหาวิทยาลัยในเวลาห้าโมงเย็น ที่จริงมันเป็นการซ้อมปกติหลังเลิกเรียนครับแต่วันนี้ผมโดดเรียนไปรับงานอื่น เป็นงานฟรีแลนซ์ที่ผมไม่สามารถบอกใครได้ มันเป็นอะไรที่คนอื่นต้องคาดไม่ถึงแน่ว่านักกีฬาแบดมินตันประจำมหาวิทยาลัยสุดฮอตอย่างผมน่ะ จะมีงานอดิเรกเป็นเมคอัพอาร์ทติสท์ ที่รับงานเป็นช่างแต่งหน้านั่นแหละครับ

               วันนี้ผมโดดเรียนไปช่วยพี่สาวแต่งหน้าให้กับนักศึกษาต่างมหาวิทยาลัยที่ซ้อมรับปริญญาตั้งแต่เช้า ช่วงบ่ายก็ยังมีแต่งหน้าไอดอลอีกสองคน อ้อ แต่ผมไม่เปิดเผยตัวตนนะครับเพราะผมก็ค่อนข้างมีชื่อเสียงทางโซเชียลอยู่เหมือนกัน เวลาจะแต่งหน้าให้ใครผมจำเป็นต้องใส่แมสก์ปิดหน้าเอาไว้ ผมอยากให้ทุกคนจำซีโน่ในมาดนักกีฬาสุดเท่ในลุคเคร่งขรึมมากกว่า

แต่งานด้านนี้ก็ถือว่าเป็นพรสวรรค์ของผมนะ คือผมไม่เคยเล่าเรียนศาสตร์การแต่งหน้าแบบจริงจัง เพียงแต่แม่กับพี่สาวผมเป็นช่างแต่งหน้าอาชีพ ผมคลุกคลีและได้เห็นมาตั้งแต่เด็กเลยลองแต่งเล่นมาเรื่อยๆ ปรากฏว่าผมชอบครับ รู้สึกว่าตัวเองทำได้ดีเลยทีเดียว

การรับงานแต่งหน้าครั้งแรกเริ่มจากพี่สาวผมเลยที่เปิดเพจให้ผม อัพเดตผลงานของผมลงในโซเชียลทำให้มีผู้ติดตามและได้ทำงานด้านนี้มาเรื่อยๆ แต่...ไม่เคยมีใครได้เห็นหน้าเต็มๆ ผมสักคน ในเพจผมก็ไม่เคยลงหน้าตัวเอง มันก็ดีนะครับที่คนจะได้ชื่นชมผมด้วยผลงานของเราจริงๆ ขายฝีมือล้วนๆ

               ตึก ตึก ตึก

               หลังจากจัดการตัวเองเสร็จในเวลาที่จำกัด สองเท้ารีบวิ่งออกจากห้องเมื่อรู้ว่าสายแล้ว ดีที่ผมอยู่หอไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก แค่โบกพี่วินหน้าซอยให้ไปส่งไม่กี่อึดใจก็ถึงหน้าคอร์ทแบดมินตันแล้ว และเมื่อมาถึงผมรีบจ่ายเงินสามสิบบาทให้พี่วิน ก่อนกระชับถุงใส่ไม้แบดที่พาดบนบ่าแน่นแล้วย่างก้าวพาตัวเองเดินเข้าไปด้านใน

ผมมาสายไปยี่สิบห้านาทีครับ รู้ชะตาเลยว่าต้องโดนใครบางคนบ่นแน่นอน...

               “ไอ้โน่ มาช้าจังวะ กูเปลี่ยนคู่ซ้อมแม่งเลยดีมั้ง โทรไปก็ไม่รับสายอีก กูนึกว่ามึงจะไม่มาแล้ววันนี้!”

               “โทษที”

               ไอ้ที่บ่นผมนี่คือ ‘มินทร์’ คู่ซ้อมแบดของผมเอง เราเป็นนักกีฬาแบดมินตันประเภทชายเดี่ยวของมหาวิทยาลัย เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่มัธยมปลาย ได้ทุนนักกีฬามาเรียนต่อที่นี่ แล้วลงเรียนคณะนิเทศศาสตร์สาขาผลิตสื่อภาพยนต์เหมือนกันด้วยนะ เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของผมเลยก็ว่าได้

               “เฮ้อ กูล่ะเบื่อไอ้ท่าทางเย็นชาของมึงจริงๆ เลยไอ้โน่ คนบ้าอะไรมีอยู่หน้าเดียว โดนกูบ่นก็ทำหน้าแบบนี้ โดนสาวมาจีบก็ทำหน้าแบบนี้”

               “โค้ชไปไหน?”

               “ไปประชุม มึงรอดไปที่วันนี้มาสายแล้วไม่โดนโค้ชบ่น”

               “มึงบ่นคนเดียวก็พอแล้ว”

               ขณะที่ผมยืนเช็คเอ็นไม้แบดอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในคอร์ท พร้อมอุปกรณ์การถ่ายงานขนาดย่อม ทั้งกล้อง ขาตั้งกล้อง ไมค์ มองดูแล้วก็คนคุ้นเคยในคณะทั้งนั้น สงสัยรุ่นพี่พวกนั้นจะมาถ่ายงานกันล่ะมั้ง ช่างเถอะ ผมไม่ได้สนใจหรอกครับ ปกติก็ไม่ค่อยสนใจอะไรอยู่แล้ว แต่ก็พอรู้มาบ้างว่ารุ่นพี่กลุ่มนี้กำลังทำหนังสั้นกันอยู่

