ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 39

คำค้น : วันวาน , ต๋าเฉิง , ต่างวัย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2562 14:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 39
แบบอักษร

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

 

“ไปให้พ้น! อย่ามายุ่งกับลูกสาวกู!” สายลมตะคอกต๋าเฉิงเสียงดังลั่นสนั่น หลายวันมานี้ต๋าเฉิงพยายามที่จะเข้ามาขอเยี่ยมวันวานลูกสาวของเขา แต่สายลมก็ไม่เคยสักครั้งที่จะให้เขาเข้าเยี่ยม และลงท้ายด้วยการขับไล่เขาเช่นนี้เสมอ

 

“ให้ผมเข้าไปเยี่ยมวันวานเถอะนะครับ” ต๋าเฉิงเอ่ยอย่างเว้าวอนขอร้องกับสายลม แต่เขาก็ไม่เคยคิฃบดจะโกรธเคืองสายหรอกเพราะเขาเข้าใจว่าหัวอกคนเป็นพ่อ ยามที่ลูกเจ็บเขาคงเจ็บกว่าลูกหลายเท่า

 

“ไสหัวไปซ่ะ!” สายลมเอ่ยทิ้งท้ายก่อนที่เขาจะปิดประตูใส่หน้าต๋าเฉิงเสียงดัง

 

ปัง!

 

“หน้าด้านหน้าทนวะ!” สายลมเดินบ่นเข้ามาภายในห้อง

 

“ลมก็เกินไปไหม ซีว่าก็ให้ต๋าเฉิงเข้ามาเยี่ยมวันวานหน่อยก็ได้” ยิปซีเอ่ยขณะที่ปลอกแอปเปิ้ลใส่จานแช่ตู้เย็นไว้ให้ผู้เป็นสามี และลูกชายของเธอ

 

“ซีก็ใจอ่อนแบบนี้ไง มันทำลูกเราเจ็บนะ!” สายลมเอ่ยอย่างหัวเสียก่อนจะเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงของวันวาน สองมือของเขาเอื้อมไปจับมือของวันวาน ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปลูบที่ผมของวันวานอย่างแผ่วเบา

 

“ตื่นได้แล้วลูกพ่อ หลับนานไปแล้วนะคะ” สายลมทำหูวนลมกับคำบ่นต่อของผู้เป็นภรรยา แต่กลับหันมาสนใจลูกสาวที่นอนหลับสนิทอยู่ในห้วงนิทราแทน

 

“คุณพ่อฮะ พี่วันวานจะตื่นมาไหมฮะ พี่วันวานนอนหลับหลายวันแล้วนะฮะ ทูเดย์คิดถึงรอยยิ้มพี่วันวาน” ทูเดย์เดินไปอีกฝั่งของเตียงและเอื้อมมือไปจับมือเรียวของวันวานพลางเอ่ยถามผู้เป็นพ่ออย่างสงสัย ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วที่พี่สาวของเขานอนหลับสนิทและดูไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นมาเลย

 

“ฟื้นสิค่ะ พี่วันวานของทูเดย์เก่งจะตายไป เชื่อหม่าม้านะคะ” ยิปซีเดินเข้าไปหาลูกสาวสุดรักของเธอก่อนจะลูบผมลูกชายตัวแสบอย่างเอ็นดู

 

“จุ๊ฟ หายไวไวนะฮะพี่วันวาน” ทูเดย์ก้มลงไปหอมแก้มวันวานอย่างให้กำลังใจพี่สาวตัวเอง

 

“งั้นเราลงไปหาอะไรทานกันดีไหม บ่ายโมงแล้วนะไม่หิวกันเหรอ” ยิปซีเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย

 

“ซีพาทูเดย์ลงไปทานเถอะ ลมจะอยู่เป็นเพื่อนลูกเพื่อไอ้ต๋าเฉิงมันแอบเข้ามาลมจะได้ไล่มัน ซีซื้อขึ้นมาฝากลมด้วยแล้วกัน” สายลมบอกผู้เป็นภรรยาอย่างหนักแน่นว่าเขาจะไม่ยอมลงไปไหน เขาจะอยู่เฝ้าลูกสาวของเขาที่นี่

