Natthanun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 32

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2562 17:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32
แบบอักษร

 

《Sing》

 

สองอาทิตย์ผ่านมา ผมเดินลงมาจากห้องด้านบนเพื่อจะมาทานมื้อเช้าที่มีแม้บ้านเตรียมไว้ให้ทุกวัน ลืมบอกไปว่าที่บ้านของผมมีแม่บ้านและคนสวนสองคนเป็นผัวเมียกันเป็นคนไทย ซึ่งผมจ้างทั้งสองให้มาดูแลบ้านตอนที่ผมไม่อยู่ที่นี่ โดยโอนค่าจ้างให้เขาทุกเดือน พอผมเดินมาที่โต๊ะอาหารก็เห็นเธอนั่งทานข้าวต้มอยู่ ตาจ้องมองโทรศัพท์ แต่ไม่เงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมเลย ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด

 

"ทานคนเดียว..อร่อยไหม.."

"..."

ไม่มีคำตอบใดๆออกจากปากของเธอเลย เธอทานข้าวในถ้วยจนเกลี้ยง ก่อนจะหยิบแก้วน้ำมาดื่ม แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์ของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะออกไปด้วย แต่ผมรั้งมือเธอไว้ก่อน

หมับ..

"เดี๋ยวสิ..อิ่มแล้วหรอ.."

"พรุ่งนี้ฉันจะกลับบ้านคุณปู่..กรุณาไปส่งฉันด้วย.."

 

เธอหันกลับมาจ้องหน้าผม ก่อนจะมองลงที่มือของผมที่จับแขนเธออยู่ เธอกำลังสื่อว่าให้ผมปล่อยมือเธอ แต่ผมไม่ปล่อยหรอกครับ

"เรามีเรื่องต้องคุยกัน..ตามมา.."

"ปล่อย..บอกให้ปล่อยไง..!"

"ฤทธิ์เยอะนะเรา.."

 

พรึบ..

ผมจับมือเธอกำลังจะเดินนำไปที่ห้องของตัวเอง แต่เธอพยายามสลัดมือผมออก ผมจึงต้องอุ้มเธอพาดบ่า เธอจึงร้องเสียงดังแล้วใช้กำปั้นทุบลงที่แผ่นหลังผมหลายที

"กรี้ด..ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ.."

ตุบ ตับ ตุบ ตับ

 

"จะหยุดทุบดีๆ..หรือว่าจะให้เฮียจัดทั้งคืนดีล่ะ.."

ผมแค่ลองขู่เธอดูเฉยๆว่าเธอจะหยุดทุบผมไหม แต่มันก็ได้ผลจริงๆครับ พอเธอนิ่งลงผมจึงอุ้มมาที่ห้องของตัวเอง ก่อนจะวางเธอนอนลงบนเตียง แล้วขึ้นมาคร่อมบนตัวเธอ

 

"ไหนบอกมาซิ..ว่าเป็นอะไร.."

"..."

"ถ้าเฮียทำอะไรให้เราไม่พอใจ..เฮียขอโทษ.."

"ปล่อยค่ะ.."

"ไม่เอาแบบนี้ดิมิลล์..มีอะไรก็คุยกัน..อย่าเอาแต่เงียบแบบนี้สิ.."

"ฉันไม่มีอะไรจะคุย..ฉันอยากกลับบ้านของคุณปู่..เพราะฉันไม่อยากอยู่ที่นี่"

"ก็ได้..ถ้าอย่างนั้นเฮียจะไปอยู่ด้วย.."

"ฉันว่าคุณควรไปดูแลคนของคุณดีกว่า..ฉันไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับชีวิตของฉัน..ฉันเบื่อ..ฉันเหนื่อย..เข้าใจไหม..! "

"มิลล์.."

"ฉันอุตส่าห์หนีมาไกลขนาดนี้แล้ว..พวกคุณต้องการอะไรจากฉันอีก..บอกมาสิ..ต้องการอะไร.."

"ต้องการเธอไง..เฮียรักเธอนะมิลล์.."

"รักฉันทั้งๆที่คุณยังมีอีกคนอย่างงั้นหรอ.."

