พลอยสีสมุทร
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่7

คำค้น : เลือดทรนง ตอนที่7

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 150

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2562 14:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7
แบบอักษร

... 

"เห้อ...เหนื่อยจัง" หญิงสาวบ่นออกมาเบาๆหลังจากกลับเข้ามาในบ้านของพร้อมของพะรุงพะรังมากมาย 

 

"ยัยชมพู..." เสียงเข้มของประมุขของบ้านทำให้หญิงสาวชะงักฝีเท้าลงแล้วหันไปมองมารดาก็พบว่าทำหน้าขรึมอยู่ก่อนแล้ว 

 

"มีอะไรรึเปล่าคะแม่..." ถามออกมาด้วยรอยยิ้มปกติที่เธอมักมีให้กับทุกคน 

 

"ปัง..." เสียงวัตถุบางอย่างถูกโยนมาใกล้ๆหญิงสาวแล้วตกลงใกล้เท้าหญิงสาว ทำให้เธอรีบหยิบขึ้นมาดูทันทีแต่เพียงแค่มองเห็นวัตถุนั้นชัดหน้าเธอก็ถอดสีเฉียบพลัน 

 

"แม่..." 

 

"แกไม่ต้องถามอะไรฉัน ฉันควรถามแกมากกว่า บอกฉันมาใครเป็นพ่อของเด็ก" 

 

"แม่...ชะ...ชมพู...ชมพูไม่รู้..." ตอบด้วยเสียงที่พยายามจะไม่สั่นหากแต่มันสั่นมาก 

 

"ไม่รู้...แกไปนอนกับมันมาจนท้องป่อง แกยังจะไม่รู้อีกเหรอ" 

 

"แม่...ชมพูขอโทษ..." 

 

"ไม่ต้องมาขอโทษฉัน...ได้ ในเมื่อแกไม่รู้ ฉันจะให้แกแต่งงานกับลูก ส.ส.ตง" 

 

"แม่...ชมพูไม่แต่ง..." 

 

"ถ้าแกไม่แต่งแกก็ต้องเอาเลือดน่าอับอายนี่ออก" 

 

"แม่...ชมพูจะเลี้ยงเขาเองนะคะ ชมพูจะอยู่เงียบๆไม่ให้เด็กคนนี้ทำให้ตระกูลเราอับอาย ชมพู..." 

 

"แกไม่ต้องพูดแล้ว ถ้าแกจะเก็บเด็กคนนี้ไว้ แกต้องแต่งกับลูก ส.ส. ตง" 

 

"ชมพูไม่แต่ง ชมพูไม่ได้รู้จักเขา แล้วเขาก็ไม่ใช่พ่อของลูกชมพูด้วย" 

 

"ไหนแกบอกว่าไม่รู้ล่ะว่าพ่อของลูกเป็นใคร..." 

 

"แม่คะ...ชมพูขอโทษ...แต่ให้ชมพูเก็บเขาไว้เถอะนะคะ ยังไงเขาก็เป็นหลานแม่" คุกเข่ากอดขามารดาด้วยแววตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความเสียใจและรู้สึกผิด 

 

"แกยอมแต่งแล้วใช่มั้ย" 

 

"ชมพูไม่แต่ง..." 

 

"แกนี่มัน...ได้งั้นก็ออกไป..." พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งข่มความโกรธที่จะลงมือทำร้ายลูกสาว 

 

"แม่..." 

 

"ออกไป!!!" เสียงกัมปนาทนั้นดังขึ้นอีกครั้ง 

 

“หึ...” หัวเราะในลำคอเบาๆ ขณะที่สายตาจดจ้องไปยังลูกสาวคนกลางของประมุขของบ้าน 

 

“ทักษิณัย แกจะโทษฉันไม่ได้ละนะ ลูกแกทำตัวเอง” แต่ก่อนจะเดินไปดูคนที่เป็นหลานสาวแท้ๆก็ต้องชะงักฝีเท้าก่อนเมื่อเห็นลูกสาว(ลับๆ) เพียงคนเดียวของตนเดินไปหาลูกสาวของน้องชาย 

"ลาก่อนนะคะพี่สาวคนสวย" พูดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน 

 "พี่ไปก่อนนะเกด ดูแลพ่อกับแม่ด้วยนะ"  พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะยิ้มให้น้องสาวเป็นครั้งสุดท้าย 

"เหอะ ห่วงตัวเองเถอะ ขายหน้าชะมัด" มองหน้าพี่สาวก่อนจะก้มมองหน้าท้องคนเป็นพี่ด้วยสายตารังเกียจ 

"เกด..." 

"ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉัน นับจากวันนี้ไปเธอไม่ใช่คนในตระกูลพวกเรา แล้วจำเอาไว้นะถ้าเด็กนี่เกิดมาห้ามใช้นามสกุลเดียวกันกับตระกูลพวกเราเด็ดขาดขาด" มองด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะก้าวเท้าเข้าบ้านไปด้วยความรวดเร็ว 

“หึ ทักษิณัย นะทักษิณัย ถ้าแกยังอยู่คงได้ร้องไห้เจ็บปวดแน่ๆที่ต้องเห็นภาพแบบนี้ น่าเสียดายจริงๆที่แกคงไม่มีโอกาสได้บอกลาลูกสาวสุดที่รักคนเดียวของแกแล้ว”  

“อาสุเทพ มายืนทำอะไรต้องนี้คะ” เมื่อเข้ามาในบ้านก็พบคุณอาของตนยืนนิ่งอยู่จึงถามออกไปอย่างแปลกใจ หวังว่าเขาคงไม่ได้ยินที่เธอพูดเย้ยหยันเหน็บแนมพี่สาวหรอกนะ ไม่งั้นคงโดนดุอีกแน่ๆ ถึงคุณอาจะดูรักเธอมากเหมือนลูกมากกว่าพ่อของเธอเสียอีกที่ดูจะรักยัยชมพูสิรินมาก แต่เวลาที่เธอว่าพี่สาวคุณอาจะห้ามปรามแล้วดุเธอเสมอ แต่คุณอาก็ไม่เคยดุเธอรุนแรงหรือตีเธอด้วยซ้ำ ทำให้เธอสนิทกับคุณอาและรักคุณอามาก

“อาคิดว่าจะออกไปเดินเล่นสูดอากาศสักหน่อย อืม แล้วนั่นยัยชมพูจะไปไหนงั้นเหรอเห็นถือกระเป๋าใบใหญ่เชียว” ถึงแม้จะรู้อยู่แล้ว แต่เพื่อไม่ให้ลูกสาวสงสัยจึงทำเป็นไม่รู้แล้วถามไป

“หึ ยัยนั้นทำตัวเหลวไหลสร้างความอับอายแก่วงศตระกูลก็สมควรถูกตะเพิดออกจากบ้านแล้วนี่คะ”

 

“สร้างความอับอาย หรือว่า...”

 

“เห้อ หนูไม่ชอบพูดถึงยัยนั่นเลย ไม่เข้าใจจริงๆใครๆก็ห่วงแต่ยัยนั่น ทั้งพ่อทั้งแม่ พี่ชาย ตอนนี้คุณอาก็เป็นไปด้วยอีก”

 

“เกด...”

 

“หนูขอตัวก่อนนะคะ” พูดจบก็เดินขึ้นห้องไปทันที

 

“สักวัน พ่อจะทำให้ทุกอย่างตกเป็นของหนู” พูดได้เท่านั้นก็เดินสะบัดไปห้องทำงานทันที

...

 

 

"ชมพู...ชมพู..." เสียงนั้นเรียกให้หญิงสาวที่นั่งเหม่อลอยอยู่ตื่นขึ้นจากภวังค์ทันที 

 

"พี่ทัช..." 

 

"เหม่ออะไรน่ะตั้งนานสองนาน ตกลงว่าชมพูจะไปอยู่กับพี่มั้ย..." 

 

"พี่ทัชคะ ชมพูขอบคุณพี่ทัชมากนะคะที่คอยดูแลชมพูมาตลอดตั้งแต่เด็กๆ จนตอนนี้ยังทำให้พี่ไม่สบายใจอีก" 

 

"ขอบคงขอบคุณอะไรล่ะ เราเป็นน้องสาวของพี่นะชมพู" ว่าพลางโอบกอดน้องอย่างเอ็นดูและห่วงใยมือหนาก็ลูบผมน้องสาวไปเบาๆ 

 

"แต่ตอนนี้ชมพูเป็นแม่คนแล้ว ชมพูจะดูแลตัวเองและลูกให้ดี พี่ทัชอย่าเป็นห่วงชมพูไปเลยนะคะ" 

 

"เราจะไม่ไปอยู่กับพี่จริงๆเหรอ พี่จะดูแลชมพูและหลานให้ดีที่สุดเลยนะ" 

 

"ชมพูรู้ค่ะว่าพี่เป็นห่วงชมพูกับหลานมาก แต่ชมพูอยากอยู่ที่นี่ ลูกจะได้มีทั้งพ่อและแม่ เป็นครอบครัวเล็กๆที่อบอุ่น ยังไงซะพี่ทัชก็ยังมาหาชมพูกับหลานได้เสมอนี่คะ" 

 

"อืม พี่เข้าใจแล้วล่ะ งั้นพี่ไม่รบกวนชมพูแล พักผ่อนเยอะๆนะ เจ้าตัวเล็กเดี๋ยวลุงมาเยี่ยมใหม่นะครับ" พูดกับหน้าท้องที่นูนออกมาเล็กน้อยของน้องสาว 

 

"ค่ะ เดี๋ยวชมพูลงไปส่งดีกว่า" พูดจบก็กอดแขนพี่ชายแล้วเดินไปยังประตูห้อง 

 

"แกรก..." หากแต่ไม่ทันจะเปิดประตู ประตูก็ถูกเปิดจากข้างนอกเสียก่อน 

 

... 

จบตอน 

น่าน ใครมา ใครมา ลุ้นๆ... 

เนื่องด้วยตอนยาวเกินไปจึงตัดไว้เท่านี้ก่อนนะคะ 

ไว้เจอกันตอนหน้าค่ะ ตอนนี้อ่านฟรีนะ... 

ความคิดเห็น