 

“ตามใจลมแล้วกัน ไปกันเถอะทูเดย์” ยิปซีเอ่ยก่อนที่จะหันไปหยิบกระเป๋าสะพายและจูงมือทูเดย์ออกไปหาอะไรทาน

 

ภายในห้องที่เหลือเพียงสายลมและวันวานสองคน เวลาผ่านไปสักพักเมื่อเขาเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี เขาจึงลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ ในจังหวะเดียวกันที่หน้าประตูห้อง อาซานรับหน้าที่แอบซุ่มดูความเคลื่อนไหวของคนภายในห้องของวันวาน เขาคอยวนเวียนสอดส่องทุกการเคลื่อนไหว จนเขาเห็นว่ายิปซีและทูเดย์ออกไปจากห้องแล้ว คงเหลือแต่สายลมเพียงคนเดียว อาซานจึงเดินมาส่องตรงช่องกระจกตรงประตู เขาเห็นสายลมเข้าห้องน้ำไปแล้ว เขาจึงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือโทรตามหย่งเต๋อให้พาผู้เป็นนายเข้ามาหาหญิงคนรักทันที

 

แกร็ก!

 

หย่งเต๋อเข็นรถพาต๋าเฉิงเข้ามาก่อนที่เขาและอาซานจะช่วยกันดึงประตูกั้นสายลมจากภายในห้องน้ำไว้ ต๋าเฉิงขยับรถเข็นเข้าไปใกล้ร่างของวันวาน สายตาคู่คมจ้องมองร่างบอบบางนั้นด้วยหัวใจแสนเจ็บปวด ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือหนาไปจับมือเรียวของเธอ พลางฟุบหน้าลงกับฝามือเรียว

 

“น้าขอโทษนะ น้ารักวันวานนะคะ ตื่นขึ้นมาได้แล้ว ตื่นขึ้นมาให้น้าได้ชดใช้ความผิดเถอะนะวันวาน ฮึก!” หยาดน้ำตาที่รื้อขึ้นเต็มขอบดวงตา เริ่มไหลรินอย่างเกินจะควบคุม 

 

แกร็ก! กึก ๆ

 

“เหี้ยอะไรวะทำไมประตูเปิดไม่ออก!” เสียงจากภายในห้องน้ำส่งเสียงอย่างหงุดหงิดออกมา ต๋าเฉิงหันไปมองสองบอร์ดี้การ์ดคู่ใจที่ยกมือยกเท้าช่วยกันถีบกำแพงดึงประตูห้องน้ำล็อกไว้ไม่ให้สายลมเปิดออกได้

 

“เปิดสิวะ! ห่าอะไรวะเนี่ย! ประตูเสือกมาเสียอะไรตอนนี้!” สายลมสบถก่อนที่เขาจะเลิกพยายามดึงประตูที่เขาคิดว่าเสีย ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถึงขึ้นมาโทรหาผู้เป็นภรรยาและบอกให้เธอแจ้งเจ้าหน้าที่มาดูประตูที่ห้องพักพิเศษวันวานหน่อย

 

……ที่ภายในห้องพักหย่งเต๋อรีบหันหน้าไปส่งสัญญาณบอกผู้เป็นนายว่าเขาควรไปได้แล้ว ก่อนที่สายลมจะเปิดประตูจากข้างในออกมาได้หรืออาจจะมีใครเข้ามาและเจอพวกเขาเสียก่อน

 

“นายน้อยครับ นายน้อย!” หย่งเต๋อส่งเสียงเรียบอย่างแผ่วเบา ต๋าเฉิงที่ฟุบหน้าร้องไห้อยู่เงยหน้าขึ้นปาดน้ำตาและหันไปมองทางสองบอดี้การ์ดคู่ใจ

 

“ผมว่าไปกันเถอะครับ” หย่งเต๋อเอ่ยบอกผู้เป็นนาย ต๋าเฉิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนที่จะเอื้อมตัวไปจุมพิตที่หน้าผากของวันวาน และเตรียมหมุนรถเพื่อออกจากห้องไป แต่……

ความคิดเห็น