"เฮียไม่มีใคร..นอกจากเธอคนเดียวนะ"

"หรอ..แล้วนี่คืออะไร"

 

เธอเอาขึ้นโทรศัพท์มาเปิดเข้าไปในไลน์แล้วยื่นมาให้ผมดู ครั้งแรกที่ผมเห็นก็นิ่งไปพักหนึ่ง ในรูปมีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนอนอยู่ใต้ผ้าห่มเดียวกัน ผู้หญิงคนนั้นเป็นแพรครับ เพราะเห็นใบหน้าชัดเจน ส่วนผู้ชายอีกคนรูปร่างเหมือนผมมากครับ ทั้งรูปร่างและรอยสักบนแผ่นหลัง คนที่ส่งมาคือแพรนั่นเอง ผมไม่รู้ว่าที่เธอส่งมาเธอต้องการอะไร

 

"คะ..คุณจะทำอะไร.."

 

ผมมองภาพนั้นอยู่นาน สังเกตุเห็นอะไรบางอย่างที่ตัวผู้ชายคนนั้นไม่มี ก่อนจะลุกขึ้นจัดการถอดเสื้อของตัวเองออก ก่อนจะหันหลังให้เธอได้สังเกตุดูบนแผ่นหลังผม

"เฮียมีแผลเป็นอยู่ด้านขวา มีปานแดงแถวๆรอยสัก..คนในรูปนั้นไม่ใช่เฮียแน่นอน..และอีกอย่างเฮียไม่เคยไปไหนมาไหนกับแพรเลย.."

"..."

เธอก้มลงมองรูปภาพในจอโทรศัพท์กับแผ่นหลังของผมสลับกันไปมา

"เชื่อเฮียเถอะนะ..เฮียเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ..เฮียมีเมียกับลูกแล้ว..เฮียไม่กลับไปทำอะไรแบบนั้นแน่นอน.."

พอผมหันหน้ากลับมาหาเธอที่กำลังนั่งอยู่บนเตียง ผมจึงเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ๆ แล้วยกมือข้างหนึ่งมาลูบใบหน้าของเธอใช้นิ้วเกลี่ยเบาๆ แล้วค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆจนจมูกเราสองคนชนกัน จากนั้นก็..จูบกันครับ

 

"เฮียรักมิลล์นะ.."

"อื้มม..อื้ออ.."

"อื้ม.."

ก็อก ก็อก ก็อก

"คุณสิงห์ คุณมิลล์คะ..คุณหนูมิลินร้องค่ะ.."

 

เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอก็ผลักผมออกห่างจากตัวเธอทันที ก่อนจะตะโกนบอกแม่บ้านไป

 

"เดี๋ยวมิลล์ลงไปค่ะ.."

"ค่ะๆ.."

"มิลินจะมาร้องอะไรตอนนี้เนี่ย.."

เธอหันมามองหน้าผมเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันไปทางอื่นแล้วลุกขึ้นจากที่นอน แต่ผมรั้งมือเธอไว้ก่อน

 

"อย่าลืมกลับมารับผิดชอบสิงห์น้อยด้วยนะ.."ผมก้มหน้ามองสิงห์น้อยที่ตอนนี้กำลังขยายตัวอยู่ในกางเกง ก่อนจะหันไปบอกกับเธอ

"นู้นนน..ค่ะ.."เธอยิ้มให้ผมแล้วก็ชี้ไปยังห้องน้ำ

"โถ่..มิลล์..ทำให้อยากแล้วก็จากไป..จัดการเองก็ได้.."

ผมพูดจบก็วิ่งตรงไปจัดการตัวเองในห้องน้ำทันที วันนี้คงต้องใช้แม่นางทั้งห้าไปก่อน ครั้งต่อไปจะจัดไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยทีเดียว พอเดินออกมาจากห้องน้ำ ผมจึงเดินมาหยิบเสื้อใส่ให้เรียบร้อย แล้วเดินลงมาดูมิลินด้านล่าง พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเธอกำลังให้นมมิลินอยู่บนเตียง ผมจึงเดินเข้าไปหาก่อนจะนั่งลงข้างเธอ แล้วก้มมองดูมิลินน้อยตอนนี้หลับอยู่ในอ้อมแขนของเธอ มองไปด้วยยิ้มไปด้วยรู้สึกมีความสุขมากครับ แค่มีเธอกับลูกอยู่ข้างๆเท่านี้ผมก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น