หลังจากผมเช็คอุปกรณ์ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยพร้อมที่จะลงสนามซ้อมกับไอ้มินทร์ จู่ๆ มันก็เดินเข้ามากระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง

“ไอ้โน่ๆ ที่เก้านาฬิกามีคนแอบถ่ายรูปมึงตั้งแต่ตอนมึงนั่งผูกเชือกรองเท้าแล้ว โน่นอีก ที่หกนาฬิกาด้วย”

“อือ กูชินแล้ว”

ผมก็เป็นหนุ่มฮอตคนหนึ่งที่สาวๆ หลงใหลนะครับ มีคนมาจีบผมเยอะเลยตั้งแต่ปีหนึ่งจนตอนนี้ปีสามแล้วแต่ผมก็ไม่เคยคบใครเป็นแฟน คือยังไม่มีใครทำให้ผมรู้สึกให้ได้ใจแบบนั้นน่ะเลยโสดจนถึงทุกวันนี้ แล้วก็ชินกับการถูกแอบถ่ายรูปแล้วด้วย ผมมีแฟนคลับด้วยนะจะบอกให้ มีเพจแฟนคลับเป็นของตัวเองที่แต่ละวันก็จะมีรูปผมในแต่ละอิริยาบถไปลงหน้าเพจ บ้างก็แท็กมาหาทางไอจีก็มีเยอะอยู่

เมื่อก่อนเคยสงสัยว่าทำไมผู้หญิงถึงชอบผมเยอะ ผมเป็นฝ่ายโดนจีบมาตลอดตั้งแต่เพิ่งแตกหนุ่มแล้วหาจุดเด่นของตัวเองไม่เจอด้วยว่าสาวๆ ชอบผมที่ตรงไหน ไอ้มินทร์บอกผมว่าผมน่ะเหมือนหลุดออกมาจากพระเอกนิยายที่ผู้หญิงชอบ หน้าหล่อ ตัวสูง ไหล่กว้าง แขนขายาวสวย ชอบทำตัวเย็นชา นิ่ง พูดน้อย แต่ไม่หยิ่ง คงเป็นแบบที่ว่ามาล่ะมั้งครับถึงมีคนมาจีบผมเยอะ อ้อ ไม่ใช่แค่ผู้หญิงนะที่จีบ ผู้ชายก็มีเข้ามาจีบ หล่อๆ ทั้งนั้นที่เข้ามา แต่ผมก็...ยังไม่รู้สึกแบบนั้นกับใครเลยสักคนเดียว

คอร์ทแบดมินตันของมหาวิทยาลัยผมจะใหญ่พอสมควรเลย มีสิบสนามอยู่ในนี้ วันนี้ผมมาช้าเลยได้อยู่สนามใกล้ประตูเข้าออกซึ่งปกติผมจะไม่ค่อยชอบอยู่แถวนี้เพราะคนจะมามุงดู แต่วันนี้ไม่มีทางเลือกครับ สนามอื่นคู่อื่นเขาก็จองซ้อมกันหมดแล้ว นอกจากจะเสียสมาธิเวลาคนเดินเข้าออก ยังต้องเสียสมาธิกับกองถ่ายอีก พวกรุ่นพี่นี่จองสนามริมสุดติดประตู มันคือสนามใกล้ๆ ผมนี่แหละ

ผมกับไอ้มินทร์พยายามไม่สนใจเสียงโหวกเหวก เราตั้งใจซ้อมกันเต็มที่อย่างเช่นทุกวัน หลังจากเราเล่นจบสามเกมแล้วเราจึงพัก เซ็ตนี้ไอ้มินทร์เป็นฝ่ายชนะผมสามเกมรวดเลย วันนี้ร่างกายผมไม่ค่อยพร้อมเท่าไหร่ด้วยแหละ ตื่นตั้งแต่ตีสามไปช่วยพี่รับงานแต่งหน้า จนป่านนี้ยังไม่ได้งีบสักนิด

“เป็นไรวะไอ้โน่ เกมจบเร็วฉิบหาย มีสมาธิหน่อยดิวะ”

“กูง่วง”

“แพ้ก็เดินเก็บลูกเลย เดี๋ยวกูไปเอาน้ำมาให้แล้วกัน”

               ตามกติกาที่เราใช้กันมาตลอดคือคนแพ้เก็บลูกแบดที่มักจะกระเด็นไปตกอยู่ขอบสนาม ผมที่ยืนเหงื่อโทรมกายกำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดเนื้อเช็ดตัวอยู่ก็ได้ยินเสียงรุ่นพี่ในกองถ่ายโห่ร้องกันขึ้นมาจึงหันไปดู พบร่างสูงของพี่ดลธีเดินงัวเงียเข้ามาหาเพื่อน ได้ยินแว่วๆ เหมือนจะโดนด่าว่ามาสาย แต่ดูสภาพเหมือนเพิ่งตื่นจริงๆ แหละ

               พี่ดลธีนี่ก็ตัวท็อปของคณะ เขาเรียนเอกการแสดง ตอนนี้กำลังไปได้สวยเพราะเริ่มเดินสายแคสงานและถ่ายแบบผ่านตั้งหลายงาน ผมรู้จักชื่อพี่เขาตั้งแต่ช่วงประชุมเชียร์ตอนปีหนึ่ง รู้ว่าเขาชื่ออะไรแต่ก็ไม่เคยได้คุยกันนะ ได้แค่มองน่ะครับ

 

____________________ 

TALK 

เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นที่ทำโปรเจ็คร่วมกับนักเขียนอีก 2 คนนะคะ ดีใจมากๆๆ ผลงานของพวกเราชิ้นนี้จะออกรูปเล่มสิ้นเดือนนี้ค่ะ เตรียมจับจองได้เบย 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น